Mike Zito (US) tiltle: Outside Or The Eastside music: Blues - Bluesrock release date: april 24, 2026 info band: Mike Zito © Rootsville 2026

Mike Zito is een Amerikaanse gitarist, zanger, producer en songwriter uit St. Louis, Missouri, Verenigde Staten. Hij is mede-oprichter van Royal Southern Brotherhood met Cyril Neville, Devon Allman, Charlie Wooton en Yonrico Scott. Dezed 'Outside or the Inside' is een bluesrockplaat die geworteld is in Zito's terugkeer naar zijn geboortestad St. Louis, met thema's als reflectie, verlossing en tweede kansen.

De band is hecht en vertrouwd: Scot Sutherland op bas, Lewis Stephens op keyboards en Matthew R. Johnson op drums – drie muzikanten die precies weten hoe ze een krachtige, glanzende bluesrock-solo moeten ondersteunen zonder in de weg te zitten. De titelsong is een goed begin, met een opgewekte shuffle die in feite een knipoog is naar John Bonham van Led Zeppelin. Zito's gitaar neemt de leiding, terwijl Stephens' piano heldere accenten toevoegt, en het refrein is zo aanstekelijk dat het direct in je hoofd blijft hangen.

Dan volgt Lonnie Brooks' "Don't Take Advantage Of Me", waarin Zito solo's speelt met een rauwe, ongepolijste textuur in plaats van een heldere klank. Johnson houdt de groove gaande met weelderige drumfills die hun werk doen zonder de aandacht op te eisen.“Kiss You All Over” mikt op funk en is daar ook helemaal op ingespeeld: een pulserend ritme, een verleidelijke melodie en Zito die de lokroep gebruikt alsof hij het Mormon Tabernacle Choir probeert te verleiden. Het is gelikt, een beetje overbelicht en precies zo schaamteloos als de titel doet vermoeden.

“Downtown at Midnight” is waar de verhalende structuur van het album een ​​schaduw werpt. De openingsriffs verbeelden neon en slechte beslissingen, en Zito injecteert de harmonieën met een brute eerlijkheid. Het is een nummer dat minder aanvoelt als een optreden en meer als een wandeling door de rosse buurt.

Als je bent gekomen voor de Bluesgitaarmomenten met een hoofdletter B, dan zit je goed met zijn cover van Buddy Guy's "Too Broke To Spend The Night", een nummer dat Zito behandelt als een geautoriseerde ruimte voor spectaculair, vlammend vuurwerk.

"Just Like I Treat You", de Willie Dixon-klassieker, komt met een opmerkelijke aanpassing: Zito voert het tempo op en transformeert Howlin' Wolfs dreigende sfeer in iets dat meer lijkt op een kroegband-swagger. Het is een nummer dat door bijna iedereen is gecoverd, en Stephens' pianospel en Zito's heldere gitaarsolo's geven het genoeg pit om de herinterpretatie te rechtvaardigen.

Een persoonlijke favoriet is "Do I Move You", een nummer van Nina Simone uit 1967 – een geïnspireerde keuze die ook laat zien hoe zorgvuldig dit album binnen zijn eigen stijl blijft. Stephens' orgel voert het woord, en vervolgens accentueert Zito het met zijn gitaar: respectvol, bekwaam en net iets te keurig om gevaarlijk te klinken.

Een ander Dixon-nummer volgt met "Close To You". Zito moderniseert het nummer in de openingsmaten met een krachtige, gitaar-georiënteerde aanpak en voert het tempo op. Stephens' piano vormt de basis, terwijl Zito de show steelt met betoverende gitaarlicks. Op Outside Or The Eastside voegt Mike Zito uitgestrekte arrangementen toe aan zijn heerlijke, uitbundige bluesrockgeluid.

tracks:

Outside Or The Eastside
Don’t Take Advantage Of Me
Kiss You All Over
Downtown At Midnight
Grand Avenue
Too Broke To Spend The Night
Just Like I Treat You
Don’t Bother Me
Do I Move You
Close To You
The Blues Lover