Umberto Porcaro & The Blue Fellas (I) Blues Stamineeke Webbekom (26-01-2026) Reporter: Freddie info club: Stamineeke info band: The Blue Fellas - Umberto Porcaro © Rootsville 2026

Voor de tweede keer in enkele dagen tijd zijn we op weg voor een optreden van de uit Palermo afkomstige 'The Blue Fellas feat. Umberto Porcaro' in 'Stamineeke' te Webbekom. Het zou een avondje blues gaan worden zoals we er nog zelden eentje mogen meemaken getekend; gitarist Umberto Porcaro, drummer Federico G. Chisesi en keyboardspeler Claudio Trapani. Alleen spijtig dat het naar aloude en slechte gewoonte pas deze ochtend was aangekondigd en zo vele blues liefhebbers nog ergens in hun zetel van het weekend aan het bekomen waren. Shame, Shame, Shame!

Geen onbekenden in Belgenland want zo stonden deze 'The Blue Fellas' hier al op onze podia in het gezelschap van onder meer Miki aka Michela Sacco en vorig jaar nog met rhythm 'n blues singer Stefano Barigazzi. Nu is het Umberto Porcaro die de honneurs in dit trio zal waarnemen en zo deze club met heel wat Chicago blues zal vullen. Umberto Porcaro speelt al 30 jaar gitaar. Zijn passie voor bluesmuziek begon al op jonge leeftijd en heeft hem ertoe gebracht samen te spelen met de grootste internationale bluesartiesten en is in de 'Lage Landen' ook al lang geen onbekende meer. Zo stond hij in 2023 nog aan de zijde van Brian Templeton op 'Blues Peer'.

Blues met op het voorplan het genre uit Chicago waarbij de selectie van de band viel op heel wat klassiekers uit het genre die het luisteren ernaar de moeite waard maken, dit in een mix van enkele songs uit Umberto's album 'Take Me Home'. Gespeeld op een laidback manier dat je er spijt zou van krijgen dat de avond voorbij zal zijn. Openen doen ze met 'El Camino Stomp', een instrumentale binnenkomer waarbij we onmiddellijk de goede vibes binnenkrijgen. Na 'I Am A Ram' van Al Green en 'She Belongs To Me' bevinden we ons bij de aangename blues met wie deze band ons de ganse avond zal entertainen. Een trio waarbij het plezier van hert spelen er zo vanaf straalt. Italiaanse blues masters op hun best.

Met 'It Ain't Nobody Business If I Do' halen dipen deze 'The Blue Fellas' diep in het arsenaal van de blues. Eentje welk al heel vlug de stempel 'Standard' met zich meekreeg. Dit gevolgd door de shuffle 'Kidney Stew'. Met 'Run To My World' en 'It's A Pleasure To Play The Blues' krijgen we vervolgens een paar nummers uit Umberto's album. Nummers die moeiteloos naast de klassiekers kunnen handhaven. Met 'i had My Fun ' dat we ook kennen in de versie van Little Walter en William Clarke zijn de liefhebbers van het genre hier een delirium nabij. De speelsheid waarmee Frederico op drums en Claudio op keys dit beleven is aanstekelijk te noemen.

Na de obligate pauze vatten 'The Blue Fellas feat. Umberto Porcaro' terug aan met 'Born Under A Bad Sign' van oudgediende Albert King uit alweer 1967. Frederico is niet alleen een goede shuffler op zijn drumstel maar kan op hetzelfde ook aardig uit de voeten met de bluesharp, getuige 'Blues Stop Knocking' (At My Door)' welk we hier ook kennen in de versie van Lazy Lester.

De muze bij Umberto Porcaro was bij het beginnen spelen van de blues ene Freddie King waardoor de grooves van 'Now I've Got a Woman' uit 1964 het café in wordt gestuurd. Even een bijzonder soulvol momentum dan waarbij de 'Les Paul Golden Top' van Umberto en Claudio's black & white keys met 'Same Old Blues' in de spotlights komen te staan. Een soulbluesje welk Freddie King begin 70-tiger jaren nog de charts injoeg.

We kregen nog 'He Knows It All' en een Chicago bluessong van de hand van de hand van Pee Wee Crayton en zo deinen we hier helaas richting einde van deze passage van 'The Blue Fellas feat. Umberto Porcaro' in Webbekom. Als afscheid krijgen we nog een spetterende versie van 'Let's Have A Natural Ball' van den Albert en met I'm A Stranger Here' kan Frederico nogmaals zijn kunstjes etaleren op de 'Mississippi Saxofoon' met als extra een Sonny Terry'ke op de koop toe.

Met de soulvolle versie van Magic Sam's 'That's All I Need' uit 1968 wordt hier dan toch een orgelpunt gezet op een meer dan aangename blues avond...of toch nog niet? Als bisser kregen we er dan nog eentje van Otis Rush en zo waren we hier met z'n allen vanavond lost in the blues...zelfs de kompels van 'Mine Blues'.