Shaun Murphy (US) tiltle: Brand New Blues music: Blues release date: 2026 info band: Shaun Murphy © Rootsville 2026

Shaun Murphy is een Amerikaanse blues- en R&B-singer-songwriter die bekend staat om haar krachtige zangstijl. Als leadzangeres en sessiezangeres heeft ze samengewerkt met artiesten als Little Feat, Bob Seger, Meatloaf, Eric Clapton, The Moody Blues, Herbie Hancock, Phil Collins, Glenn Frey, Joe Walsh, Maria Muldaur, Bruce Hornsby, Michael Bolton, Coco Montoya en Alice Cooper.

Shaun betrad het bluespodium in 1969 tijdens het eerste Ann Arbor Blues Fest, waarmee haar roemrijke carrière in de muziekscene van Detroit begon. Haar rol als castlid in de musical Hair, samen met Meatloaf, leidde tot het duoalbum Stoney and Meatloaf op Motown Records.Als Stoney nam Shaun het album Kathmandu op met Bob Seger, bleef met hem samenwerken en trad live op tijdens tournees. Ze werkte mee aan Eric Claptons album Behind the Sun en maakte deel uit van zijn band voor de tournee en Live Aid.

Van 1993 tot 2009 was Shaun fulltime lid van Little Feat, waar hij de leadzang en het songwriting deelde met Bill Payne en Paul Barrere.

Toen het aankwam op het samenstellen van een band voor dit project, hield Shaun Murphy het simpel. Dat gezegd hebbende, is er niets simpels aan de opname. Sterker nog, met slechts vier muzikanten die haar vocaal, muzikaal en qua productie ondersteunen, is Brand New Blues ronduit meesterlijk. De muzikanten die Shaun vergezellen – op zang en tamboerijn – zijn: Tommy Stillwell op gitaar en zang; Tom DelRossi op drums en percussie; Anthony Saddic op keyboards; en Mike Mean op bas. De dertien nummers op het album bevatten vier samenwerkingen van Shaun en negen covers.

Het album opent met een nummer getiteld "Mama's Home" (J. Edwards), en meteen vanaf het begin, met haar kenmerkende kracht, melodieuze grommen en grenzeloze bereik, dwingt Shaun je aandacht. Het nummer vertelt over Shauns reis terug naar haar geliefde en haar krachtige zang als "Open your arms sweet daddy, mama's home" moet die gelukkige man ongetwijfeld een glimlach op zijn gezicht hebben bezorgd. Muzikaal gezien is dit nummer, met zijn meeslepende ritme en krachtige slidegitaar, echt een knaller.

Iedereen die mijn recensies regelmatig leest, weet dat ik een zwak heb voor langzame, bluesachtige ballads, gezongen door een vrouwelijke artiest met een prachtige stem. Maak kennis met Shaun Murphy. Op een eigen nummer getiteld "Mobile" (S. Murphy, L. Anderson, T. Stillwell) bracht Shaun me vijf en een halve minuut lang in een bluesballad-trance. Met de ritmesectie in een kalme, comfortabele groove, is Tommy's delicate gitaarspel net zo mooi als het nummer zelf. Ik heb dit al eens tegen haar gezegd, dus Shaun weet dat ik dolgraag een compleet album zou willen horen - of beter nog, een liveconcert van vijfenzeventig minuten - met alleen maar nummers zoals deze. Ik zou er zelfs voor naar Nashville vliegen.

Nadat ik mijn hart heb gelucht over mijn liefde voor haar ballads, laat het andere uiteinde van Shauns muzikale spectrum niets te wensen over. Luisteren naar haar rockende vertolking van "Brand New Blues" (D. Jones, R. Mason) zal dat bevestigen. Over rocken gesproken, wacht maar tot je het zware ritme hoort dat Tom en Mike erin rammen, en de werkelijk vlammende gitaarsolo's van Tommy.

Toen ik dit nummer op de lijst zag staan, dacht ik meteen dat Shaun het tijdens haar vele tournees met Bob Seger al talloze keren had gespeeld. Dit is echter niet die versie van "Against The Wind" (C. Anderson), en ik was absoluut niet teleurgesteld. Net als bij elk nummer - dit keer met Anthony die de leiding neemt met zijn uitstekende orgelspel - is het ritme wederom meesterlijk; en het gitaarspel van Tommy is wederom subliem.

Voordat ik deze recensie schreef, waren mijn eerste aantekeningen voor "Just As I Am" (S. Carrol, J. Solberg, L. Allison): "Ik was meteen verkocht vanaf de eerste noten, want ik wist direct dat het een ballad was, en niemand maakt ballads beter dan Shaun." Dat gezegd hebbende, ik denk dat ik mijn punt hier wel duidelijk heb gemaakt.

Als de slimme maar zeer directe tekst van "Take My Kiss Up Off Your Lips" (J. Edwards) nog niet duidelijk genoeg maakte dat het met je wordt uitgemaakt, dan doet de nuchtere houding en intensiteit waarmee Shaun het brengt dat zeker wel. Wauw, meid! Dit nummer, met Anthony's beste pianospel als hoogtepunt, zit wederom vol met geweldig ritme en gitaarspel.

Shaun heeft al het nodige meegemaakt in de liefde en heeft geleerd dat als ze moest kiezen tussen liefde en geld (zoals ze zo brutaal zegt), "ik het geld zou pakken" (A. Russell, D. Burgess, J. Cotten). Wederom een ​​vocaal meesterwerk, waarbij Shaun zelf de achtergrondzang verzorgt.

In tegenstelling tot andere artiesten (zoals The Four Seasons en Fergie) die nummers met een vergelijkbare titel hebben gemaakt, wordt dit originele nummer "Big Gurlz Don't Cry" (T. Barkoukis, K. Cramer, S. Murphy) gevolgd door de dreigende zin "they get even".

Een van de dingen die ik zo fijn vond aan de muziek op deze cd, die het product is van slechts vier uitstekende muzikanten, is dat ik, toen ik bij het laatste nummer aankwam - wederom een ​​origineel nummer getiteld "Love's Track" (S. Murphy, T. Stillwell, K. Cramer) - het prettig vond dat ik geen gitaristen, drummers, enzovoort hoorde. Ik had echt het gevoel dat ik naar een concert luisterde... en wat een concert was het!