Jeremy Green (Can) tiltle: In Motion music: Jazz - Fusion release date: july 20, 2026 promotion: Kari-On Productions (Kari Gaffney) info artist: Jeremy Green © Rootsville 2026

Jeremy Greens album In Motion is een statement van terugkeer naar beweging: een instrumentaal album met een focus op groove, waarin de taal van de elektrische gitaar, het ritmische gevoel en de samenwerking persoonlijke ervaringen omzetten in hedendaagse fusion-verhalen. In acht originele stukken gebruikt Green groove, klank en improvisatie om een ​​persoonlijke kaart te schetsen van terugkeer, herinnering, plaats, familie, druk, vreugde en verlies.

Het album zet de hedendaagse fusion-taal voort die op Standing Eight is gevestigd, maar opent zich tegelijkertijd naar een meer verhalende ruimte. Elk nummer heeft een specifiek beginpunt en elke medewerker treedt toe tot de muziek als onderdeel van het emotionele en ritmische ontwerp van de compositie. In plaats van een sterrenparade te zijn, plaatst het album de gaststemmen in een directe dialoog met Greens composities, waardoor de muziek zich met focus, energie en doelgerichtheid door persoonlijke geschiedenis beweegt.

Het album opent met "In Motion", een statement van terugkeer na een periode waarin hij geen instrumentale muziek schreef. Gebouwd rond groove, klank en improvisatie, verbindt het nummer Green opnieuw met het creatieve momentum dat volgde op Standing Eight. Mark Levrons blazersarrangement zorgt voor een directe continuïteit met Greens eerdere werk, terwijl de ritmesectie van Will Lee en Keith Carlock het stuk zijn diepe groove en voorwaartse drive geeft. Mark Lettieri's tweede gitaarsolo voegt een extra laag melodische energie toe en brengt een ingewikkelde maar soulvolle tegenstem in Greens thema van terugkeer naar beweging.

"The 55" richt zich op New York en is een eerbetoon aan de inmiddels gesloten 55 Bar in Manhattan. Voor Green was de bar meer dan een locatie; het was een vormende muzikale ruimte, verbonden met de energie en aanwezigheid van muzikanten als Mike Stern en Tim Lefebvre, die beiden op het nummer te horen zijn. Chase Bairds saxofoon draagt ​​bij aan het New Yorkse karakter van het nummer en balanceert opbeurende momenten met reflectie. Green beschouwt het stuk niet alleen als nostalgie, maar als een herinnering aan wat luisteraars en muzikanten verliezen wanneer kleine, iconische locaties verdwijnen, en waarom hun invloed voortleeft nadat de deuren gesloten zijn.

Met "Where the Sun Shines the Brightest" begeeft Green zich op een intiemer register. Het stuk, meer dan twintig jaar geleden geschreven en in driekwartmaat geschreven als weerspiegeling van zijn drie kinderen, ontleent zijn titel aan een kindertekening van zijn dochter: een familietafereel onder een grote gele zon. De bas draagt ​​de hoofdmelodie, een ongebruikelijke keuze die het nummer zijn dromerige kwaliteit geeft en het emotionele zwaartepunt verschuift van een gitaargedreven spektakel. Rich Brown, een goede vriend van Green, brengt de melodische gevoeligheid en persoonlijke connectie die het stuk vereist, waardoor de melodie zowel herinnering als tederheid uitstraalt zonder aan instrumentale helderheid in te boeten.

“He’s Grinding” vangt de druk en de dynamiek van het moderne leven. De titel verwijst naar de dagelijkse sleur, maar Green benadert die sleur vanuit een dubbel perspectief: het kan mensen uitputten, maar het kan ook leiden tot opmerkelijke menselijke prestaties. Geschreven met Keith Carlock in gedachten, leunt het nummer op een snelle groove, waarbij Carlocks ritmische kracht als centrale motor fungeert. Het resultaat is niet zomaar een energiek nummer, maar een muzikaal portret van doorzettingsvermogen – rusteloos, geladen en toch geworteld in gevoel.

Op “And Ah WHAT?” plaatst Green zijn ritmische identiteit centraal in de muziek. Het nummer is ontstaan ​​uit zijn fascinatie voor de “ands” en “ahs” van de groove – de offbeat plaatsingen die al lange tijd zijn frasering vormgeven. In plaats van precies op de downbeat te landen, begint of lost Green ideeën vaak op in de ruimtes eromheen, waardoor zijn lijnen een kenmerkend gevoel van stuwkracht, lift en gesyncopeerde persoonlijkheid krijgen. Met Allen Hinds op gitaar, Jimmy Haslip op bas en Keith Carlock op drums, wordt het nummer zowel een funk-geïnspireerde track als een beknopte weergave van hoe Green tijd ervaart.

"Queen West" brengt het album terug naar Toronto en put inspiratie uit het karakter van Queen Street: rommelig, eigenzinnig, jeugdig, onvoorspelbaar en vol stedelijke details. Green schreef het nummer als een weerspiegeling van die omgeving, waardoor de muziek een gevoel van plezier en gecontroleerde chaos uitstraalt. Jared James Nichols brengt een gitaarstem die geworteld is in de directe, nostalgische energie die Green in zijn jeugd bewonderde, terwijl Moto Fukushima's basgitaarspel jeugdige kracht en vrijheid toevoegt. Samen zorgen ze ervoor dat het nummer minder aanvoelt als een ansichtkaart van de stad en meer als een wandeling door een van de meest levendige straten.

"Tee Shot" biedt een meer ontspannen vorm van zelfvertrouwen. Green beschrijft het nummer als relaxed en feelgood – het gevoel van een stap vooruit zetten, een zuivere verbinding maken en iets de vrije loop laten. Het baswerk van Jimmy Haslip verankert dat gevoel van gemak, terwijl de gastgitaarsolo van Oz Noy de avontuurlijke geest brengt die Green voor het nummer voor ogen had. De saxofoon van Chase Baird voegt een extra melodische kleur toe, waardoor het stuk een balans vindt tussen een ongedwongen sfeer en de precisie van muzikanten die precies weten waar de groove zit.

Het album sluit af met "Sir Robin", het meest openlijk elegische nummer. Geschreven na de dood van Greens levenslange vriend Rob White, wordt het nummer een muzikale daad van herinnering en heling. Green wilde dat het einde aanvoelde alsof de muziek verderging dan de opname, en de saxofoonoutro van Chase Baird zorgt voor die lange, emotionele fade-out. In plaats van een levenslange vriendschap samen te vatten, laat het stuk het verdriet onopgelost op een manier die eerlijk aanvoelt: de melodielijn gaat verder, het geluid klinkt door en de herinnering blijft aanwezig.

Samen presenteren deze acht nummers Greens fusion-taal als een vorm van verhalen vertellen. In Motion putst inspiratie uit funk, jazz, rock en de elektrische gitaar, maar de kern ervan is eerder persoonlijk dan stilistisch. Elke compositie begint vanuit een persoonlijke ervaring: terugkeren naar de muziek, een kamer herinneren, familie eren, druk doorstaan, je eigen ritmische identiteit herkennen, een stadsstraat opnieuw bezoeken, een moment van rust vastleggen en rouwen om een ​​vriend. Het resultaat is een album dat ritmisch levendig en persoonlijk is, en Greens elektrische gitaarstem meevoert door de plaatsen, mensen en momenten die de muziek weer in beweging brachten.

 

tracks:

01 - In Motion (3:57)
02 - He's Grinding (4:06)
03 - The 55 (7:13)
04 - Where the Sun Shines the Brightest (6:06)
05 - And Ah WHAT? (4:55)
06 - Queen West (4:35)
07 - Tee Shot (4:29)
08 - Sir Robin (6:27)