© Rootsville.eu

Carolyn Lee Jones (US)
tiltle: Eklektika
music: Jazz
release date: june 15, 2026
promotion: Kari-On Productions (Kari Gaffney)
info artist: Carolyn Lee Jones

© Rootsville 2026


Met Eklektika, haar zesde studioalbum, presenteert zangeres Carolyn Lee Jones een rijk gelaagd en zorgvuldig samengesteld programma dat zowel haar verfijnde muzikale gevoel als haar brede smaak weerspiegelt. De titel, een woordspeling op 'eclectisch', ontvouwt zich als een naadloze mix van stijlen, stemmingen en invloeden – bijeengehouden door Jones' onmiskenbare stem en heldere interpretatie.

Jones' pad naar de jazz is allesbehalve conventioneel geweest. Na een succesvolle carrière als inkoper voor luxe retailers, stortte ze zich in 2008 volledig op de muziek en bouwde ze een tweede carrière op die gekenmerkt werd door artistieke focus en gestage groei. In de loop van haar vijf eerdere albums oogstte ze consistent lof en werd ze zowel nationaal als internationaal op de radio gedraaid, waarmee ze zich vestigde als een onderscheidende stem in de hedendaagse vocale jazz.

Met Eklektika brengt Carolyn Lee Jones een programma samen dat gevormd wordt door standards, persoonlijke connecties, Braziliaanse en Latijns-Amerikaanse invloeden, origineel materiaal van haar uitgebreide muzikale kring en nummers die klassieke vocale jazz verbinden met een breder gevoel voor stijl en verhalen vertellen. De titel speelt in op het woord 'eclectisch', maar het album is niet zomaar een gevarieerde verzameling. Jones zorgt voor samenhang in de opname door middel van frasering, ingetogenheid en het gevoel dat elk nummer persoonlijk is uitgekozen.

Het album opent met "Skylark", opnieuw vormgegeven met een zacht bossanova-gevoel en een subtiele R&B-ondertoon. Samen met Brad Williams op keyboards, Young Heo op bas, Roger Boykin op gitaar en Andrew Griffith op drums, plaatst Jones de bekende melodie in een warmer ritmisch kader, waardoor de klassieker nieuw klinkt zonder zijn tekstuele kern te verliezen.

Op “Detour Ahead” wendt Jones zich met intimiteit en terughoudendheid tot de balladtraditie. Met Willie Wrinkle op bas, Williams en Griffith, geeft de uitvoering het nummer de ruimte om zich te ontvouwen zonder overdrijving, waardoor de aarzeling, reflectie en emotionele voorzichtigheid van de tekst worden benadrukt. De sfeer is direct en onhaastig, en draait om Jones' vermogen om het nummer voor zich te laten spreken zonder drama te forceren.

“Take Me Where the Moon Lives”, geschreven door gitarist en songwriter Justin Allison, brengt een opgewekt swinggevoel in het programma. Met Mario Cruz op saxofoon laat het nummer Jones' gemak met verhalende frasering zien en haar affiniteit met repertoire dat zowel eigentijds aanvoelt als verbonden is met de vocale jazztraditie. De plaatsing van het nummer voegt beweging en levendigheid toe na de reflectieve toon van “Detour Ahead”.

Die persoonlijke connectie wordt voortgezet met Boykins “That’s What Being in Love Is All About”, een nummer dat meer dan 40 jaar geleden werd geschreven en hier opnieuw tot leven wordt gebracht met Boykin zelf op gitaar. De uitvoering voegt een extra laag lokale en muzikale geschiedenis toe, puttend uit Jones' creatieve kring in de omgeving van Dallas, terwijl de klank ontspannen, melodieus en gemoedelijk blijft.

Jones kiest voor een minimalistische setting voor George en Ira Gershwins "Embraceable You", gepresenteerd met Peter Rioux op piano. Het ingetogen arrangement voor zang en piano legt de nadruk op melodielijn, tekst en toon, waardoor de klassieker een directheid krijgt die Jones' klassieke nachtclubgevoel weerspiegelt: onthaast, intiem en gericht op het lied zelf.

Met "Out of Nowhere" keert ze terug naar een ensemblebezetting, samen met Rioux, James Driscoll op bas, Griffith op drums en Shelley Carrol op saxofoon. Jones' arrangement plaatst het zelden gespeelde couplet op een onverwachte plek, waardoor de klassieker een verfrissend gevoel van beweging krijgt, terwijl de melodische identiteit intact blijft. Het nummer laat zien hoe subtiele structurele keuzes bekend repertoire een nieuwe dimensie kunnen geven.

"Tell Me All About It" van Michael Franks is een reprise van een nummer dat Jones voor het eerst opnam in 2013, nu met een bossanova-tintje. Met Jonathan Fisher op bas, Todd Parsnow op gitaar, Jorge Ginorio op percussie en Carrol op saxofoon, verbreedt het arrangement het klankpalet van het album met een ontspannen ritmisch kader. Het verbindt Jones' eerdere opnames ook met haar huidige muzikale stijl, waardoor de reprise doelgericht aanvoelt in plaats van nostalgisch.

Een van de meest persoonlijke nummers op het album is "Morning in Crown Heights", een samenwerking met de overleden George Gagliardi. Gebouwd op een melodie die decennia eerder was geschreven en aangevuld met Jones' tekst, vormt het stuk een reflectief middelpunt van de opname. De verhalende kwaliteit en persoonlijke oorsprong verankeren de stilistische reikwijdte van het album in geleefde ervaringen en geven het programma een van zijn helderste emotionele ankers.

Het album sluit af met "Hearts Desire", van Alan Broadbent en Dave Frishberg, uitgevoerd door Jones met pianist Williams, met wie ze al lange tijd samenwerkt. De intieme setting met piano en zang brengt het programma terug naar de essentie van stem, tekst en muzikaal vertrouwen. Na de gevarieerde texturen die eraan voorafgaan, voelt het slotnummer eerder reflectief dan groots aan, en sluit het album af met evenwicht en helderheid.

Op Eklektika creëert Jones een album dat zorgvuldig samengesteld aanvoelt, in plaats van slechts gevarieerd. Haar repertoire bestaat uit bekende nummers, minder bekende composities, persoonlijke samenwerkingen, arrangementen met Latijns-Amerikaanse invloeden, ballads en swingende nummers, die allemaal verenigd worden door haar gevoel voor frasering, smaak en muzikale identiteit.


 

 

tracks:

1. Orchard Downs 5:01 (Jose Guzman)
2. Holande Pa Uste 5:34 (Jose Guzman)
3. A Sunday Kind of Day 5:56 (Jose Guzman)
4. El Reloj 3:41 (Roberto Cantoral)
5. Witches Dance 3:44 (Jose Guzman)
6. Terminal 5 6:36 (Jose Guzman)
7. El Volcan 7:55 (Brian Stark)