| Hageland Blues & Roots Night #10 Festival Zaal Glazuur Glabbeek (21-03-2026) reporter: Marcel info bands: The Rusty Zippers - The Fast Food Kings - Bourbon Street - The Mighty Black Camel Blues Band info bands: Mississippi MacDonald - David Ronaldo & The Dice - Missy Sippy All Stars info organisatie: Hageland Blues & Roots © Rootsville 2026 |
|---|
Eén van mijn vaste afspraken en als ik mij niet vergis, het eerste festival van het jaar op Belgische bodem, is de Hageland Blues & Roots Night in Glabbeek.
Leuk festivalletje in een fijne setting, met een goede organisatie en altijd een goed programma. Een extra is dat de organisatie steeds veel Belgische blues programmeert, wat wij alleen maar kunnen toejuichen. Dit jaar zelfs met extra band, wat maakte dat we vroeger dan anders ter plaatse moesten zijn. Gezien Glabbeek redelijk ver van mijn voordeur ligt, was tijdig vertrekken de boodschap. De organisatie vierde meteen ook het 10-jarig bestaan, waarvoor een welgemeende proficiat en ik zou zeggen doe er gewoon nog 10 jaar bij.
Een stralende zon was van de partij en op de parking stonden al tal van campers. The blues people waren paraat. It was a perfect day for the blues!
Vandaag zouden we zowaar 7 bands aan het werk zien en de gasten die de boel in gang mochten trekken, waren de jongens van Bourbon Street. In de zomer 2021 kende de Belgische bluesband ‘Bourbon Street’ een nieuwe start met een ‘nieuwe’ guitarslinger en een nieuwe set…
De basgitaar van Mario “Little M” Jossels is al enkele jaartjes opgeborgen maar zijn vertrouwde warme rauwe klankkleur komt nu nog meer tot zijn recht. Het harmonicaspel van Luc “Daddy Bean” Bonen, niet vies van een effect hier en daar. Andy “Slick” Aerts brengt de gitaar helemaal tot zijn recht. Dit geruggesteund door de strakke ritmesectie bestaande uit Lowdown Alex en Wilfried “Chopstick Will” Claessen.
Bourbon Street is zowat de meest zweterige straat van het New Orleanse French Quater, vol gepakt met bars en stripclubs, terwijl nu in deze Belgische bluesband namen circuleren als Little M, Chopstick Will, Lowdown Alex, Daddy Bean en Andy Slick, dan hoeven we daar verder geen tekening meer bij te maken. Laat ons zeggen dat dit de perfect opener was want de mannen gingen er als een wervelwind van door. En dit voor een al redelijk goed gevulde zaal. Met ‘Monday Lover’ hadden ze meteen de aanwezigen in de achterzak en de mannen hadden er meer dan zin in met ‘Hometown’ en het knappe ‘Mississippi River Boat’. Iedereen was direct wakker en zo denderde de band verder.
Het geheel zat stevig in elkaar met een goede ritmesectie, de stevige gitaarlicks van Andy Aerts en het scheuren mondharmonica werk van “Daddy Bean”, voeg daar de rauwe stem van Mario erbij en het is dik in orde. ‘Rolling With Punches, ‘Boom Boom‘, ‘Good In My Neighbourhood’ brachten ons naar het einde van deze eerste act en het was al een goed begin.
Hierna mochten we ons opmaken voor The Fast Food Kings. Het is niet de eerste maal dat deze energieke band een passage maakt in Glabbeek, want in 2023 mochten ze hier ook al de boel op stelten zetten. Deze niet Bijbelse koningen, de echte waren met drie, en deze met vier, brengen pure roots en blues in een mix van eigen songs en leuke covers in de stijl van de T-Birds, James Harman of nog Kim Wilson.
Ze dompelen ons onder in “the real stuff” gaande van pure West Coast tot old style Chicago blues… De band bestaat uit Toon Derison aan de drums, Marc ‘Rusty’ Thomas aan de bas en last but not least Wim De Geest op de Mississippi saxofoon. We bleven inderdaad zowat in hetzelfde genre als bij Bourbon Street, maar ook deze jongens weten van wanten en hielden met hun stevige en swingende blues het niveau hooghouden.
‘I Wanna Be Loved’, ‘Sick And Tired’ en ‘Kiddio’ waren al drie stevige raketten die de zaal werden afgeschoten. Op geen fout te betrappen deze jongens en ze hielden de boel reten strak, goed op elkaar ingespeeld en vol overgave. ‘Bad Luck Blues’, ‘That’s Allright’, ‘The Big Whopper’ om af te sluiten met ‘So Long’ vanThe Blasters. Job well done boys.
Geen bissers want de organisatie hield er een strak tijdschema op na en dat werd zeer gerespecteerd.
Tussen de acts door zullen The Rusty Zippers voor de muzikale omlijsting zorgen. ‘Blues Man’ Ed De Smul – die u ongetwijfeld kent van de bluesband ‘Ed & the Gators’ – graaft met dit duo project diep in zijn verleden, naar het punt waar het voor hem allemaal begon. Met ‘The Rusty Zippers’ liet hij zijn inspiratie grasduinen in de Folk, Americana en Country uit lang vervlogen tijden en schreef hij een hoop melancholische en ontroerende songs bijeen. Samen met het melodierijke klankenpalet van Tom De Poorter (Little Kim & the Alley Apple 3) op mandoline, banjo en gitaren … brengen ze intimistische songs van de bovenste plank. Hun eerste plaat “Film Dust” dateert al van enkele jaren geleden, maar ondertussen hebben ze met “Wait There’s More” en “Live At The 4 AD” twee nieuwe schijven op de markt. Alweer topkwaliteit van Belgische bodem.
Het duo zou tussendoor 4 sets spelen. Altijd een fijn initiatief zo’n tussenscène maar na de optredens op het hoofdpodium willen de mensen decompressie dus weinig aandacht en veel geroezemoes. Enfin we lieten het niet aan ons hart komen en ik kon wel genieten van songs als ‘Mims’, ‘Fools On The Hill’, ‘Nobody Knows’, One Meat Ball’ en klassiekers als ‘House Of the Rising Sun’, ‘Jambalaya’ of ‘Nobody’s Fault But Mine’.
Hierna stonden de jongens van The Mighty Black Camel Blues Band al klaar op het hoofdpodium. Deze band won vorig jaar de publieksprijs tijden de Belgian Blues Challenge en heeft dus wat kwaliteiten in huis. Blues is in Balegem nooit weggeweest. Een hoog risicocontact op jonge leeftijd met het legendarische bluescafé de Klokke en de bassist van de first real Balegem Blues Band, was genoeg voor gitarist Polle om een band op te richten.
Een goeie band, vraagt een strakke drummer, een diepe bassist, een vingervlugge gitarist en een hese bezwerende stem. Dat mengsel geeft deze band de vorm die ze nu hebben en zorgt voor electrische powerblues. De band bestaat uit Polle Stevens (gitaar), Wim Stevens (bas), Kobe Simoens (zang) en Roel Stevens (drums) en Pablo Vanderwaeren (keys).
Met de instrumentaal ‘Blues In D Natural’ werd de set gestart. Je hoort wel meteen dat deze jongens weten waar Abraham de mosterd haalt. De stem van Kobe heeft een schuurpapier sound, zowat van “too much bourbon and cigarettes” maar past wonderwel bij de muziek die deze mannen brengen. En zeer verrassend bij ‘Don’t Pass Me By’ en al zeker bij ‘I’d Rather Go Blind’. Hoewel dit niet echt mijn ding is, kan ik er wel van genieten zeker van zaken als ‘Blue Dream’ of ‘Weighing Me Down’.
De set zit zeer goed in elkaar afwisselend stevig werk met tragere blues met stevige licks geperst uit de gitaar van Polle. Kobe weet ook zijn publiek te bespelen zoals bij ‘Boom Boom’. Maar hier ook geldt het strakke schema en met een daverend applaus mogen de mannen afscheid nemen. Deze set was veel beter dan hetgeen ze lieten horen op de Belgian Blues Challenge. Natuurlijk andere omstandigheden, maar toch.
Voor de volgende act trekken we naar het Verenigd Koninkrijk, voor Mississippi MacDonald. MacDonald, Oliver met zijn echte voornaam, behoort tot de top van de moderne soul-blues. In zijn thuisland werd hij bekroond met 3 UK Blues Awards. Zijn muziek ademt de diepe emotie van Memphis soul, gecombineerd met de kracht van klassieke blues gitaar. Zijn albums ‘Do Right, Say Right’ en ‘Heavy State Loving Blues’ haalden topnoteringen in de internationale bluescharts en kregen lovende recensies.
Zijn laatste plaat “Slim Pickin’ is een pareltje dus was ik benieuwd wat de man hier zou neerzetten. De man was in het gezelschap van Brent Cundall (bas), een vrouwelijk bandlid Lucy Piper (drums) en Erwin Risbourg, jawel die van de Bluesbones, aan de keys.
Een soulvol begin werd direct gevolgd door slowblues ‘Drinkers Blues’. Oliver heeft een zeer goede stem en weet zich geruggensteund door een uitstekende band waar Erwin Risbourg, alweer laat horen wat een kei hij is op de Hammond. ‘My Bad Attitude’ is stevig maar zeer genietbaar en “Mac” weet hoe hij het publiek naar zijn hand kan zetten. ‘hat You’ve Done For Me’ of ‘Going Down Slow’zijn uitstekende songs.
Iedereen is ondertussen aan het genieten van wat MacDonald hen serveert zoals ‘Someone Else Is Steppin In’, ‘Heavy State Loving Blues’ (titeltrack van het gelijknamige album) of nog ‘Blind Leading The Blind’. Dit was zeer grote klasse. En of het nog niet genoeg was, zwierde hij er nog een stevige boogie bovenop met ‘Call Me Mississippi’. Dit was alweer topklasse.
Ondertussen waren we al aan de voorlaatste band van de avond en dit met niemand minder dan David Ronaldo & The Dice. Vorig weekend pas in de prijzen gevallen bij de Belgian Blues Awards met hun album “Six Strings Preacher”.
Moet deze band eigenlijk nog worden voorgesteld vraag ik mij af? Misschien voor mensen die de laatste jaren ergens op Antartica hebben verbleven of zo. Deze mannen zijn graag geziene gasten op tal van muziekevenementen. De band bestaat uit David Ronaldo (zang en gitaar), Charly Verbinnen (gitaar), Dirk Lekenne (Slide gitaar) en Hans Boeye (drums), Ilse van Den Broeck (bas) en Pieter Akkermans aan de keys.
Excellente keuze om deze band op de affiche te plaatsen want ze weten altijd een sterke prestatie neer te zetten. Dat het ging swingen was dan ook een zekerheid. Altijd goed voor een stevig portie Southern Rock met een vleugje blues. Niet veel verschil met de set die de band ten beste had gegeven op de BBA vorige week. Stevig uit de startblokken met ‘Too Blind To Se (and a Fool To Believe)’ gevolgd door het knappe ‘Price On My Head’ en ‘Juke Joint Jamming’.
‘Met ‘Got The World Going Down The Drain Blues’ serveerde de band een blues zoals we dat graag hebben. Moet het gezegd worden dat de band alweer op hoog niveau presteerde? Passeerden nog de revue ‘Oh Well’, ‘Suzy’s Home’, ‘Six Strings Preacher’, de geweldige rocker ‘Too Old To Die At 27’, een nieuwe song ‘Don’t Die Till You’re Dead’ (pracht van een nummer) om in stijl af te sluiten met ‘Burned Up My Love’. Het was alweer van “Veni Vidi Vici”.
En om in stijl en grandeur af te sluiten gaan we naar Gent want daar waren de Missy Sippy All Stars!
De band werd gevormd in de Missy Sippy in Gent. Het is altijd wat gissen wie er deel zal uitmaken van de band, want de Gentse blues scene is zodanig uitgebreid dat er massa’s kandidaten beschikbaar zijn. Kwalitatief van een zeer hoog niveau en met een zeer hoog blues gehalte. Hun eerste album werd met open armen ontvangen en reflecteert zeker wat we vandaag zouden horen.
De band werd ooit opgericht naar aanleiding van het 5-jarig bestaan van de Missy Sippy. Deze bende speelt blues zonder franjes en recht uit het hart. Wie nog steeds denkt dat bluesmuziek is voor “ouwe mensen” , wel die is er aan voor de moeite. Allemaal jonge wolven (hé Karel) op het podium, met veel goesting om te spelen en vooral veel talent.
Vandaag met Matt T.Mahoney op gitaar, Frederik Van Den Berghe aan de drums, Karel Algoed aan de contrabas, Olivier Vander Bauwede op mondharmonica en last but not least Leander Vandereecken op gitaar. Bij deze “Happy Birthday” Leander die vanavond verjaarde!
Blues van de bovenste plank zoals te verwachten al startend met ‘Smokestack Lightnin’ van Howlin Wolf. Ook eigen werk is hier op zijn plaats met ‘Your Mind Is On Vacation’, het swingende ‘2:19’, het door Olivier gezongen ‘Ride Trough The Rain. Enfin, alles van zeer goede makelij. Jammer genoeg was het ondertussen al heel laat geworden en ik had nog redelijk wat kilometers te malen alvorens mijn bed in te duiken. Tijd dus om afscheid te nemen en richting “Home Sweet Home” te rijden.
Alvast een dikke P aan de organiatie. Dit was alweer outstanding en een knal van een programma. Ik heb eigenlijk niks slechts gezien of gehoord. Doe zo verder zou ik zeggen, nog 10 jaar erbij en alvast tot volgend jaar.
Cheers!
Marcel
