Bria Skonberg (Can) tiltle: Indingo music: Jazz release date: july 03, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Bria Skonberg © Rootsville 2026

De met een Juno Award bekroonde artieste Bria Skonberg deelt de breedte van haar vocale expressie met de release van Indigo op 3 juli 2026 via Cellar Music Group. Indigo, de langverwachte tegenhanger van Brass, haar trompetgerichte meditatie uit 2026, is een viering van liederen, zang en orkestratie, waarin alle kleuren van haar vocale kunst tot hun recht komen. Deze albums, mede geproduceerd door Skonberg en haar vaste samenwerkingspartner Matt Pierson, onthullen beide facetten van haar creatieve identiteit. "Na decennia lang te hebben uitgezocht waar de trompet en de stem samenkomen," zegt ze, "dacht ik dat het interessant en uitdagend zou zijn om ze allebei te verkennen, en dat was het." Vaak gevraagd of ze een zangeres is die trompet speelt of een trompettiste die zingt, realiseerde Skonberg zich tijdens de opnames van Indigo en Brass dat ze deels geen van beide is, en tegelijkertijd volledig beide – een openbaring voor de artieste die door The New York Times "de stralende hoop van de hot jazz" wordt genoemd.

"Ik moest aan beide werken, afzonderlijk," zegt Skonberg. “Het is altijd goed om terug te komen en de zaag te slijpen.” Indigo bevat de basis van haar koperkwartet, Eric Wheeler op bas en Darrian Douglas op drums, plus de orkestratie van haar samenwerkingspartner uit 2017 voor With a Twist, de meervoudig Grammy Award-winnaar Gil Goldstein, die ook als pianist op het album fungeert en Skonbergs intieme zang – en de emotionele resonantie ervan – aanvult met subtiele klank- en kleurnuances. “Wat ik zo geweldig vind aan Gil is zijn enorme verbeeldingskracht”, zegt ze. “Het was dan ook vanzelfsprekend dat hij de aangewezen persoon zou zijn om het album te arrangeren.”
De artiesten stellen een klein maar krachtig orkest samen, met onder meer Antoine Silverman en Entcho Todorov op viool, Yuko Naito-Gotay op altviool en Emily Brausa op cello, aangevuld met een kenmerkende textuur en warmte van Kathleen Nester op altfluit en Charles Pillow op basklarinet. “Gil en ik hebben een aantal echt geweldige geluidscombinaties gevonden,” zegt Skonberg, “maar als je cello, altfluit, basklarinet en mijn stem combineert, is het gewoonweg prachtig.”

Waar Brass Skonbergs veelzijdigheid als technicus en stijlmeester laat zien, presenteert Indigo een niveau van kwetsbaarheid dat Skonberg vocaal kan oproepen omdat ze de complexiteit en absurditeit van het leven heeft meegemaakt. “Indigo is een verkenning van nuances: gesprekken, chemie, fragiliteit en zelfbewustzijn,” zegt ze. “Veel van deze nummers vereisen een zekere mate van levenservaring om ze te kunnen begrijpen en interpreteren, en op dit punt heb ik het gevoel dat ik ze allemaal heb meegemaakt.”

Indigo, opgenomen, gemixt en gemasterd door Christopher Allen, opent met Michel Legrands “Watch What Happens”. Door een pedaal toe te voegen aan een partido alt-gevoel, verbindt Skonberg verfijning met standvastigheid, terwijl Douglas’ brushes een zweem van lichtheid creëren rond de ingetogen intensiteit van haar zang. "Dit lied is mijn huidige liefdesbrief aan de mensheid," zegt Skonberg. "Ik hoop dat we in elkaars hart kunnen kijken en authentieke verbindingen kunnen maken."

In een tweeluik brengen “I’m Glad There is You” en “Mood Indigo” een eerbetoon aan respectievelijk Sarah Vaughan & Clifford Brown en Miles Davis. Het eerste nummer brengt een weelderig, symfonisch couplet ten gehore voordat Skonberg het nummer in de maat brengt en haar meesterlijke beheersing van haar vocale bereik laat zien: “Het is vocaal gezien een beest, maar het is gewoon een lied over dankbaarheid en dankbaar zijn voor de mensen van wie we houden, of ze er nu wel of niet meer zijn.” Het tweede nummer pakt de iconische groove van “All Blues” op en behoudt die eerbied gedurende het hele nummer, ook door Skonbergs gedempte trompet. “Ik vind het leuk om kleine Easter eggs in mijn albums te stoppen”, zegt Skonberg, “voor mezelf en andere jazzliefhebbers.”
Een van de twee nummers die op zowel Brass als Indigo te vinden zijn, “Between the Devil and the Deep Blue Sea”, dient als een soort metafoor voor het dubbelalbumproject. “Dat gevoel krijg ik ook als me gevraagd wordt of ik een zangeres ben die trompet speelt of een trompettist die zingt,” zegt Skonberg. “Het vat het perfect samen: je zit klem tussen twee even lastige keuzes [lacht]. Bovendien is de trompet het vurige element en de zang meer de diepblauwe zee.” Naast haar behendige zang levert ze een swingende trompetsolo af, waarna ze samen met Goldstein een drumintermezzo speelt dat Douglas’ ontspannen spontaniteit benadrukt.

Met Goldsteins accordeon en een prachtige solo van Brausa markeert “If You Go Away” een emotionele omslag op Indigo. Met een lyrische fluistering die tegelijkertijd converserend en resonant is, zingt Skonberg rechtstreeks in het oor van de luisteraar. “Het heeft een beetje een Franse manouche-vibe,” zegt ze. Oorspronkelijk opgenomen in het Frans door de legendarische zanger Jacques Brel, bestaat het nummer uit "slechts twee delen, maar het is zo'n bijzonder moment. Er is hoop en wanhoop – de fragiliteit, de kwetsbaarheid – maar er schuilt ook kracht in."

Indigo vervolgt met een meeslepende bewerking van Stings "Fragile", waarin Skonbergs gedempte trompet schittert. "Welkom op mijn feestje," zegt ze. "Er is altijd iets ouds, er is altijd iets nieuws, en dan is er altijd iets daartussenin dat een beetje gemanipuleerd is." Haar eigen nummer "So It Goes" ontstond als instrumentaal stuk en staat op Brass. Geschreven in de stijl van een standard uit het American Songbook, wat volgens Skonberg "bedrieglijk moeilijk" is, realiseerde ze zich al snel dat de melodie nog niet af was. "Ik dacht: 'Hier zit een tekst in.'" Dus belde ze haar vriendin, de cabaretlegende Ann Hampton Callaway, om haar te helpen het verhaal te verwoorden. “Het is een liefdesverhaal dat uit elkaar viel, vervolgens weer werd opgebouwd en toen weer uit elkaar viel [lacht].”
Een van de meer complexe verhalen op het album, “Tell Him I Said Hello”, presenteert muziek en teksten die perfect passen bij Goldsteins gevoelige orkestratie en Skonbergs subtiele interpretaties. “Het is een gesprek met een vriend die misschien wel of misschien niet begrijpt wat je zegt tegen de persoon op wie je verliefd was”, zegt ze. “Het is zo specifiek. En ik besef dat goede songwriting een specifiek moment neemt en het universeel maakt. Gil schreef een prachtig arrangement dat de melancholie van aanhoudende hoop die overgaat in aarzelende acceptatie belichaamt.”

Indigo eindigt met een onsterfelijk optimisme, een kenmerk van Skonbergs expressie als artiest en als persoon die zich een weg baant in een onrustige wereld. "We'll Be Together Again" bevat klarinetlijnen die je als een kat in je klauwen voelt en een bloeiende orkestratie. Skonberg benadert de intervalsprongen van het nummer met zowel technische beheersing als verwondering. Maar de betekenis achter de melodie bepaalt haar behandeling van de verschillende onderdelen. "Het gevoel van saamhorigheid is belangrijk voor me," zegt ze. "De manier waarop het album is opgebouwd, met 'Watch What Happens' als een soort 'Laat iemand tot je hart spreken, blijf openstaan', en de laatste gedachte is: 'Blijf samen in deze ruimte.'"

In Brass en Indigo is Skonbergs boodschap duidelijk: "Ik probeer mensen zoveel mogelijk samen te brengen. Als ik mensen een gedeelde ervaring kan laten beleven, tijdens liveconcerten, ongeacht hun meningen of standpunten, dan is dat voor mij betekenisvol."