Dusthorse (B) support act: Piet De Pessemier BICC 't Poorthuis Peer - The Music Pit (14-03-2026) reporter: Freddie info band: Dusthorse - Piet De Pessemier info club: BICC Poorthuis Peer (Foyer) - Nonsense © Rootsville 2026

Na een try-out vorige maand in 'Zeezicht' te Antwerpen en enkele wel doorgedreven repetities is het op deze zaterdag 14 maart tijd voor het echte werk. We hebben het hier over de nieuwe band 'Dusthorse' die vanavond hun album release party houden in hun thuishaven 'BICC 'T Poorthuis' in Peer en meer bepaald in 'The Music Pit' van vzw.'Nosense' en dit meteen voor een 'Sold Out'.

Deze nieuwe band aan het firmament bestaat uit vier muzikanten die hun strepen al wel hebben verdiend zoals bij 'Rusty Roots', 'Le Noise', 'Mad About Mountains' en 'O'Jay and The Southern Company'. Deze vier dat zijn Nico Vanhove en zijn vertrouwde beats, Stefan Kelchtermans op de gitaar met de dikke snaren, Simon Lenaerts op Hammond en andere 'black & white keys' en last but not least, frontman Davy Jansen als vocals en op gitaar. Vier beat farmers die ons meenemen naar de bakermat van zuiderse country rock met als statement Bringin' the Devil Out Of The Hole in hun aanstekelijke mix van blues, soul en country.

Deze avond moest perfect verlopen en dus waren die van 'Dusthorse' gaan grasduinen in hun vriendenkring om iemand te vinden die als support act zou kunnen optreden. Guess Who? Niemand minder dan Piet De Pessemier zou zich geroepen voelen om hier solo komen te openen en daardoor was zowat ook de ganse bezetting van 'Le Noise' hier aanwezig, en nee, het zou geen avondje met 'Neil Young' gaan worden.

Piet had een fijne set uitgedokterd in de lijn van wat zou gaan komen en om hem en 'Le Noise' alle eer aan te doen mocht hij dan toch openen met eentje van zijn held en dat was het prachtige 'Heart Of Gold'. Om meteen maar in de country vibes te komen volgde dan maar het al even pakkende 'Sunday Morning Coming Down' van songsmid Kris Kristofferson (1936-2024).

Ook met 'In The End' een eigen original wist hij hier gewoonweg iedereen koud te pakken. Helaas ving hij bot op de vraag of de 'Line Dancers' naar voren zouden komen. Wie wel een stapje voorwaarts deden waren de fans van Johnny Cash (1932-2003) om zo beter te kunnen genieten van 'Folsom Prison Blues' waarbij een derde lid van 'The Highwaymen' zich op het laatst nog het podium zou komen te vervoegen.

Iemand die zeker ook niet mocht ontbreken op een avond als deze was die Nobelprijswinnaar Robert Zimmerman AKA Bob Dylan en van hem bracht Piet dan 'Like A Hurricane' uit 1977. Als allerlaatste nummer was het er eentje van Waylon Jennings (1937-2002) en daarvoor nodigde Piet De Pessemier de ganse bezetting van 'Dusthorse' op het podium, want zijn wens was om dit nummer toch met een ganse band te brengen.

Ze gingen er hier in vol ornaat uit met 'Mamas, Don't Let Your Babies Grow Up To Be Cowboys' en zo leek het erop of deze 'Dusthorse' ook bij 'The Highwaymen' behoorden. Kon het nog meer country zijn? Misschien een tip voor wanneer de magie van Neil Young lijkt te zijn uitgedoofd al zal die wel eeuwig blijven duren...

Na een kleine pauze was het dan tijd voor de 'feestvarkens' en konden die van Peer nog maar een stapje voorwaarts zetten. Met een lid van 'Le Noise' stond er ook bij deze 'Dusthorse' één iemand op het podium en zo zou 'Davy Jansen' achteraf gezegend zijn met de juiste dosis humor. De 'MC' van de avond zou nog eerste even enkele P.O.I. laten horen met als derde punt, Ready, set and go!

Voor zij die dachten wat melige country te gaan horen, die waren er meteen aan voor de moeite want al vanaf de eerste noten bij 'A Song Everybody Knows' vulde deze 'The Music Pit' zich met stevige country rifjes onder invloed van de bijpassende Hammond grooves.

Alle nummers uit hun debuutalbum 'Dusthorse' zijn originals en dat wekt al meteen ook enig bewondering op. Na een korte inleiding door Davy kwamen we te weten dat 'Peer' als een rode draad loopt bij deze band. Maar wat doet dan diene van Oudsbergen op het podium? (grapje)

Na het brengen van het soulvolle 'Fall' krijgen we te horen dat misschien wel hun meest romantische nummer zou worden van de avond. Heerlijk luisteren toch met ook die Hammond grooves. Bewonderingswaardig en tegelijkertijd ook zeer knap kregen we dan met 'Bright Side Of The Moon' een tango avant la lettre. Een getuigenis van durf die mij toch ook deed terugdenken aan de sound van Raul Malo (1965-2025) en zijn Mavericks.

Ook op 'Heading Home' waren er nog steeds geen 'Line Dancers' te bespeuren, misschien een gat in de markt in 'Peer' of wachten ze hier nog op een ouderwetse 'Bar Fight'. Nu we toch allemaal ons thuis voelen in 'Peer' krijgen we nog een extra gast uit Wijgmaal in de persoon van Kara, die ook op het album de honneurs als backing vocals komt waar te nemen. Het daaropvolgende 'Hey' roept dan weer op tot een algemene yell van de aanwezigen op dit nummer.

Even een bekende song er tussen gooien moeten die van 'Dusthorse' hebben gedacht en zo kregen we die hit uit 1975 van Peter Frampton met 'Show Me The Way' te horen. Misschien was dit al wel eentje van deze band maar durfde ze er toen nog niet mee buitenkomen. Verder dan maar met de voorstelling van deze plaat met 'Middle Of The Road' en ja hoor ook dit is een soulvolle country song te noemen en tilt deze plaat zo naar een niveau tussen jawel...Neil Young en The Mavericks, om maar met andere woorden te zeggen dat het goed is.

'Crow' is er dan weer eentje om de sfeer tijdens een 'Live' concert de hoogte in te duwen waarbij we kunnen stellen dat deze 'Dusthorse' in alle geval een blijvertje zou moeten worden. Verandering van spijs doet eten hé! Helaas staan er op deze plaat maar tien nummers en ook al heeft een vinyl twee zijden toch moet er nog een gaatje worden opgevuld met 'Fly Like An Eagle' van de 'Steve Miller Band'.

Met 'Sunshine' krijgen we er eentje voor de lichtvoetige onder ons maar waar blijven dan toch die vervloekte 'Line Dancers' al ben ik er zeker wanneer Guy Swinnen dit in het repertoire van 'The Scabs' zou opnemen de dansvloer zou volstaan. Eentje met een aanstekelijk rifje! Met 'Mirrors' zitten we helaas aan het einde van de plaat want dan weer het nadeel is bij een vinyl exemplaar.

Met deze 'Dusthorse' weten Davy, Nico, Simon en Stefan toch voor mij de soms grijze zone in de blues 'n rock te doorbreken met veelal country vibes die niet meteen te vereenzelvigen zijn met deze tak van de muziek en zo bewijzen die van 'Dusthorse' dat er nog ruimte is voor nieuwe bands zoals deze. Top!

Ze spelen uiteraard een thuismatch en dus kunnen ze nog niet beginnen inpakken en is er de verplichting voor het brengen van nog enkele bisnummers zoals het afsluitende 'People' op hun album maar ook het nooit vervelende 'On The Road Again' dat we al sinds de roaring 60-ties met ons meedragen, en wat gezegd over het onverslijtbare 'The Weight' en dan werd Fanny nog opgehouden in Nazareth. CU!