The Man in Black (B) Tribute Johnny Cash Macca Club Hasselt (10-01-2026) reporter: Freddie info band: The Man in Black info club: Macca Club © Rootsville 2026

Nog maar 10 januari van het nieuwe 2026 en de clubs draaien reeds op volle toeren, zo ook the place to be in Hasselt, de Macca Club. Het is hier dat vanavond de herinnering aan Johnny Cash wordt levendig gehouden en daarvoor voelden Wim en Roel zich genoodzaakt een jukebox met daarop de hits van Johnny Cash en June Carter de 'Macca' binnen te smokkelen in de vorm van de Belgische band 'The Man In Black'.

Johnny Cash (1932-2003) was een Amerikaanse countryzanger die wereldwijd bekend werd als 'The Man in Black' en viel op door zijn diepe baritonstem. Hij was een van de invloedrijkste zangers, zowel binnen als buiten het country-genre. Zijn albums 'Folsom Prison' en 'At San Quentin' zijn sinds de uitgave legendarisch geworden net als nummers 'A Boy Named Sue', 'A Thing Called Love, 'Ring Of Fire' en zo vele anderen. Net voor zijn dood bracht Johnny Cash nog 'Hurt' uit, een nummer waar hij het jongere publiek wist mee te raken. Zijn yell 'Hello I'm Johnny Cash' is eveneens iconisch geworden.

Met een duik in het arsenaal van de hits van Johnny Cash en June Carter krijgen we hier vanavond een heerlijk momentum met die onverslijtbare nummers van de 'Man in Black'. Frontman Geert Bouckaert geldt als één van de beste Cash-vertolkers van de lage landen met een diepe, doorleefde stem, dicht bij het origineel maar met een eigen touch. Yanina Van Steenbrugghe zet de June Carter-partijen neer terwijl de band rond hen het typische Cash-geluid verrijkt met rock, blues en rockabilly. Gitarist Lajos Tauber zorgt met zijn 'Telecaster' voor de nodige twang geluiden en dit met een bijzondere krachtige country toets. Contrabassist Karel Algoed en drummer Tom Voet maken als ritmesectie dat alles klinkt zoals het hoort.

Druppelsgewijs kwamen de fans van de muziek van Cash hier binnen zoadat tegen de klok van 09.00PM de 'Macca Club' aangenaam gevuld was en de hitmachine zich op gang kon trekken want het waren die nummers waardoor de fans doorheen de vrieskoude naar deze 'Live Music Club' hadden gebracht. 'The Man In Black' begon aan de avond met Hello I'm Not Johnny Cash en dit zou de start betekenen van een warme avond met een 'Cash Koor' die de wenkbrauwen van de 'Kolacny Brothers' zouden doen fronsen.

Meteen al bij het aanzetten van 'Folsom Prison Blues' kwam de voeten van de aanwezige Hasseltse Renegades in beweging en dit zou zo het ganse concert gaan duren. Tussen de nummers door deelt Geert met veel humor pittige weetjes uit het turbulente leven van Johnny Cash. Resultaat: een avond waarop twintigers én zestigplussers samen zouden meezingen en de aanwezigen zich een tijd écht in Nashville zouden wanen. Hiha!

Nog voor Yanina zich transformeerde in June Carter kleurde zijn de muziek met allerlei percussie toestanden zoals ook een shakin' egg en een ritmische tamboerijn. Met 'I Walk The Line' kregen we dan een nummer dat destijds nog werd geschreven door 'Vivian Liberto', de eerste vrouw van Johnny Cash, en ja hoor iedereen was toen al meteen mee.

Voor het daaropvolgende 'Ring Of Fire' werd dan wegens het ontbreken van een Mariachi trompet de medewerking gevraagd van de 'Hasseltse Blazers' en die hoefden hiervoor zelfs geen jenever binnen te hebben, en zo vulde deze club met de sound van paparapa parara en het werkte nog ook. Een nummer dat in 1963 werd geschreven door June Carter samen met Merle Kilgore over de gevaren die de liefde voor Johnny Cash zouden gaan meebrengen.

Karel Algoed aan de 'doghouse bass' kreeg dan het bedenkelijk etiket op zich gekleefd dat hij alle kroegen in het westelijk halfrond zou kennen, en zo ging het van België over Nederland richting Zwitserland en zelfs Plopsaland kwam aan bod, dat werd toegeroepen door een wakkere aanwezige. Tijd dan voor een van Cash zijn eerste hits met zijn debuutsingle 'Cry Cry Cry'. Een nummer dat reeds in 1955 de ether werd ingezonden.

Tijd dan maar om de liefde tussen June en Johnny te bezegelen met het door de nobelprijs winnaar Robert Zimmerman werd geschreven met 'It Ain't Me Baby'. Benieuwd wat Petra De Sutter hier zou van gaan maken. En zou zouden we ook meteen kennis maken met de krachtige stem van Yanina AKA June Carter.

Mooi evenwel was de daaropvolgende folk-gospel 'Wayfairing Stranger' een nummer dat toch ook niet mocht ontbreken. Vervolgens verzeilden de aanwezigen hier in 'San Quentin' en werden we zo dan maar prison bewoners in dit etablissement. En kijk ook Karel Algoed zag zo plots een fellow prisoner in de menigte opduiken. San Quentin, may you rot and burn in hell werd dan maar uit volle borst meegezongen door de 'Macca Country Singers'.

De Christelijke hymne 'Will The Circle Be Unbroken' kreeg hier vanavond een bruggetje met 'Daddy Sang Bass' en na 'If I Were A Carpenter' ging het met een cowboy yell 'Yppie Yahee' op 'Ghost Riders in The Sky' en het afsluitend nummer van de eerste set met 'A Boy Named Sue' richting 'den toog' voor een broodnodige whisky om de kelen alvast te smeren voor 'deel 2'.

Tijd dan ook om de volgende '50 cent' in de jukebox te steken en zo begonnen die van 'The Man In Black' met 'Wildwood Flower' en zo bevinden we ons midden in de era van de 'Carter Family'. Ook uit de periode van Cash & Carter kregen we vervolgens 'Time's A Wastin'. De ambiance was hier top in de 'Macca Club' alsof iedereen de nummers van Johnny Cash alsmaar herinneren.

Na 'Big River' en 'God's Gonna Cut You Down', een American traditional welk Johnny Cash pas later een zijn arsenaal kwam toe te voegen kregen we met 'Orange Blossom Special' er eentje dat altijd wel aanstekelijk werkt op de ambiance.

'Rock 'n Roll Ruby' is dan eentje' van Cash zelf en stamt af uit zijn rockabilly tijdperk net als de country tune 'Jukebox Blues' van June Carter. Terug dan naar de hits die ons nog beter in het geheugen liggen met een nummers als het met een upbeat tempo geïnfiltreerde 'Get Rhythm' dat door de DJ's veelvuldig werd gedraaid in de 50-ties.

Eentje dat ik persoonlijk al heb aangeduid met stip als ik deze wereld kom te verlaten is zeker ook de 'second line' song 'I'll Fly Away', een gospel hymne uit de 30-tiger jaren. Helaas met onze 'Man in Black' vanavond nog wat meer whisky verorberen om die vergruisde klankkleur van Cash te krijgen. op 'Cocaine Blues'...ambiance!

Zo hebben we met z'n allen nog eens de legacy van Johnny Cash en June Carter kunnen herbeleven hier in de hottest place in town maar uiteraard laten we deze 'The Man in Black' niet naar huis rijden zonder een paar bisnummers. Nee, niet zonder 'Jackson' en het later uitgebracht 'Hurt' en zo wandelen we langs de Hasseltse 'Christmas Lane' richting auto. Toch nog even dit aan diene aan de PA, ten tijde van Johnny Cash bestond nog geen rookmachine...