Jesse Davis (US) tiltle: Reflections music: Jazz release date: april 03, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Jesse Davis © Rootsville 2026

Zoals Charlie Parker ooit zei: "Muziek is je ervaring, je gedachten, je wijsheid. Als je het niet beleeft, komt het niet uit je saxofoon." Mede-altsaxofonist Jesse Davis belichaamt die diepzinnige uitspraak. "Bird sprak tot me," zegt Davis. Hij luisterde. Davis' spel onthult een diepgaande kennis van Parkers ritmisch vloeiende, melodisch rijke taal, evenals die van andere altsaxofonisten zoals Sonny Stitt en Cannonball Adderley. Davis, geboren in New Orleans en doordrenkt van de bebop- en blues-traditie, heeft een levendig, vitaal geluid ontwikkeld dat onmiskenbaar van hem is.

Op Reflections wordt Davis bijgestaan ​​door een uiterst empathisch ritmeteam met pianist Spike Wilner, bassist John Webber en gastdrummer Lewis Nash. De onderlinge band tussen de muzikanten is gedurende de hele sessie voelbaar. "Het mooie van deze groep is dat ik al deze mannen al jaren ken en met ze heb samengespeeld, dus er is een grote mate van vertrouwdheid, comfort en vertrouwen," merkt Davis op. Wilner, Webber en Nash leveren elk een diepgaande bijdrage als volledig betrokken muzikale partners, wier solo's en interacties de opname op elk moment naar een hoger niveau tillen.

Het album werd met een specifieke intentie bedacht. "Ik wilde er een groove-georiënteerd album van maken, eigenlijk een feelgood-plaat, waar mensen zich mee verbonden voelen", legt Davis uit. Tegelijkertijd draagt ​​Reflections een autobiografische lading. Het openingsnummer, "Blue Autumn", een 48-maten bluesvariant voortgestuwd door een pulserend ritme, weerspiegelt het verlies van een familielid, waarbij de emotionele diepte wordt geëvenaard door de gevoeligheid en ingetogenheid van het ensemble. Monks "Reflections" sluit direct aan bij de introspectieve geest van het album, terwijl originele composities zoals "Choctaw Alley" (vernoemd naar een straat in New Orleans waar Davis voor het eerst leerde improviseren) de saxofonist opnieuw verbinden met zijn vroegste muzikale herinneringen.

Elders combineert “Funk Sugo” een pseudo-Braziliaans concept met een funkgedreven ritme, geïnspireerd door Nash, en opent de deur naar een krachtige jazz-funk-excursie met een bebop-randje. “It’s Just Farewell”, een ander eerbetoon aan hetzelfde overleden familielid, biedt een aangrijpende herinnering dat afscheid niet per se het einde hoeft te betekenen. Het programma bevat ook een hartstochtelijke voordracht van “Do You Know What It Means to Miss New Orleans”, een gepassioneerd eerbetoon aan Davis’ geboortestad, en een sprankelende interpretatie van Monks “Evidence”, gebracht met urgentie, precisie en onophoudelijke swing.

Jesse Davis, geboren in New Orleans en in zijn vroege jaren begeleid door Ellis Marsalis aan het New Orleans Center for Creative Arts, brak eind jaren 80 door in de New Yorkse muziekscene als onderdeel van de zogenaamde “young lion”-beweging. In de loop van zijn veertigjarige carrière heeft Davis opgetreden en opgenomen met grootheden als Clark Terry, Ray Brown, Milt Jackson, Cedar Walton, Benny Golson en Wynton Marsalis, en heeft hij tien albums als leider uitgebracht. Davis, die al lange tijd in Verona, Italië woont, blijft een essentiële en vaak ondergewaardeerde stem op de altsaxofoon, die generaties overbrugt met een geluid dat diepgeworteld maar onmiskenbaar eigentijds is.

Op Reflections spreekt Jesse Davis door zijn saxofoon met warmte, intentie en doorleefde waarheid. "Deze muziek heeft de kracht om je naar plekken te brengen waar je anders niet zou komen", reflecteert Davis. "Een manier om je dingen te leren over jezelf en de wereld om je heen. Dit album is een stap in die reis."