Scheldeblues #15 Festival De Piek Vlissingen (NL)(07-02-2026) reporter: Marcel info bands: The Blue Clay (B/NL) - Bill & The Burners (B) - The Revolutionairs (UK) info organisatie: Scheldeblues © Rootsville 2026

Naar jaarlijkse gewoonte trok ik vandaag naar Vlissingen, voor wat het eerste festival van dit jaar zou worden. Ondertussen zijn ze daar met 'Scheldeblues' al toe aan de 15de editie, hip hip hoera dus, en dit onder impuls van organisator Wouter Verhelst, gekend als frontman van The Blue Clay. Telkenmale weet hij een leuk programma uit zijn blues hoed te toveren. Eerst in de mooie zaal van Het Arsenaal maar sinds enkele jaren verhuisd naar De Piek, iets kleinere locatie maar daarvoor niet minder gezellig.

Richting Nederland dus via de Westerschelde tunnel, die ondertussen al een hele tijd tolvrij is gemaakt, ons opmakend voor een drietal bands.

Geen solo act deze keer om de avond te openen, maar de onvermijdelijk The Blue Clay onder de bekwame leiding van programma samensteller Wouter Verhelst. Ze zijn bezig aan hun 20ste jaar op de planken maar jammer genoeg zal dit ook het laatste jaar worden, vernamen we recentelijk. Jammer maar helaas, de boodschap is dus om dit jaar volop te genieten van deze band met hun aanstekelijke muziek. En aanstekelijk is hier wel het juiste woord want telkenmale een feestje als ze hun mix van blues, rock ’n roll of tex-mex op hun publiek loslaten. Ideaal dus om er alvast de sfeer in te krijgen. De band bestaat nog steeds uit Ilse van Dooren (zang, percussie, ukelele), Geert De Block (drums), Jan Van Den Berg (keys) en Peter Van Merode (bas) en natuurlijk de muzikale duizendpoot Wouter Verhelst (zang, gitaar, harmonica, accordeon).

De kleine zaal van de Piek was al helemaal volgelopen toen de band, bij gebrek aan MC, zonder aankondiging, hun eerste muzikale torpedo op het publiek afschoot. Met ‘Change My Way Of Living’ werd dus meteen de toon gezet voor de rest van dit optreden. In een hels tempo werd de ene na de andere song onze richting ingestuurd. ‘Coming Home’, het gospelachtig ‘Washed My Hands’, Jimmy Reed’s ‘Bright Light, Big City’ of het ontzettend mooie ‘Guilty’ waarbij iedereen kon genieten van de prachtige stem van Ilse.

Als ik zeg dat ik de band al honderd keer aan het werk zag, zal ik waarschijnlijk ietwat overdrijven, maar telkenmale valt mij de energie op dat ze afstralen op dat opium maar ook het spelplezier want deze band geniet van wat ze doen. Een stevige ritmesectie en met Jan Van Den Berg, een pianoman from hell. Dat Wouter de drijvende kracht is achter dit geheel is niet verwonderlijk gezien het ontzettend muzikaal talent dat bij hem aanwezig is. Richting het einde kregen we nog ‘Dead Flowers’, ‘Famous Wicked’, het in koor gezongen ‘Supicious Minds’ om nog eens het gaspedaal in te duwen met ‘Rock This House’. Alweer een topprestatie van The Blue Clay, maar ja, had je iets anders verwacht? Ik niet alleszins niet.

Voor de tweede band was Wouter gaan vissen in de rijke Belgische blues vijver en had voor ons Bill & The Burners aan de haak geslagen. Fijne vangst zou ik zeggen, want wat mij betreft was het al een aantal jaren geleden dat ik deze boys aan het werk had gezien. Allemaal bekende koppen op het kleine podium met op kop Wim De Vos aka Howlin Bill (zang en harmonica), Johan “Junior Jay” De Laat (gitaar), Steve “Dynamite” Wouters en “Nashville” Niels Timmermans (bas).

De wegen van deze muzikanten hebben elkaar al tal van keren gekruist in het verleden. Terwijl de bandleden geregeld teruggrijpen naar hun roots en op tekstueel vlak vanuit de puurste traditie de mensen de blues willen laten beleven, staan ze evengoed met beide voeten in het heden. Dit vertaalt zich in een resolute keuze voor eigentijdse muzikale arrangementen waar de vonken en het speelplezier vanaf spatten.

Dit viertal staat steeds garant voor kwaliteit en weet altijd het vuur aan de lont te steken. Wim en zijn acolieten kunnen nog steeds op een stevige fan base rekenen en dat was duidelijk te zien toen de band een eerste muzikale intro inzette waarna Junior Jay met veel bombarie Howlin Bill aankondigde. Wie het wat heeft gevolgd weet dat Wim het de laatste jaren fysiek niet onder de markt had, maar zijn stem en harmonicaspel hebben alvast niet aan kwaliteit ingeboet, wel integendeel. Voor mij al een hele tijd geleden dat ik dit viertal in actie zag en ik ondervond dat er heel wat nieuwe songs zijn bijgekomen startend bij ‘Loose Your Cool’ en ‘Wait On Time’. Onmiddellijk heel stevig ertegenaan met een ritmesectie dat staat als een huis en een Steve Wouters, Suske en Wiske prominent op de borstkas, zichzelf overtreft in het stevige drumwerk.

‘Trouble’ is dan weer de nieuwe single en klink als een klok, net zoals de stem van Wim terwijl Junior Jay kwistig met messcherpe solo’s strooit. Je hoort duidelijk dat deze jongens een stevig geheel hebben gevormd, een echte blues machine. ‘Just A Little Bit’ is een covertje van de song uit de vijftiger jaren en vriend en vijand werden verrast bij hun eigenzinnig cover van ‘Should I Stay Or Should I Go’ van The Clash. Het betere werk mijn gedacht.

Dit was alvast een meer dan stevig optreden dat richting einde fietste met onder andere het aanstekelijke ‘Pay Bo Diddley’ en ‘Move To The City’. Hoogtepunt van deze set was zonder twijfel het schitterede ‘Don’t Answer The Door’ met een heel lange solo van Johan De Laat die ondertussen even op wandeling ging doorheen het opéén gepakte publiek. Op deze set niets aan te merken het was van zeer goede makkelijk.

“Vonken en vuur” zouden ze bij Clouseau zeggen, maar hier in Vlissingen bleven die komen want met de laatste band zou het ook redelijk heet worden. Als afsluiter mochten we in De Pit The Revolutionaires begroeten.

Met andere woorden, het zou hier met een knal worden afgesloten. De band is afkomstig uit Newcastle en ze spelen een energieke R&B , Blues en Rock & Roll. Deze mannen bezig zien en horen is een ware adrenaline boost. Hun inspiratie halen ze bij Louis Jordan, Big Joe Turner, Little Richard, Chuck Berry, Roy Brown ... maar met een agressievere aanpak. Ze spelen in eigen land meer dan 150 shows per jaar, dit is party time van de bovenste plank. De band is al wat cd’s rijk en bestaat uit Ed Stephenson op gitaar, Steve aan de toetsen, Sparky op drums en Ed’s broer Rich aan de bas. Iedereen moet zijn dansschoenen aan te doen want dit is topklasse.

Mannen strak in kleurrijke pakken met een leadzanger die eigenaar is van een klok van een stem, een reten strakke ritmesectie en een pianist “from hell”. Old school Rock ’n Roll, stevige jump, jive kortom alle elementen om iedereen in beweging te krijgen.

Beter als dit om af te sluiten kon blijkbaar niet want het werd daar een stevig feestje in Vlissingen startend bij ‘Roll Over Beethoven’ dat op de voet werd gevolgd door een stevige Boogie met een hoofdrol van Mister Pianoman. Volgde dan een stevig versie van ‘Riot In Cellblock Number 9’ een pittig instrumentaal nummer.

Geen tijd om op adem te komen, Ed ontbindt al zijn duivels en staat geen seconde stil op het podium en de band serveert ‘Kansas City’ van Little Willie Littlefield. Enfin er werden stevige cartouches afgeschoten tijdens deze afsluiter. Alleen maar blije gezichten alom dit was alvast de kers op de taart en een fijn einde van deze 15de editie.

Niets op aan te merken op deze editie van Scheldeblues 2026. Alles tot in de puntjes geregeld, Wouter & Co hadden hun best gedaan. Ik dook de donkere nacht in richting België, ik had een leuke avond beleefd. Ik zou zeggen tot volgend jaar en hup, op naar de 20ste editie zou ik zo zeggen.
Cheers folks !!

Marcel