Trixie Whitley (US/B) Dialogue With Gravity Macca Club Hasselt (27-02-2026) reporters: Freddie info band: Trixie Whitley info club: Macca Club Hasselt © Rootsville 2026

Trixie Whitley kende in haar leven ook ons eigenste Gent maar verhuisde al vlug terug naar de 'Big Apple'. Ze is een Belgisch-Amerikaanse zangeres, songwriter en multi-instrumentaliste en staat bekend om haar intense stem, emotionele liveoptredens in een stijl die soul, rock, blues en alternatieve pop combineert. Vanaf vandaag resideert ze hier in de 'Macca Club' in Hasselt onder de noemer 'Dialogue With Gravity', een reeks van vier exclusieve en intieme shows.

In 2008 bracht ze haar eerste EP 'Strong Blood' uit en later kwam ze pas echt onder de vleugels van Daniel Lanois. In 2010 bracht ze het album 'Black Dub' uit naar de gelijknamige supergroep en zo werd ze dan maar internationaal beroemd met nummers als ‘Breathe You In My Dreams’ en 'Need Your Love' beiden uit het album 'Fourth Corner' (2013).

De eerste keer dat ik Trixie Whitley live kwam te bewonderen was in 2007, toen op 'Pjeireblues' AKA 'Blues mé ne Rekker' dat toen werd gehouden in Vilvoorde. Ze is de dochter van Chris Whitley en werd toen nog in één adem genoemd met de papa maar dat is nu al wel anders. Ze zingt op een aftastende manier als om te zoeken wat ze er nog meer uitkrijgt. Menigmaal kwamen de haartjes toen recht bij de fraaie intonaties van haar stem.  In 2024 stond ze nog op het podium van het grote 'Blues Peer', toen nog door het uitbrengen van haar vierde soloalbum 'The Dragon Of Everything' en nu dus hier vanavond voor een 4-daagse in de club 'Where People Come Together.'

Uiteraard zat de 'Macca' propvol en moest Trixie Whitley samen met haar ritmesectie zich een weg banen doorheen de vele fans. Die ritmesectie bestond uit drummer Christophe Claeys en bassist Alan Gevaert die beiden al meer dan hun sporen hebben verdient in onze Belgische muziekscéne. De resterende instrumenten als een tweede drumstel, een elektrische en akoestische gitaar incluis een statige buffetpiano, die stonden allemaal klaar voor Trixie Whitley's dialoog.

Het zou met deze 'Dialogue With Gravity' een beleving gaan worden van oude en nieuwe songs in dit in een vrije expressie waardoor sommige diamantjes nog even worden gepolijst. Op het album zelf wordt het voor de fans nog wel een paar maanden wachten. Er werd aangevangen met nummers als 'Wich Side' en 'Soft Spoken Words' waarbij dit laatste nummer is terug te vinden op haar in 2015 uitgegeven album 'Porta Bohemica'.

Meteen zijn de fans mee in de dialoog welk Trixie voor ogen heeft. Zeker ook al met de beats van 'I'd Rather Go Blind' uit het alt-rock album 'Fourth Corner' van alweer 2013. We worden dan meegesleurd in het verhaal over haar leven en het leven in zowel de US als België welk voor Trixie nog steeds haar moederland betekend. Haar moeder, een mama die Trixie in het Frans had willen zien opgroeien maar het werd Ghents en dat is toch zoveel cooler...

Na het met Hiphop geïnfiltreerde 'Touch' gaan we daarna resoluut een andere richting uit en wordt het met 'Closer' een stuk intiemer. Een momentum waarbij Trixie zich toch wel stoorde aan de lawaaierige conversaties op het 'schoon verdiep' en gelijk had ze uiteraard. Gelukkig werd dit al snel gesnapt daarboven en konden we met de bassgrooves van Alen en de percussie bespeeld door Christophe al vlug genieten van het intense 'Closer'.

Na haar gitaarronde verdween Trixie Whitley dan vlug achter het drumstel voor wat al vlug een intens momentum zou betekenen. Niet de lyrics op songs als 'Carry' en 'Taking My Body Back' speelden daarbij de hoofdrol maar de uitleving op de beats van die jungle drums waren op zijn minst intens te noemen.

Na deze doordringende beats werd het dan maar verhuizen naar de piano en het is in deze hoedanigheid dat ik bijna 20 jaar geleden deze Trixie Whitley leerde kennen. Uiteraard genoeg appreciatie alom vanwege de fans bij het brengen van 'Weather Girl' maar zeker ook al bij het prachtige 'Desire Is Movement' waarna we met ‘Breathe You In My Dreams’ uit 2013 toch ook wel een beetje een delirium nabij waren.

We kregen zo ook de obligate bissers waarbij ze haar akoestische gitaar ter hand nam en ons na 'Oh The Joy' alsook nog het prachtige 'Four Corners' kwam te brengen en zo waren we hier best wel onder de indruk van haar 'Dialogue With Gravity', in een avondje vol emoties en de connectiviteit met de gebrachte nummers van deze Trixie Whitley.