© Rootsville.eu

Steve Howell, Dan Sumner & Jason Weinheimer (US)
tiltle: I Don't Mind
music: Blues
release date: october 13, 2026
promotion: Blind Raccoon (Betsy Brown)

© Rootsville 2026


Gitarist en zanger Steve Howell, meester in de fingerpicking-stijl, is een man met vele muzikale talenten, maar zijn geheime kracht is tijdreizen: hij speurt in het verleden naar muziek waar hij van houdt om die vervolgens in een nieuw jasje te steken. "Al van jongs af aan hou ik van de muziek uit het begin van de twintigste eeuw," vertelt de uit Oost-Texas afkomstige muzikant. "Dat is een constante factor in mijn leven geweest en dat zie je terug in mijn repertoire."

Howell was pas dertien toen hij voor het eerst de fingerstyle countryblues van Mississippi John Hurt hoorde. Die ervaring was een openbaring die de deur opende naar een nieuw muzikaal universum – en naar een carrière van dertig jaar waarin hij dat universum verkende. "Een belangrijk deel van mijn muzikale missie is het ten gehore brengen van nummers uit de rijke schatkamer van geweldige songs die door de jaren heen zijn geschreven," vertelde Howell aan interviewer Michael Limnios. "Ik vind dat veel van deze liedjes niet vergeten mogen worden; ze verdienen waardering om hun schoonheid, humor en blijvende menselijke relevantie en wijsheid."

Die waardering komt duidelijk naar voren op zijn nieuwste album, 'I Don’t Mind'. Howell put hieruit de rijke muzikale bron van de vorige eeuw voor een heerlijke nieuwe vertolking van twaalf zorgvuldig uitgekozen nummers, bijgestaan ​​door de uitmuntende gitarist Dan Sumner en producer/bassist Jason Weinheimer. Sumner is een internationaal geprezen gitarist, arrangeur en producer uit Louisiana. Weinheimer neemt albums op en produceert ze in zijn studio, Fellowship Hall Sound in Little Rock, Arkansas.

Op 'I Don’t Mind' verkent Howell klassieke jazz-, folk- en bluesstijlen, waarbij zijn unieke talenten tot hun recht komen: "Ik voel me altijd al aangetrokken tot fingerstyle-gitaarspel, omdat het in mijn ogen zorgt voor een completer geluid en een benadering die doet denken aan pianospel." Howell zet de toon voor de sessie met het openingsnummer "Choo Choo Ch’Boogie" – een jumpblues-hit van Louis Jordan uit 1946 – door er een eigen, stijlvolle en swingende versie van te maken. Zijn interpretatie van het speelse "The Fresno Shuffle" is geïnspireerd op de opname uit 1971 van Dave Van Ronk, die het folkachtige bluesnummer van Erik Frandsen vertolkte. Howell blaast nieuw leven in het titelnummer "I Don't Mind" met het luchtige, jazzy ritme van zijn vertolking van het stuk dat Duke Ellington en Billy Strayhorn in 1944 schreven.

Howells ontspannen zang verleent een verfrissende onschuld aan Cole Porters ooit omstreden nummer "Love For Sale" uit de jaren dertig; daarna duikt hij diep in de bluesgeschiedenis voor de klassieker "St. Louis Blues" – in 1914 uitgebracht door W.C. Handy en sindsdien door vrijwel iedereen gecoverd. "Hummin’ To Myself" was in 1932 een hit voor Connee Boswell (die met de Dorsey Brothers zong), en Howell laat het klinken alsof het speciaal voor zijn relaxte stijl is geschreven.

Howell benut de pianostijl van zijn gitaar in "In Walked Bud", een compositie van jazzpianolegende Thelonious Monk uit 1947 voor zijn vriend Bud Powell, waarbij de tekst van John Hendricks een eerbetoon vormt aan andere grootheden uit het genre. Een instrumentaal stuk van Ellington uit 1940 heette oorspronkelijk "Never No Lament"; nadat Bob Russell er in 1942 een tekst bij schreef, groeide het uit tot de klassieker "Don’t Get Around Much Anymore". Howell vangt de magie van beide versies in zijn eigen, door jazz geïnspireerde uitvoering.

Howells elegante gitaarspel vangt de zachte, instrumentale lyriek van "The Shadow Of Your Smile", een nummer uit de film 'The Sandpiper' (1965) dat een Academy Award voor Beste Nummer won. Howells verfijnde balladstijl streelt "Once In A While", een nummer-1-hit voor Tommy Dorsey in 1937. Ellington krijgt opnieuw een luchtig eerbetoon in Howells ritmische versie van "It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing)", waarmee de luisteraar terugkeert naar 1932. Het album wordt afgesloten met Howells treffende instrumentale interpretatie van de jazzstandard "Out Of Nowhere", die in 1931 voor het eerst populair werd gemaakt door Bing Crosby.

Steve Howell heeft de essentie van klassieke Amerikaanse jazz weten te vangen in de groeven van 'I Don't Mind'; een sfeervolle opnamesessie waarin muzikale herinneringen tot leven komen. Het is een meesterlijke reis van een muzikant – een tocht die terugblikt én vooruitkijkt, begeleid door een soundtrack van geweldige muziek.