Paul Hecht (US) tiltle: Pyrography II music: Jazz release date: may 29, 2026 promotion: Lydia Liebman Promotions info artist: Paul Hecht © Rootsville 2026

Pyrography II is het aankomende album van pianist en componist Paul Hecht, dat op 29 mei 2026 verschijnt via ears&eyes Records. Hecht speelt samen met bassist Ben Dillinger, drummer Gustavo Cortiñas en trompettist James Davis, en altsaxofonist Michael Hudson-Casanova op enkele nummers. De bezetting wisselt tussen kwartet- en kwintetbezettingen. Deze uitbreiding is ontstaan ​​tijdens de liveoptredens van de band, waar de combinatie van trompet en altsax een belangrijk compositie-element werd. "Ik hoorde hoe prachtig Michaels geluid samenging met dat van James op trompet," zegt Hecht, "en ik wilde voor hen schrijven."

Voordat hij zich volledig aan de muziek wijdde, werkte Hecht jarenlang in de academische wereld. Hij studeerde aan Amherst College bij Yusef Lateef en behaalde vervolgens een gecombineerde PhD/MFA aan Cornell, waar hij poëzie en poëzieschrijven studeerde. Daarna gaf hij les in Engels, regisseerde en doceerde hij theater, en publiceerde hij What Rosalind Likes (Oxford University Press, 2022). Hij verliet de academische wereld in 2020 om zich te concentreren op compositie en uitvoering.

Zijn werk ontwikkelt zich door middel van lange structuren, juxtapositie en revisie — ideeën die worden uitgewerkt, ontleed en opnieuw samengesteld tijdens repetities en uitvoeringen. Hecht put ook uit zijn achtergrond in theater en regie en vormt de band rond de sterke punten van de muzikanten. Pyrography ontstond als een werkband met Dillinger, Cortiñas en Davis; de toevoeging van Hudson-Casanova breidt die aanpak uit naar een groter ensemble.

Hecht noemt het album "een meer naar buiten gerichte plaat, een grotere discussie". Op het eerste album werkte hij vanuit een abstract vocabulaire dat deels was ontleend aan Prokofjev, waarbij hij extern materiaal gebruikte als een soort provocatie. Hier gaat hij nog een stap verder richting een abstracte taal die als de zijne aanvoelt — het duidelijkst in stukken als "Seriously" en, in mindere mate, "LDD", waar dichte geschreven lijnen bijna onmogelijke eisen stellen aan de muzikanten en de muziek tijdens de uitvoering openen.

Maar dat is slechts één kant van de zaak. Elders neigt de muziek naar directe lyriek en eenvoudiger materiaal, vaak geïnspireerd door de romantische inslag van de hedendaagse Chicago-scene en indie-folk-invloeden. In stukken als "Hero Complex" staan ​​die elementen naast – en soms zelfs tegenover – een meer veeleisende taal, wat het album zijn interne spanning geeft.

Het spelen van muziek van trompettist Dave Douglas' Infinity en hem horen optreden met saxofonist Joe Lovano vormde een andere aanwijzing voor Hechts gevoel voor de mogelijkheden van het kwintet, waardoor hij het idee kreeg dat het materiaal voortdurend kon worden ontleed en opnieuw gecombineerd. De albumtitel, afkomstig uit "Pyrography" van dichter John Ashbery, blijft een referentiepunt. Het woord zelf betekent "vuurschrijven", een vluchtig kenmerk dat parallel loopt aan improvisatie, waar ernst en ironie naast elkaar bestaan. Dit, zegt Hecht, is een treffende metafoor voor jazz. Hij merkt ook Ashbery's bijzondere talent op om kitsch- en camp-elementen te vermengen tot nieuwe mengsels, om door ironie heen te dringen tot iets oprechts en authentieks.

Het album bevat drie standards — “Countdown,” “Like Someone in Love” en “My Romance” — afgewisseld met nieuwe composities. Collectieve improvisatie loopt als een rode draad door het hele album, zowel in kwartet- als kwintetbezetting. “Seriously” bouwt voort op een lange melodielijn die bedoeld is om het ensemble uit te dagen, waarbij Cortiñas de ritmische beweging en overgangen vormgeeft — “hij speelt geen groove; hij speelt de muziek.” “Wayne” brengt contrasterende elementen samen en verandert abrupt wanneer de solo van James Davis invalt.

“Hero Complex” put uit harmonische ideeën uit de hedendaagse Chicago-scene, gecombineerd met indiepop-referenties, waaronder Phoebe Bridgers, en zet zich tegelijkertijd af tegen het idee van heldhaftigheid in geïmproviseerde solo's. Elders keert “Femme R”, voor het eerst te horen op Pyrography, terug in een kwintetarrangement dat tijdens de uitvoering vorm kreeg, waarbij de vorm zich op verschillende manieren uitrekt die op het podium zijn uitgewerkt.

De standards fungeren als uitgangspunt. “Countdown”, gebouwd op Coltrane’s harmonische structuur, wordt een vehikel voor groepsimprovisatie. “Like Someone in Love” is opnieuw geharmoniseerd. “My Romance” verschijnt als “My Chromatic Romance”, waarbij de structuur wordt opgesplitst en uitgebreid tot langere ensemblepassages.

De kwartetnummers verkleinen de focus. “WWFH” is een ballad met een uitgebreide bassolo; “A Lullaby” focust op ensemblegevoeligheid en lyriek. “LDD” (Low Dissonant Development) ontvouwt zich als een nocturne, opgebouwd uit, zoals de titel al aangeeft, aanhoudende, dissonante texturen; Voor de sessie vroeg Hecht aan Davis om een ​​nauwe dubbelgreep van een viool op de trompet na te bootsen, wat exotische klanken, harmonieën en een bijzonder gebruik van ademhaling opleverde: "Het instrument verzet zich, maar op een fascinerende manier."

Hecht geeft de muziek vorm met de band tijdens repetities en uitvoeringen, en reageert op hoe de muzikanten het materiaal interpreteren.

tracks:

1. Hero Complex
2. My Chromatic Romance
3. LDD
4. Seriously
5. Wayne
6. WWFH
7. Countdown
8. A Lullaby
9. Like Someone in Love
10. Femme R