Robbert Duijf & Band (NL) Blues Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (19-01-2026) reporter: Marcel info band: Robbert Duijf info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Stilaan terug op dreef geraken is de boodschap, dus trok ik op deze maandagavond richting Ruiselede en de Banana Peel. Joost mag weten hoe lang het was geleden dat ik de oude blues juke-joint had bezocht. Enfin, blij om terug te zijn want ik had die optredens toch serieus gemist.

Dat het niet altijd Amerikaanse bands moeten zijn om goede blues te brengen bewijzen ze daar regelmatig. Vorige week waren ‘The Bluesbones’ op bezoek en vandaag mochten we gaan genieten van de Robbert Duijf Band.  Voorwaar een mooi begin van het jaar der 60ste verjaardag van de Banana Peel.

Elke keer dat ik Robbert & co aan het werk zie, word ik heel blij. Robbert, geboren in 1974, brengt in een mix van old school delta-blues, Brits-Amerikaanse folk revival en gospel-blues verhalen samen met zijn gitaar. Zijn gitaarspel wordt gekenmerkt door een typische vroege fingerpicking stijl met een slide. Zijn stem is rauw, oprecht en vol overgave. Door vanuit zijn hart te spelen en te zingen, maakt hij een altijd een stevig contact met zijn publiek.

Robbert Duijf brengt zijn muziek puur, oprecht en vol passie. Dat de man meer dan bedreven is, bewijzen zijn overwinning op het Dutch en European Blues Challenge en zijn plaats in de halve finale van het prestigieuze IBC in Memphis. Kortom de muziek van Robbert is muziek naar mijn hart. Robbert is zoals zo vaak in het gezelschap van zijn zoon Rubin aan de contrabas en de sympathieke Jaak Korsten aan de drums. So, let’s play the blues boys!

De joint was zeker niet uitverkocht deze keer maar was aangenaam goed gevuld. Ik vermoed dat de vermelding (NL) op de affiche daar voor iets tussen zit. Zet daar (USA) op en de keet zit waarschijnlijk vol. Jammer maar helaas pindakaas, wie het niet heeft gewaagd om de muziek van Robbert tot zich te nemen zou achteraf meer dan ongelijk krijgen. Af en toe de sprong wagen om naar iets te gaan luisteren dat je niet kent is soms noodzakelijk. Tot zover mij “gezaag”. Over tot de orde van de dag.

Na de aankondiging door MC Franky begon het trio aan de avond en met ‘Ticket For The Love Train’ stapten we op de Robbert Duijf expres voor een dolle rit door de Mississippi Delta. Dat de duivel steeds een grote rol speelt in veel blues songs bracht Robbert op perfecte wijze met zijn ‘I’m The Devil’ wat op de voet werd gevolgd door een stevige boogie en ‘All Night Long’, waar de Mississippi saxofoon werd bovengehaald.

Het gitaarwerk van Robbert benadert de perfectie, stevig fingerpicking werk, afwisselend tussen de Resonator en de Dobro. Dit was Kunst met hoofdletter. Ondertussen wordt het ritme hooggehouden door het reten strakke drumwerk van Jaak en het rustige contrabas werkvan Rubin, zoals steeds met een kamerbrede glimlach.

Robbert is een “storyteller”, elk van zijn songs verbergt steeds een verhaal, zo uit het leven gegrepen en hij vertelt het altijd vol passie zoals bij ‘Those Days’ of ‘I Ain’t Dead Yet’. Je kan een speld horen vallen terwijl “ome” Robbert zijn verhalen aan de man brengt. Time flies when you’re having fun en voor we het wisten waren we al aan het einde van het eerste deel, dat in stijl werd afgesloten met twee fantastische songs: ‘Working Like A Slave’ en ‘Tired Of Being Good’.

Tijd voor een welgekomen pauze en aan de commentaren die je her en der kon opvangen was iedereen danig onder de indruk van wat het trio hier aan de man kwam brengen.

Deel twee ging van start met ‘Change Myself’ op de voet gevolgd door ‘Heroin’ en weer hing iedereen aan Robberts lippen tijdens zijn verhalen. Het is een talent om jouw levensverhalen in aangename songs te gieten en dat talent is bij Robbert meer dan aanwezig. Gepassioneerd verteller en muzikant. De Robbert Duijf Express denderde verder met ‘Talking In Your Sleep’ en het schitterende ‘Falling Of The Wagon’ wat doorspekt werd met stukken uit ‘Going Down South’ en ‘One Bourbon, One Scotch, One Beer’, met de raad alvast geen hele fles Johnny Walker Red op één avond naar binnen te kappen.

Alweer vloog de tijd voorbij en met ‘Like A Wolf’ en Robberts eigen versie van Charley Patton’s ‘I’m Going Home’ kwamen we heel dicht bij het einde van de avond. In Gospel-stijl namen we afscheid van Robbert, Jaak en Rubin…’Shout It Out Loud’ brothers and sisters let’s go back to “The Land Of Milk And Honey’. Hallelujah, praise the Good Lord!!!

Wel, wel, wel…Wat een knalavond was me dat weer. Maar ons trio mocht nog niet naar huis, het was nog geen 23 uur weet je wel. Dus zonder morren werden we nog getrakteerd op ‘John The Revelator’ en een mix tussen ‘My Only Friend’ en ‘Bottle Up And Go’. Toen was het verhaal uit, kwam de trein toe aan het eindstation en zag ik niets anders dan blije gezichten in de kleine joint.

We waren getuige geweest van een kwalitatief heel sterke gig. Voor mij alvast alweer eentje om in te kaderen. Dikke merci Robbert, Jaak en Rubin you made my day!!!

Volgende afspraak in Ruiselede is op 09 februari want dan krijgen ze Kyla Brox over de vloer. Jammer genoeg voor de liefhebbers, het optreden is al volledig uitverkocht. Tja, het leven is aan de rappe.

Cheers folks!

Marcel