Umberto Porcaro & The Blue Fellas (I) special guest: Don Diego Trio (I) Private Party - Blues & Roots Il Pellicano (27-01-2026) Reporter: Freddie © Rootsville 2026

Op het gevaar een overdosis Umbert Pocraro & The Blue Fellas op te lopen trok ik voor de derde keer in amper vijf dagen naar een 'Private Party' ergens in de Noorderkempen. De plaats waar in het verleden ook een zekere Keizer Karel tijdens de jacht ooit een deel van zijn huisraad had achtergelaten. Vanavond helaas geen volkse 'boerendans' maar wel een dosis lekker luisterende blues met in het tweede gedeelte enkele special guests in de persoon van het 'Don Diego Trio' en zo ook de aanzet voor een heus muzikaal feestje oftewel 'Amici Italiani Riuniti'.

Het zijn Umbert Porcaro & The Blue Fellas die hier vanavond de aanzet geven voor wat een heus blues feestje zou gaan worden en dit met hun welgekende opener 'El Camino Stomp' gevolgd uiteraard door 'I'm A Ram' van Al Green uit 1971. Met 'Matchbox van Carl Perkins en 'Crazy 'bout You Baby' is het plezier van spelen bij Umerto, Frederico en Carlo zo op hun gezicht af te lezen.

Uit het album 'Take Me Home' van Umberto Porcaro krijgen we dan nog 'Run Into My World' en de shuffle 'It's A Pleasure To Play The Blues' waarbij hij tijdens de opnames van het album kregen van Lurrie Bell en Anson Funderburgh. It's as cool as Elvis and Ice Tea!

Deze 'beat farmers' zijn nu volledig op dreef met nog een paar West-Coast bluesjes waarna we uitkomen bij Albert King's 'Let's Have A Natural Ball' met hierop een aanstekelijke solo op de black & white keys van key slinger Claudio Trapani en zo bevinden we ons in 1962. Helaas zit zo het eerste gedeelte er al op met in gedachte de quote Time Flies When You're Havung Fun!

Na door iedereen wat te hebben bijgetankt zijn we meer dan klaar voor het tweede gedeelte van deze 'Private Party' hier in 'Il Pellicano'. Dit deel 2 zou er eentje gaan worden om niet dadelijk te gaan vergeten want het was niet enkel 'Don Diego' maar zo ook het voltallige 'Don Diego Trio' dat zich hier op dit feestje zou gaan moeien. Misschien de aanzet voor een Italiaans Festival in 2027 en zo werden de twee bands hier vanavond omgedoopt tot het 'Santa Anna Blues & Roots Sextet'. Helaas voor de liefhebbers nog niet te boeken. Werk dus voor Santa Anna!

Na een instrumentale intro werd er met 'Shame Shame Shame', welk Jimmy Reed in 1963 al uitbracht, hier meteen het vuur aan de lont gestoken en ook onze southern rocker David Ronaldo kon dit best smaken. Met 'Bring It Home Mama' was het enkel nog de Pizza die ontbrak. Dan nog maar een versnelling hoger schakelen dacht dit 'Santa Anna Blues & Roots Sextet' dan door het brengen van Johnny Burnett's 'You're Sixteen' uit de roaring sixties. Voor de string benders Don Diego en Umberto werd het dan iets als een verdammte spielerei. Uit volle borst dan maar want het is tenslotte een feestje...Ooh, you come on like a dream, peaches and cream, Lips like strawberry wine, You're sixteen, you're beautiful and you're mine...

Ondertussen was Frederico in zijn arsenaal van bluesharps gaan zoeken naar de juiste toonaard en konden we zo volop genieten van Al Ferrier's 'Blues Keep Knocking...At My Door'. Een nummer dat bij onze blues liefhebbers hier bekend geworden in de versie van Lazy Lester. Sommigen wilden toen al stoppen maar dit was buiten Julio gerekend en aan zijn 'Doghouse Bass' liet hij zo horen dat de nummers van de 'Big Four' uit Liverpool zich met 'I Saw Her Standing There' bijzonder goed kwam te lenen voor een rockabilly versie, dit uit alweer die geweldige sixties era. En voor de 'Il Pellicano Singers'...Well, she was just seventeen, You know what I mean, Oh when I saw her standing there...Dit allemaal door de intense sfeer ten koste van de lichtarmaturen.

Nog een uitzinnige versie dan van 'Ghee I Wish' van Vaughn Monroe maar beter bekend hier in ons kleine landje in de versie van Duke Robillard en they can do this All Night Long! Helaas ook in Italië weten ze van ophouden en zo is het plots finito! Door het aanhoudende applaus kregen we dan toch nog een country bluesje met in de hoofdrol Frederico aan de bluesharp.

Geen 'Bella Ciao', zelfs geen Siciliaanse 'Tarantella' en zo rest ons dan nog de vraag...waren dit wel echte Italiaantjes? Cioa Amici Italiani e ci vediamo l'anno prossimo.

spelen, niet drinken ;-)