Jimmy Rosenberg (NL) Jazz Manouche (Gypsy Swing) Move2Blues - Muzecafé Heusden-Zolder (12-12-2026) Reporter: Freddie info band: Jimmy Rosenberg info organisatie: Move2blues © Rootsville 2026

Op donderdagavond 12 februari kiezen die van 'Move2Blues' voor iets totaal anders en dat zou wel eens een goede gok kunnen zijn want dit is toch wel voer voor de echte gitaristen onder ons. Op de affiche niemand minder dan Sinti-gitarist Joseph 'Jimmy' Rosenberg en zo komt ook de geest van 'Django Reinhardt' misschien hier wel in de mijngangen rond te dwalen. Naast Jimmy Rosenberg is er ook David Bamps op de piano en aan de accordeon en Faifie Reinhardt op de ritme gitaar AKA 'La Pompe' en Fremdo Rosenberg aan de contrabas.

Jimmy begon met gitaar spelen op amper 7-jarige leeftijd. Als trio met 'The Gypsy Kids' bracht hij het album 'Safari' uit en een jaartje later kon je hem al solo bewonderen door het uitbrengen van zijn album 'Swinging with Jimmy Rosenberg'. Tijdens het 'Django Reinhardt' festival in Birdland NY maakte hij in 2000 zijn intrede in de majestueuze 'Carnegie Hall'.

Jimmy Rosenberg stamt af van een Sinti-familie en daar wordt de 'Jazz Manouche' AKA Gipsyjazz met de paplepel ingegeven, zo ook bij deze gast van vanavond. Ooit als wonderkind bestempeld is deze Jimmy Rosenberg ook familie van het bekende 'Rosenberg Trio' welke Jimmy's neven zijn. Over het verleden is er al zoveel inkt gevloeid dus hebben we het over het 'nu' en daar stellen we vast dat deze Jimmy Rosenberg nog steeds op eenzame hoogte komt te staan. Hij kan het nog en hoe! Die gedreven forte en het optimaal ritmisch bespelen van de snaren. Dit is 'Gypsy Swing' pur sang!

De wederopstanding van Jimmy Rosenberg voltrok zich in 2019 en nu anno 2026 is hij nog steeds de grootheid die hij al was als kind. De onwaarschijnlijke improvisaties die uit zijn Sinti-gitaar rollen zijn van een ongekend hoog niveau waardoor je dit enkel als meesterlijk kan bestempelen.

Bij het betreden van de club was de energie meteen voelbaar en nog alvorens één noot te spelen mocht Jimmy Rosenberg en zijn Quartet meteen een respectvol applaus in ontvangst nemen. We waren klaar voor een beklijvend avondje 'Jazz Manouche' en de ontbrekende gaatjes van de vergrijsde blues fans waren perfect opgevuld door de liefhebbers van dit genre waardoor het 'Muzecafé' toch weer maar vol aanvoelde.

Het was na de aankondiging van 'MC' Danny Guilliams dat David Bamps de debatten hier kwam te openen en dit zonder strings maar gewoon solo aan het toestel met de black & white keys. Een nummer dat hij opdroeg aan zijn moeder die er helaas niet kon bij zijn en het zo dan maar meekreeg via de telefoon. Een song die ook als eer te beurt viel aan Danny van 'Move2Blues' en hoe kan je hem dan alle lof geven dan met het brengen van 'Danny Boy', de Irish Folk song uit het begin van vorige eeuw.

Zonder veel aankondiging begon hij te spelen, en meteen werd duidelijk waarom hij als wonderkind werd beschouwd. Zijn spel is razendsnel, technisch indrukwekkend en tegelijkertijd vol gevoel waarbij je meteen ook de stijl kan aanvoelen waarmee Django Reinhardt, de grondlegger van deze Gypsy Swing', in de jaren 30-tig al meteen de wereld kwam te veroveren met zijn 'Quintette du Hot Club de France'.

Tijdens het concert speelde hij zowel bekende gypsy jazz 'standards' als eigen interpretaties van klassieke stukken. Wat vooral opviel was zijn improvisatievermogen: geen solo klonk hetzelfde en hij leek volledig op te gaan in de muziek. Weij luisterden dan maar naar stukken als 'It Don't Mean a Thing' of wat dacht je van de versie van 'All Of Me'. Het telkens weerkerend applaus was tegelijkertijd respectvol en dankbaar te noemen.

Ook het beroeren van de dikke snaren door Fremdo Rosenberg deed bij momenten de monden openvallen. Door de aanwezigheid van David en zijn accordeon kwam ook de sfeer van het Franse chanson hier rond te dwalen vanavond. Door het overmatig afstemmen van zijn instrument tijdens het spelen brak er toen een snaar van de Sinti gitaar en misschien daardoor ook de veer bij Jimmy Rosenberg met als gevolg einde een pauze.

Na deze pauze konden we vaststellen dat enkele aanwezige gitaristen er danig waren over aan het nadenken om hun Telecaster of whatever aan de haak te hangen. Nog even bijhouden zou ik zo zeggen want Jimmy Rosenberg kan je bestempelen als 'uniek' en daar waren ze dan weer dit 'Jimmy Rosenberg Quartet' en namen ze terug plaats op het podium.

Het werd terug genieten van die aanstekelijke 'Jazz Manouche' eigen aan de 'Roma' mensen waarbij de genialiteit meteen 'out of the box' springt. We kregen nog nummers als 'Django Tiger' maar ook 'Blues For Ike' en zo bleven under a spell van bewondering voor de skills van Jimmy Rosenberg. waardoor we hem als mythisch zijn gaan bestempelen. Zijn techniek is nog steeds fenomenaal en ook al zit hij zit er onbewogen en stoïcijns bij speelt hij meer noten in een maat dan wie ook. Zijn linkerhand grijpt akkoorden die voor veel gitaristen niet te bevatten zijn. 

Helaas voor ons moet deze 'Special Night' van 'Move2Blues' ook eindigen en duurt het applaus minutenlang alvorens een gedeelte van dit Quartet terug het podium komen te bestijgen en al jammend een stukje Prijs dichterbij weten te brengen. Uiteindelijk verschijnt ook Jimmy Rosenberg terug in beeld een krijgen we nog een laatste nummer maar ook al even imponerend als het eerste stuk van de avond.

Meer dan voldaan verlaten we dan het 'Muzecafé' en is het Rocco Dituri die nog steeds verbaasd is dat deze klasse muzikanten nog niet eens hun instrumenten hebben moeten stemmen. Sommigen hopen op een vervolg maar helaas is het uitzonderlijk op woensdag 11 maart terug blues met niemand minder dan Marquise Knox.