Vincent Slegers (B) Blues Den Benghel Hamme (27-03-2026) Reporter: Marcel info club: Den Benghel info band: Vincent Slegers © Rootsville 2026

Twee thuiswedstrijden in twee dagen tijd. What a lucky bastard I am! Enfin, mij hoor je niet klagen, het is eens wat anders dan een hoop kilometers te malen om een concertje mee te pikken. Vandaag in mijn lokale stamkroeg Den Benghel verwelkomen wij Vincent Slegers. Anouche, de bazin van deze bruine kroeg is al een hele tijd bezig om op geregelde tijdstippen akoestische optredens en comedy nights te organiseren. Geweldig initiatief die we enkel kunnen toejuichen, in een verder bijna doodse gemeente wat dat betreft.

De kleine bruine kroeg is steeds goed gevuld bij deze evenementen benieuwd of dat vanavond alweer het geval zal zijn. Jammer genoeg hadden de Hammenaars nog last van de carnavalskater, vooral die in de geldbeugel. Dus heel weinig volk maar Vincent liet het alvast niet aan zijn hart komen.

Vincent is een virtuoos op gitaar en National resonator en brengt songs die zwaar doordrenkt zijn van de roots van de vroegere Amerikaanse muziek en vooral de “donkere kant” van zaken als onderwerp hebben, laat het ons maar houden op “Dark Americana” zoals het op zijn website staat vermeld, hoewel het voor mij soms gewone pure blues is.

Vincent groeide op in de Kempen en versaste naar de Gentse Delta, maar is ondertussen alweer verkast naar de Belgische kust.  Hij brengt ruwe en ongepolijste muziek met een donkere stem die soms wat doet denken aan Tom Waits. Hij brengt de blues van Mississippi Fred McDowell, van Burnside en Kimbrough, ruw en ongepolijst en dus muziek naar mijn hart. So let’s enjoy the show.

Vincent vergeet tijdens zijn optredens Tiny Legs Tim niet en met ‘Legs So Tiny’, brengt hij, als eerste nummer van de avond, een ode aan de veel te vroeg overleden Tim. Met een instrumentaal nummer brengt hij respect aan zijn, niet zo lang geleden, overleden moeder. Heel knap nummer by the way waar alvast nog een tekst zal opkomen.

De songs van Vincent zijn donker en melancholisch en volledig in de lijn van de oude Delta bluesmen. Slide, fingerpicking het is hem allemaal niet onbekend. Vincent gromt en grauwt, trekt en plukt aan de snaren en masseert met de slide de nek van zijn gitaar, terwijl hij met de voeten stampt. Zijn diepe stem is een soort mix tussen Tom Waits en Leonard Cohen. Gospel is hem alvast niet vreemd want we krijgen een knappe versie van ‘John The Revelator’. Zijn songs zijn dikwijls uit het leven gegrepen zoals ‘Cocaine Shit’(als ik het goed heb begrepen) dat gaat over de zware verslaving van een ex-vriendin. Met ‘Get To Church’ een traditional dat gepopulariseerd werd door Reverend Cleveland James werden we alweer bedacht met een stukje black gospel.

En als je van speciallekes spreekt dan moet je zijn versie eens horen van ‘Zie Ik De Lichtjes Van De Schelde’, schitterend gewoon! Net voor de pauze nog een eigen nummer getiteld ‘Neons Signs Of Desperations’. Weinig aanwezigen maar iedereen apprecieerde wat Vincent aan de man bracht.

Na de korte pauze werd in dezelfde stijl verder gespeeld met iets meer gekende songs zoals ‘Keep Your Lamp Trimmed And Burning’, song van Blind Willie Johnson en dat al dateert uit 1928. Teruggrijpen naar eigen werk met ‘That’s What I Know About Love’.

‘Hard Time Killing Floor’ was er dan weer eentje van Skip James met met ‘Will The Circle Be Unbroken’ waren we beland bij The Carter Family. Het einde was ondertussen in zicht met een topversie van Muddy Waters’ ‘Can’t Be Satisfied’ nam Vincent afscheid van de dankbare aanwezigen.

Zeer leuke avond, jammer van het weinige volk, maar we hadden er niet minder van genoten, wel integendeel. De combinatie van Vincents diepe stem en zijn virtuoos gitaarspel doet wonderen.

That’s all Folks!!

Marcel