Lightning Lorenzo Band (B) Blues Missy Sippy Gent (19-02-2026) reporter: Marcel info band: Lightning Lorenzo Band info club: Missy Sippy © Rootsville 2026

Het is een beetje pruimentijd in mijn regio wat betreft bluesgigs. Sinds Scheldeblues geen enkele gig te bespeuren. Maar zoals ouwe Bob Dylan placht te zingen: “Times They Are A-changing”. De komende weken zien er alvast een pak beter uit.

Vandaag trok ik naar Gent waar ze de Lightning Lorenzo Band te gast hadden. Deze 4-mans formatie is nog niet zo gekend bij het grote publiek, maar telt een paar ouwe bluesrotten in de rangen en een uitzonderlijk gitaartalent. Genoeg dus om richting Arteveldestad te trekken.

De Lightning Lorenzo Band heeft een uitgebreid bluesrepertoire vooral gebaseerd op het uitzonderlijk gitaarwerk van stringbender de jonge Lorenzo De Pelseneir. De jonge snaak wordt geruggensteund door enkele oude rotten zoals Brent Redant (zang en harmonica), Filip Van Der Putten (bas) en Maarten Geerts (drums). Volgens insiders brengen ze overal waar ze komen ambiance in de keet, benieuwd dus naar deze Gentse performance.

Er was alvast veel volk komen opdagen, want de kleine Gentse joint was meer dan goed gevuld. Natuurlijk zaten daar een pak vrienden en familie bij, maar dat mag de pret niet bederven. Van bij het eerste nummer ‘Evil’, een klassieker uit 1954 van de hand van Willie Dixon en bekend geraakt via Howlin Wolf, kon je al zien waar dit ons naartoe zou leiden. Stevig en heel vettig gitaarwerk van Lorenzo himself bijgestaan door de snerpende mondharmonica van Brent. Stevig dus.

Met zo de toon te hebben gezet ging het viertal verder met ‘The Well’ van Marcus King en ‘Roadhouse Blues’ van The Doors. Het geheel klonk helemaal niet slecht en de band staat pal mede ook te danken aan de meer dan stevige ritmesectie.

De stem van Brent is duidelijk gemaakt om blues te zingen. Licht gerookt zo’n beetje. Verder met ‘Get Lost With Me’ (Tiffany Pollack & Eric Johanson), ‘Big Mouth’ en ‘Dying’. De jonge Lorenzo blijft heel de set stevige gitaarlicks en pittige solo’s uit zijn snaren persen en met ‘I Don’t Need A Doctor’, song dat het best gekend is van de versie van Humble Pie en het knappe ‘The Ghetto’ werd na een dik uur de eerste set afgesloten. Ik denk, aan het gejoel te horen, dat de meeste aanwezigen duidelijk hadden genoten.

Na de korte en welgekomen pauze was het tijd om even met de obligate hoed rond te gaan en kon de band de tweede set aanvatten. Niet veel verschil met het eerste deel, nog steeds pittig en redelijk stevig met de nadruk op het gitaarwerk van de jonge Lorenzo. Startend met ‘Story Of the Quarryman’, het algekende ‘Going Down’ van Freddie King en een korte ZZ Top Medley met ‘Waiting For The Bus’ en ‘Jezus Just Left Chicago’. Met het befaamde ‘Tennessee Whiskey’ kregen we een klassieker voorgeschoteld en met ‘Born Under A Bad Sign’ waren we bij een andere King beland, Albert deze keer.

De wijzers van de klok gingen razendsnel vooruit en je voelde dat wij bijna aan het einde van dit optreden waren toegekomen. Het werd afgesloten met ‘You Don’t Love Me’ en ‘Last Kiss’.Taak volbracht voor deze Lightning Lorenzo Band.

Wat mij betreft hink ik op twee gedachten. Dit was stevige blues, redelijk neigend naar bluesrock op sommige ogenblikken, waar de nadruk wordt gelegd op en het draait rond het gitaarspel van Lorenzo. Trouwens helemaal niets op aan te merken, die gast weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Wie mij kent weet dat dat zwaar gitaargeweld niet echt mijn ding is, maar gelukkig voor mij waren daar Brent en zijn harmonica om dit allemaal ietwat te temperen en vond ik de avond zeker geslaagd.

Op naar de volgende gig zou ik zeggen. Cheers folks!

Marcel