Django Chutney (UK) Jazz Manouche, Jazz, Vaudeville Blues Stamineeke Webbekom (23-02-2026) reporter: Freddie info band: Django Chutney info club: Stamineeke Webbekom © Rootsville 2026

Net als in 2025 komt het trio 'Django Chutney' ook nu langs in het Stamineeke. Het in Brighton gevestigde gypsy-jazz trio Django Chutney doen het publiek versteld staan. Hun combinatie van vocale harmonieën, een enorm repertoire dat put uit zoveel tijdperken en genres van de 20e eeuw, virtuoze gitaarshows en een gevoel voor plezier en muzikaal avontuur heeft hen geholpen fans te werven in de jazzwereld en in het hele spectrum als trio tijdens hun vermakelijke en energieke optredens.

Dit trio bestaat uit Jed Cutler (Sinti gitaar & vocals), Ben Mack (Sinti guitaar & vocals) en Tom Bailey (contrabass & vocals). Ze zijn ontstaan in 2021 en reizen sinds toen doorheen Europa waardoor ze voorbij de 'Hot Clubs de Jazz' komen en en natuurlijk zo ook terecht kunnen bij Maaike van  't Stamineeke' hier in Webbekom City. Hun muziek is een ode aan de Belgische Django Reinhardt (1910-1953) die als een meester gekend staat van deze 'Jazz Manouche' en zich daardoor manifesteerde als een absolute grootmacht in het genre. Special aan deze 'Django Chutney' is dat ze een avondje brengen met Jazz Manouche maar ook gewoon Jazz en zelfs een klein beetje vaudeville blues en country.

Als merchandise is er uiteraard hun vorig jaar uitgebracht album 'Django Chutney' maar ook het recent verschenen 'Chutnosphere Vol.1' en niet te vergeten hun twee soorten zelfgemaakte 'Chutney'. Het is niet enkel pure 'Gypsy Jazz' dat ze brengen maar ook enkele jazzy nummers, een vaudeville bluesje en een twist richting country. Jed en Ben werken de Sinti sound afwisselend tot leven met leadgitaar en 'La Pompe'.

Openen doen ze met 'I'll See You In My Dreams' en nee, niet van 'The Boss' maar uit 1924 en gecomponeerd door Isham Jones en Gus Khan wat sinds toen is geëvolueerd tot een 'Classic Pop-standard'. Deze 'Django Chutney' wisselen vocale nummers af met instrumentale nummers uit het Gypsy jazz archief zoals de uit de 40-tiger jaren afstammende Yiddish swing-song 'Joseph Joseph'.

Terug naar het vocale dan met 'There Will Never Be Another You' uit 1942 van Joan Merrill, in de moderne tijden ook bekend gemaakt door Chet Baker. Met 'Bossa Dorado' krijgen we ook Tom en zijn slappin' contrabas meer aan het werk. Het volgende is weer eentje dat in jazz kringen bekend is waarna we met 'Sweet Sue' ons terug kunnen transformeren richting 'Hot Club De Webbekom'.

Richting einde van de eerste set krijgen we nog een uitgebreide medley waarop een 'Charango' wordt bovengehaald. Una pequeña guitarra met zuid-Amerikaanse roots. Een medley waarin we Jazz Manouche krijgen maar ook wat Fado en zelfs een snuifje country met 'Sweetheart Of Mine'. Niet te vergeten ook wat sluikreclame voor hun handmade 'Chutney'.

Na een kleine pauze zitten we met z'n allen klaar om het vervolg van deze avond en wat 'Django Chutney ons nog zal brengen. Na een walsje wordt ook de 'slide' ter hand genomen en al lijkt het bij de intro van het volgende nummer ze zich aan wat 'Hawaii'n guitar' durven te wagen toch komt dit nummer dan als een vaudeville bluesje naar voor te treden en dan hebben we het hier over het mooie 'Trouble In Mind' welk ook reeds afstamt uit de early twenties.

Speciaal voor Maaike van ''t Stamineeke' brengen 'Django Chutney' dan met een hart vol liefde zitten we zo ook terug bij de componisten Isham Jones en Gus Khan. Met 'Dinbah' belanden we zo bij hun album 'Chutnosphere Vol.1' waaraan heel wat muizikanten hebben meegewerkt. Een album dat volgens de verhalen tot stand kwam tijdens een wilde ochtend op het 'Glastonbury Festival' en dit ergens rond 5AM.

Met 'After You've Gone' belanden we zomaar in 1918 met een nummer dat zowel een plaatsje kreeg in de early jazz, blues en vaudeville scène. Wel met ook een bruggetje naar 'Django's Jazz Manouche' wel te verstaan. We zijn zo ook toegekomen aan deze meer dan aangename avond met 'Django Chutney' waarbij ze ons richting 'Georgia' met de nationale hymne brengen, maar als surprise ook met 'The Devil Went Down To Georgia' van de redneck band 'The Charlie Daniels Band', uiteraard goed voor de ambiance. Waren we hier ook niet voor de 'Hot Jazz', allée 'Minor Swing' dan maar met als toetje een kleine circusact. En nu weet de Marc dat hij nog veel Orval zal moeten drinken alvorens hij op een Sinti gitaar zijn ding mag doen ;-) En dan nu reclame...

Bikke bikke bik, hap, hap, hap, Django Chutney is de max...