Javier Nero Jazz Orchestra (US) tiltle: Alkebulan music: Jazz release date: march 20, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Javier Nero © Rootsville 2026

 

De albumtitel, "Alkebulan", is ontleend aan een hedendaagse antropologische theorie over een verenigde, gecentraliseerde oude Afrikaanse samenleving. In veel opzichten verbonden met de inspiratiebron voor Dr. Nero's vorige album, Kemet, is het idee van Alkebulan er een van een prekoloniale culturele levendigheid die het hele Afrikaanse continent kenmerkt. Dit idee van eenheid, broederschap en vitaliteit fascineert Dr. Nero en zet zijn schrijverspen in vuur en vlam. "Deze visie op een geavanceerde oude samenleving, waar veel kennis tot op de dag van vandaag verloren is gegaan of verkeerd begrepen wordt, blijft mijn geest als kunstenaar stimuleren", aldus Dr. Nero. Voortbouwend op dit idee van een pre-diasporische samenleving, ging Dr. Nero op onderzoek uit om de ideeën van eenheid en menselijkheid te verkennen, geworteld in zijn eigen cultuur, expressie en diasporische identiteit.

Dr. Nero merkt op dat zijn fascinatie voor en liefde voor mensen, zoals die tot uiting kwam in zijn interesse in de ideeën van de oude beschaving, op een geheel nieuwe manier tot een hoogtepunt kwam met de geboorte van zijn dochter, Zara Ayla Nero. Dr. Nero benadrukt dat de geboorte van zijn dochter boven alles de spil werd die al zijn werk met elkaar verbond en een meer romantische kant in zijn schrijven naar boven bracht, wat prominent te zien is in de naar hem vernoemde composities "Radiant Flower (Zara)" en "Ayla".

Dr. Nero noemt verschillende belangrijke invloeden op zijn stijl als componist. Opgroeiend in blaasensembles en daarmee in aanraking komend, voelt Dr. Nero zich aangetrokken tot de weidse klanklandschappen die door deze vaak op militaire muziek gerichte blaas- en koperensembles worden gecreëerd, met name de klanken van Alfred Reed en Gustav Holst, en hij probeert deze timbres op een vergelijkbare manier te gebruiken. Dr. Nero noemt ook zijn plaats in de tijdlijn van technologische ontwikkeling als een invloed. “Als millennial ben ik opgegroeid in een tijd waarin het internet en technologie zich razendsnel ontwikkelden en onze cultuur beïnvloedden”, zegt Dr. Nero. “Daardoor heeft videogame-muziek een onmiskenbare rol gespeeld in hoe ik muziek beleef en hoe ik nadenk over het vertellen van verhalen via muziek.” Dr. Nero merkt op dat videogame-muziek een “kinderlijke verwondering” aanspreekt die geen onderscheid maakt tussen luisteraars en iedereen aantrekt, of het nu hypercomplex of juist krachtig eenvoudig is. Dr. Nero prijst de toegankelijkheid van dit genre en probeert veel van deze elementen in zijn eigen muziek te verwerken. “Ik wil muzikaal de grenzen verleggen, maar nooit ten koste van het gevoel dat luisteraars niet welkom zijn”, zegt hij. “Iedereen moet zich in mijn muziek kunnen herkennen en eraan kunnen deelnemen, ongeacht of ze al dan niet muzikale ervaring hebben.” Dr. Nero besteedt ook specifieke aandacht aan de rol van enkele van zijn vroegste jazzinvloeden - Duke Ellington en Billy Strayhorn - op dit album, en noemt hun invloed op de rijke textuur en emotionele kracht in de selectie van stukken. Ten slotte noemt Dr. Nero de rol van latere iconische jazzgroepen als essentiële invloeden op zijn schrijfstijl, met name de stijlen van The Pat Metheny Group, The Brecker Brothers en Bob Mintzer.

Het titelnummer van het album, "Alkebulan", werd oorspronkelijk geschreven in 2010 en is een project waaraan Dr. Nero voortdurend heeft gewerkt. De versie op dit album is een opnieuw georkestreerde editie die volgens Dr. Nero zijn samensmelting van stijlen het beste illustreert. "Alkebulan" bevat elementen uit jazz, klassiek, filmmuziek en Afro-Latijns-Amerikaanse muziek, en volgt een meezingbare melodie die zich beweegt door een complexe omgeving van harmonie en ritme. Met solo's van Warren Wolf en Sean Jones bovenop een solide ritmesectie van Kyle Swan en Murph Aucamp, is "Alkebulan" een aangrijpend hoogtepunt van de mogelijkheden van het ensemble.

De eerdergenoemde nummers "Radiant Flower (Zara)" en "Ayla" putten sterk uit de technieken en invloeden van Billy Strayhorn en Duke Ellington. Deze hartverscheurende stukken, die veel meer van het "traditionele" bigbandgeluid bevatten, vangen zowel de diepe liefde die Dr. Nero voor zijn dochter voelt als de "prachtige chaos" die gepaard gaat met de komst van een pasgeboren baby, wanneer het leven verandert om plaats te maken voor een nieuw kind.

"Make It So" leunt op de brede, meeslepende esthetiek van de blaasband om sonische texturen te creëren die Dr. Nero beschrijft als "grotere landschappen in plaats van strakke klanken" met "anthemsachtige melodieën". Dit stuk sluit verder aan bij de thema's van het album, met Afrikaans geïnspireerde ritmes bovenop moderne jazzharmonie.

Een groot deel van de schoonheid van dit album schuilt in het inherente samenwerkingselement dat alle negen nummers omvat. Het samenstellen van een toepasselijk getiteld jazzorkest is geen geringe prestatie, en toch is Dr. Nero erin geslaagd een ensemble van zeer bekwame muzikanten te verenigen die even briljant als onbaatzuchtig zijn, waarbij ieder van hen opvalt en zich op de achtergrond houdt wanneer dat nodig is om iets diepgaands te creëren. De bigbandbezetting van dit album bestaat uit een indrukwekkende groep: Daniel Andrews, Daniel Dickinson, Xavier Perez, Clay Pritchard, Lucas Pino en Dustin Mollick (houtblazers); Josh Kauffman, Chris Burbank, Graham Breedlove, Ken McGee, Noah Hocker en Alec Aldred (trompetten/bugel); Javier Nero, Luke Brimhall, Aaron Eckert en Jake Craft (trombones); Adam Moezinia en Michael Kramer (gitaren); James Collins en Alex Brown (piano); Kyle Swan (drums); Regan Brough (bassen); Kyle Athayde (vibrafoon); Danielle Wertz en Javier Nero (zang); en Murph Aucamp en Fran Vielma (percussie). Het album bevat ook een groot aantal gastartiesten: Randy Brecker en Sean Jones (trompet/bugel); Warren Wolf (vibrafoon); Veronica Swift en Nicole Zuraitis (zang); Shawn Purcell (gitaar); en Nate Skinner (mallet).

Met Alkebulan vestigt Dr. Nero zich en zijn orkest als een artiest om rekening mee te houden. Met een rijke emotionele diepte, een scala aan stilistische variaties en een meesterlijk uitgewerkt plan dat het album thematisch van begin tot eind verbindt, laat Alkebulan de ontwikkeling zien van een artiest die steeds groter zal worden en een grote impact zal hebben.