Bruno & Those Metal Boys (B) Blues, Swing 'n Roots Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (23-02-2026) reporter: Marcel info band: Bruno Deneckere info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Alweer een tijdje geleden dat ik naar de West-Vlaamse blues tempel was afgereisd. Vandaag was ik toch wel benieuwd want er zou geen alledaagse band op het podium staan. Met Bruno & Those Metal Boys, dikwijls aangevuld met “with those metal toys” kregen we toch een specialleke voorgeschoteld. Op dus richting Ruiselede.

Bruno Deneckere moet alvast voor niemand meer worden voorgesteld denk ik dan. DE prins van de Vlaamse americana wordt vandaag bijgestaan door TMT. Het speciale aan deze band is dat er enkel wordt gespeeld met metalen body resonatorgitaren en een dobro aangevuld met instrumenten als een mandoline, viool, ukelele, mondharmonica, contrabas en zowaar een “zingende zaag”. Country blues, jug band muziek of prewar jazz, het zit allemaal in het repertoire. Niet echt voor de hand liggend eigenlijk. Bij deze zal dit vanavond worden gemengd met de country en americana van Bruno Deneckere.

TMB bestaan uit Luk Coene (zang, dobro, zingende zaag), Marc Van de Veire (mandoline, ukelele, Hawaiian steel, zang), Philippe de Chaffoy (viool), Maarten Bruggeman (contrabas, tuba), Tessa De Vreese (zang, washboard) en Helena Legaz Torregrosa (ukelele, clarinet). Een pak volk dus op het podium en eerlijk gezegd was ik benieuwd naar het resultaat van deze combinatie. Het was ook en vooral Oost-Vlaanderen boven vanavond.

De kleine joint was alweer totaal uitverkocht. Geen nieuws eigenlijk want ze grossieren daar in Ruiselede in de uitverkochte gigs. Bewijs dat er nog veel interesse is in een genre dat door velen als “dood” wordt bestempeld. Enfin zoals ze zeggen “zalig de zwakkeren van geest want ze zullen God zien”!

Alweer perfect op tijd werd de band aangekondigd en weerklonk het gekende ‘Alabama Jubilee’, een klassieker uit 1915, door de geluidsinstallatie. Op de voet gevolgd door ‘Hesitation Blues’. En met ‘You Just As Well Let Her Go’ bleven we hangen in het begin van de vorige eeuw. Wow, wat was me dat. Ik was zonder enige aarzeling onmiddellijk onder de indruk. Echte Vaudeville, verwijzend naar de “Ministrel shows’ uit de jaren twintig. Dit was er al knal op. Bijwijlen verwachtte ik Josephine Baker zo het podium te zien op stappen.

Zeven muzikanten van topkwaliteit en die elkaar blindelings weten te vinden. En met Bruno, Tessa en Luc zaten er drie heel mooie stemmen op het podium, waarbij elk van hen geregeld een zangpartij voor hun rekening namen. Zo mocht Bruno zijn bijdrage leveren met het mooie ‘How Fast The Hours Dissapear’ en het swingende ‘Peace Train’. Dit is smooth, laid back en volledig genietbaar. “The Magnificent Seven” gaan verder en elke song is een echt pareltje, enkelen zelfs met de tuba erbij en er werd zelfs een “zingende zaag” bovengehaald,

Schitterend!!! Worden nog in onze richting afgeschoten, songs als ‘Train Whistle Blues’, eentje uit 1929 van Jimmie Rodgers, ‘Blue Sky Over Nashville’ en ‘Second Kiss’, beide songs van de hand van Bruno Deneckere himself, ‘I Know It’s Wrong’ van Johnnie Taylor om de eerste set in stijl af te sluiten met het swingende ‘Smoke That Cigarette’ een Western swing uit 1947 van Tex Williams en Merle Travis…wel, wel wel, dit was top. Een mix van ouwerwetse blues, pre-war jazz met soms een gipsy tintje, country, americana. Kortom het was compleet.

Tijd dus voor een welverdiende pauze en een koele Duvel want de temperaturen hadden alweer de tropische grens overschreden.

Iedereen had zijn dorst gelaafd en we waren met z’n allen klaar voor deel twee. Dat werd in gang getrokken door Bruno met ‘The Firts Lie Of The Day’ en ‘Holy Moly’, en hopla, daar waren we weer vertrokken. Het niveau van zang en muziek ging al zeker niet naar beneden want de band bleef het volle pond geven.

Aan de reacties van het publiek te zien en te horen, genoten deze met volle teugen. Verder met ‘Bootleggers Blues’, een knaller van de Mississippi Sheiks uit begin jaren 30 van vorige eeuw, waarbij alweer de mooie stem van Tessa een hoofdrol toebedeeld kreeg. Bij ‘Hape Haole Hula Girl’ werd de steelguitar bovengehaald en trokken we richting Hawai. Het deed mij vooral denken aan de muziek van Spike Jones and his Wacky Wakakians.

‘Cellophane’, wat door Bruno aan de man werd gebracht, is dan weer afkomstig uit de nieuwste cd “Sharing The Blues2”. Tussendoor wordt het optreden doorspekt met wat droge humor en dat resulteert ook in songs als ‘The Spinach Song’, eentje uit 1946 van Julia Lee & Her Boy Friends. Stilaan voelde je wel het einde aankomen en met ‘When I Get Low, I Get High’ en ‘Some People Call It Poison’ kwam er een einde aan deze meer dan schitterende avond. Dit resulteerde in een daverend applaus dat de kleine joint op zijn grondvesten liet daveren.

We mochten en konden natuurlijk niet naar huis zonder de obligate “encores” en met ‘Shake That Thing’ en een geweldige versie van Brendan Crocker’s ‘No Money At All’ werden we op onze wenken bediend.

Dit was alweer een schitterende avond daar in Ruiselede. Ik had genoten van begin tot einde. Super goede muzikanten en een geweldige songkeuze. Voor mij een perfecte avond. Tip voor alle organisatoren ten lande zou ik zeggen, u zal zeker en vast niet bedot worden want dit is topkwaliteit van Belgische bodem!

Volgende afspraak in de Banana Peel is op 09/03 met de komst van Raphael Wressnig & Soul Gift feat. Gisele Jackson. Niet te missen dus. Ik zal er zijn, u ook?

Cheers

Marcel