Memphis Mojo Revistid (B) Tribute John Hiatt SR&BC Stekene (06-03-2026) reporter: Marcel info band: Memphis Mojo info club: SR&BC © Rootsville 2026

Drukke agenda de laatste tijd. Gisteren nog in Wilrijk, vandaag trok ik naar Stekene. Het was al een hele tijd geleden dat ik daar nog een concertje had meegepikt. Vanavond zou ik daar even verandering in brengen met de komst van Memphis Mojo Revisited.

Memphis Mojo is het muzikale project van Naomi Sijmons, bij velen bekend als Reena Riot en dochter van Fons Sijmons van The Scabs. Met haar rauwe stem, emotionele eerlijkheid en sterke podium présence zet ze het repertoire van John Hiatt neer alsof het voor haar geschreven is. Ze brengt zijn muziek met veel respect voor het origineel en tegelijk steekt ze daar haar eigen inbreng in.

Ze doet dit niet alleen en wordt in haar muzikale reis bijgestaan door toppers van muzikanten me Bert Embrechts aan de bas (Laatste Showband, Vaya Con Dios , Raymond VHGW),  Eric Bosteels op drums (Hooverphonic, Gorki , Raymond VHG e.a ) en last but not least Luc Janssens op gitaar (BJ Scott , Last Call e.a). Laat mij nu wel een grote fan zijn van John Hiatt, dus was ik heel erg benieuwd wat ik vanavond zou voorgeschoteld krijgen.

Deze affiche was alvast een succes want “Willy’s Place” was bijna tot de nok toe gevuld. Na de aankondiging door voorzitter Marc mocht de band eraan beginnen en onmiddellijk werd een blik John Hiatt nummers opengetrokken als startend met de knaller ‘What Your Dad Did’ op de voet gevolgd door het door iedereen gekende ‘Riding With The King’. De band zit stevig in elkaar en geeft geen krimp. Niet moeilijk met zo’n talentvolle muzikanten. Het enige waar ik moest aan wennen, is de stem van Naomi Sijmons. Geweldige stem trouwens, maar je verwacht je aan een mannenstem maar die is er dus niet. Echter dit is maar een detail.

Het viertal gaat verder met het fantastische ‘Feel Like Rain’ en ‘Down Around My Place’. Luc Janssens strooit kwistig met sterke en stevige gitaarlicks en de ritmesectie is gewoon van beton. Stevig drumwerk van Eric Bosteels, die het kloppend hart van de band is, en het zuivere baswerk van Bert Embrechts. Nogmaals, allemaal toptalenten.

Vrolijk werd iedereen van ‘Georgia Rae’ en ‘Tennessee Plates’ en we werden stil bij ‘Thing Called Love’. De eerste set kwam aan zijn einde toen ‘Memphis In The Meantime’ werd ingezet. Jammer genoeg kwam daar een elektriciteitspanne roet in het eten gooien. Geen licht en geen klank. De band probeerde daar met handgeklap en geroffel van Eric Bosteels een mouw aan te passen, maar het was verloren moeite want de panne duurde langer dan voorzien. Jammer, maar tijd dus voor een pauze.

Het viertal ging op hetzelfde élan verder met ‘When You Hold Me Tight’. Dan mocht Naomi haar zangtalenten nogmaals in de verf zetten met een uitstekende en pakkende versie van ‘Lipstick Sunset’, jammer dat er steeds mensen zijn die denken dat ze op de markt staan in plaats van op een optreden. Ik vraag mij soms af wat ze daar komen doen want blijkbaar interesseert de muziek hen geen reet. Ik zou zeggen, in het vervolg “bakkes toe”!

Het tempo ging voor even terug de hoogte in met ‘Something Wild’ waarna Naomi ons allemaal weer inpakte met het wondermooie ‘Icy Blue Heart’. Wow, la grande classe! Stilaan kwam het einde van dit optreden in zicht maar alvorens we zover waren kregen we nog ‘Alone In The Dark’, ‘Cry Love’ en het overbekende ‘Perfectly Good Guitar’ op ons bord. Alweer van een sterk niveau.

De band diende natuurlijk nog terug te komen want niemand wou zonder bisser huiswaarts trekken. Dus kwamen Luc en Naomi samen het podium op en begonnen aan een topversie van ‘Have A Little Faith In Me’ waarbij halverwege de rest van de band inviel en zorgden voor een knaller van een einde.

Memphis Mojo is natuurlijk geen John Hiatt, maar ze komen er potverdikke wel heel dichtbij.

Cheers folks!

Marcel