New Jazz Underground (US) tiltle: Hoodies music: Jazz release date:may 29, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: New Jazz Ubnderground © Rootsville 2026

Het jazztrio, en met name het akkoordloze jazztrio, is al lange tijd een vaste waarde binnen het genre en heeft historisch gezien een platform geboden aan de meest gedurfde muzikanten om nieuwe wegen in te slaan en nieuw terrein te verkennen. New Jazz Underground ("NJU"), een trio bestaande uit saxofonist/zanger Abdias Armenteros, bassist Sebastian Rios en drummer T.J. Reddick, is hierom geprezen. NPR Music omschrijft NJU als "stijlvol en klassiek" en stelt dat de muzikanten "de jazztraditie duidelijk kennen, maar tegelijkertijd de grenzen van hardbop en hiphop opzoeken" (NPR, 2024). Het trio werd tijdens de COVID-19-pandemie opgericht om in de open lucht op te treden en zo te overleven. Al snel groeide het uit tot een krachtig duo van drie gelijkgestemde geesten, wier tijdloze stijl de harten en geesten van hun luisteraars, zowel live als online, veroverde. Na, zoals de band zelf treffend zegt, "van de straten helemaal tot het podium van het Newport Jazz Festival" te hebben gespeeld in slechts een paar jaar tijd, brengt NJU op 29 mei Hoodies uit, een ode aan broederschap, cultuur en identiteit.

Binnen de bredere cultuur is NJU wellicht het meest bekend van hun aanwezigheid op YouTube, waar ze tijdens de pandemie begonnen met het opnemen en uploaden van video's; de oorsprong van de band gaat echter verder terug dan het puur uploaden van video's. Wat begon als noodzaak, waarbij het trio samen speelde in openbare ruimtes toen clubs en podia sloten, werd al snel de basis van de bandidentiteit. Naarmate de drie elkaar bleven ontmoeten, transformeerde de groep van een informeel collectief in een serieuze band, repeteerden ze, leerden ze elkaars muziek kennen en bouwden ze geleidelijk een publiek op dat online al snel exponentieel groeide. De basis van deze ervaring is een gedeeld geloof in broederschap en veerkracht, waarmee ze de sombere nationale lockdown ombuigen tot wat de band beschrijft als "een zeldzame kans om constant te spelen, samen te groeien en tegenspoed om te zetten in iets betekenisvols."

De titel, Hoodies, heeft een drievoudige betekenis. De eerste is een directe verwijzing naar de kleding zelf, maar breder gezien dient het als een cultureel tijdstempel, een verwijzing naar de bepalende esthetiek en gevoeligheden van het Amerikaanse leven in de jaren 2010-2020. Deze muzikanten zijn onbeschaamd een product van hun tijdperk: een tijdperk gevormd door trapmuziek, de wijdverspreide remixcultuur, het internet en hypebeast-mode. Zoals de band zelf stelt, is het "het beschouwen van de moderne streetwearcultuur als persoonlijke identiteit binnen een gevestigde jazzcontext van pakken." De tweede betekenis is te vinden in de etymologie van het woord "hoodie". Het woord is een moderne afleiding van "hood" en verwant aan "broederschap", wat voor de band wijst op gedeelde omstandigheden en een gezamenlijk overleven. “Opgegroeid in Miami en tijdens de pandemie als band bij elkaar gekomen, bevonden we ons vaak in omstandigheden die niet bevorderlijk waren voor succes”, leggen ze uit. “Wat de muziek mogelijk maakte, was dat we samen waren en elkaar steunden.” Vanuit dit perspectief staat Hoodies voor eenheid: “Broederschap is wat je erdoorheen helpt wanneer je omgeving je een minderwaardig resultaat probeert op te leggen, en waar collectieve kracht de basis vormt voor het creëren van iets betekenisvols in het licht van tegenspoed.”

Tot slot erkent de titel hoe jonge mannen van kleur in Amerika worden gezien wanneer ze hoodies dragen. “De titel verwijst naar figuren zoals Trayvon Martin”, legt NJU uit, “wiens hoodie een directe rechtvaardiging was voor geweld, en hoe een hoodie kan worden gebruikt om de menselijkheid van een jongen te devalueren.” De band wijst verder op een soortgelijk incident met Israel “Reefa” Hernandez, een van Rios' vrienden van de middelbare school en een getalenteerde graffitikunstenaar die op 18-jarige leeftijd om het leven kwam. De bandleden benadrukken: “Dit had net zo goed kunnen gebeuren met de leden van New Jazz Underground (jonge mannen van kleur in Amerika) die dezelfde hoodies droegen en in dezelfde omgevingen leefden.” Hoodies staat dan ook symbool voor potentie en gelijkheid – een voorbeeld van wat er kan gebeuren wanneer jonge mannen van kleur de ruimte krijgen om te leven, te creëren en hun potentieel te verwezenlijken.

Muzikaal gezien zijn het album en het ensemble doordrenkt van de vele lagen van de jazztraditie. Het trio, dat heeft samengewerkt met en gestudeerd bij meesters als Ron Carter en Wynton Marsalis en allen afgestudeerd zijn aan Julliard, heeft de taal van elk canoniek tijdperk binnen de jazzgeschiedenis in zich opgenomen. Opmerkelijk is dat de invloed van de band daar niet stopt, maar verder wordt gevormd door de klanken van Afro-diasporische populaire muziek. "Het album is een levende dialoog tussen verleden en heden", legt NJU uit. "Duke Ellington heeft evenveel emotionele lading als Kendrick Lamar; Kansas City swing bestaat naast moderne straight-eighth grooves en hiphop-geïnspireerde beats." In plaats van simpelweg stijlen te "vermengen" of "samen te voegen", laat het trio elke invloed vrij spreken, vaak binnen dezelfde compositie.
H

oodies is gestructureerd en geprogrammeerd in twee verschillende conceptuele helften en vertegenwoordigt de culminatie van een creatieve visie die van begin tot eind is begeleid door Sebastian, de belangrijkste componist, producer en creatieve kracht van de band. De eerste helft van het album laat de directe moderne invloeden van de band horen en wijkt regelmatig af van traditionele compositiestructuren. De tweede helft vormt een enkele bluessuite, die put uit de essentie en emotionele oorsprong van de blues zelf: het erkennen van ontberingen en het oproepen van doorzettingsvermogen. De suite leunt niet uitsluitend op de bluesvorm, maar herkadert het sentiment van de blues met moderne jazztaal, compositiemethoden, ritmes en invloeden. Daarmee wordt deze suite een dialoog tussen verleden en heden, waaruit blijkt dat de blues geen louter nostalgie is, maar levend en wel. Sebastian schreef alle composities op het album, op één na, en was verantwoordelijk voor alle aspecten van de productie en de vormgeving van de albumhoes. Centraal in zijn compositiestijl staat een bewuste aandacht voor zijn medewerkers: elk stuk is zorgvuldig gecomponeerd om de specifieke sterke punten van TJ en Abdias te benadrukken, wier bijdragen als uitvoerenden, medewerkers en soms ook componisten essentieel zijn voor de totstandkoming van het album. Het is de samensmelting van deze compositorische intentie met de uitzonderlijke individuele talenten van alle drie de muzikanten, en de diepe chemie die ze delen, die het werk leven en betekenis geeft.

Het album opent met "Oney Ones One", door het trio geprezen als "een manifest voor de muzikale filosofie van de band, die gekenmerkt wordt door een grenzeloze referentie". Het stuk ontvouwt zich in een omgekeerde tijdlijn van drie delen. Beginnend met een hiphop-geïnspireerde groove, geïnspireerd door producers als Madlib, verschuift de compositie naar een rechttoe-rechtaan jazzgeluid in achtste noten, om vervolgens triomfantelijk te eindigen in een krachtige swing die stevig geworteld is in de traditie. Het bepalende moment van het nummer vindt plaats wanneer een korte cue van Armenteros' saxofoon de hele sfeer onmiddellijk naar swing doet omslaan. "Het is een moment van helderheid en bevestiging", zegt NJU, "waarin moderne invloeden worden erkend, terwijl swing wordt verklaard als de kernwaarheid die eronder schuilgaat."

“Tell Me How You Do” springt eruit als het tweede deel van de bluessuite en bevat de zang van Armenteros. Zijn voordracht is rauw, natuurlijk en kanaliseert de emotie en impact van de klassieke blues, waardoor dit stuk een van de emotionele ankers van het album is. Opvallend is dat de compositie lineair is geschreven in plaats van repetitief, en het stuk doorloopt verschillende grooves, waaronder een 5/4 second-line feel, swing en een stuwend instrumentaal 7/4. De voortdurende verschuiving is geschreven om een ​​breder cultureel bewustzijn te weerspiegelen dat eeuwig aandringt op beweging, variatie en expansie.

“Ghosts” is een ballad opgedragen aan degenen die tijdens COVID-19 hun leven verloren, en betreurt in het bijzonder degenen wier rol binnen de jazzgemeenschap vaak onopgemerkt blijft: de luisteraars, het publiek, de supporters, de mentoren, die allemaal op een even krachtige manier leven in de muziek bliezen als de muzikanten op het podium. Het stuk is opgebouwd uit twee delen: het eerste is intiem en reflectief, terwijl het tweede open en ruimtelijk is. Op dit nummer is gastpianist Eric Lewis te horen, wiens aanwezigheid een serene rust en gratie aan het geheel toevoegt.

Voor deze release had New Jazz Underground zich al gevestigd als een toonaangevende, opkomende stem. Met de komst van Hoodies verkondigt NJU onomstotelijk hun vermogen om de ziel te raken, de cultuur aan te spreken en de draden van tijd en traditie met elkaar te verbinden op een manier die zelden eerder is vertoond of bedacht. Het gecombineerde geluid van Armenteros, Rios en Reddick is er zeker een dat de komende decennia gekend en beluisterd moet worden.