Roots & Roses #15 Festival Lessines (Lessen) - 01-05-2026 reporter & photo credits: Freddie info bands: Sergi Estella OMB - Jovin Webb - Connoly Hayes - Cabana Belgica - The Animeros - Eddy Smith & The 507 - Thomas Frank Hopper - Robert Finley - Luther Dickinson / JD Simo & Friends - The Buttshakers info organisatie: Roots & Roses © Rootsville 2026

'1 mei' in in eerste instantie voor diegene die nog niet van hun pensioen kunnen genieten een betaalde feestdag maar in Wallonië vieren ze dit ook door een 'Lelietje-van dale' AKA 'Muguet' te schenken aan geliefden om hun geluk te wensen. Hier in Lessines hebben ze er sinds 2010 nog iets extra op gevonden door 'Roots & Roses' aan de kalender toe te voegen en dit speciaal om de talrijke muziekliefhebbers gelukkig te maken.

Het CC René Magritte, is de organisator van Roots & Roses en  ziet het festival  als één groot publiek feest waar artiesten en de honderden vrijwilligers een dag genieten. Het samengaan van de Belgische met de Internationale keukens is sinds het ontstaan hier een begrip en dit allemaal biologisch verantwoord. Mede ook de reden dat we sinds de oprichting ons op '1 mei' niet meer bekeren tot de 'dag van de arbeid' maar tot deze van 'Roots & Roses'.

Een festival op '1 mei' waarop ze vanuit de vier windstreken de muzikale vrienden een thuis vinden en waar ze ons steeds een affiche hebben om duimen en vingers van af te likken. We bezoeken dit festival met Rootsville dan ook al sinds het ontstaan ervan. Dit jaar staan er weerom twaalf topacts op de affiche welke werd samengesteld door Guy Van Handenhove en zo belooft het weerom een topdag te worden. De 'MC' is als vanouds Jean-Paul Smismans van 'Classic 21' en zo verklaart hij deze 15de Roots & Roses plechtig voor geopend en vervangt het gekende glaasje 'Moinette' hier de champagne.

Sergi Estella OMB koos voor zijn debuut in België het 'Roots & Roses Festival' na reeds talrijke festivals in zijn thuislanden in Frankrijk te hebben afgewerkt. Zijn roots liggen in Spanje en meer bepaald Barcelona. Rond 12.30PM komt hij deze 15de editie op gang te trappen in de 'Roots' tent. Na zijn solodebuut “Ho Superesi et Fots” (2017) en zijn single “12 Pack Blues” (2020) bracht Sergi Estella een nieuw album “Blood Like Wine” (2021) uit. Dit album is beïnvloed door stijlen als dirty blues, rock en Americana.

Hij staat bekend voor zijn energieke en explosieve concerten en brengt nummers als 'Blood Like Wine'. Een explosieve opener op deze vrijdagmiddag waarbij we nummers onthouden als 'I'm A Fool' en 'Rattlesnake'. Nog een opmerkelijk feit is dat deze Sergi Estella veelal spelt op eigen handcrafted instrumenten en duwen deze de vette boogies zo de Roots tent vergezeld van een gezamenlijke kreet eoooh en zijn 'Ella Està Bona', en dat was het ook.

Van hieruit gaat het naar de opener op het 'Roses' podium voor de nieuwe britse sensatie Connolly Hayes. Deze formatie bestaat uit  Jess Hayes, Frankie Connolly, Beau Barnard, Joe Mac en Andy Wilder. In de zomer van 2024 brachten ze hun debuutalbum 'Remember Me' op de markt en werden ze meteen een hit op de 'Independent Blues Broadcasters Association'. Slechts enkele maanden later volgde ‘Live at Echo Zoo Studios’, een EP die nu al de aandacht trekt en zo bestormt deze band in een mum van tijd onze podia.

Met twee van de meest soulvolle stemmen in de muziekwereld, virtuoze gitaar-en toetsenpartijen en een ritmesectie bij wie de grooves intenser zijn dan bij wie dan ook, bouwt deze 'Connolly Hayes' een reputatie op met onvergetelijke liveoptredens. Als je ze nog niet hebt gezien, is dit het moment, en geloof me, je wilt deze rit niet missen!

Er vloeiden al heel wat beloftevolle woorden over Jess Hayes en Frankie Connolly met hun eerbetoon aan 'Southern Soul' en 'Rhythm 'n Blues'. We staan dus hier in volle verwachtin tot 13.25PM wanneer het concert van 'Connolly Hayes' hier van start zal gaan. Hun beide temmen horen gewoon toe aan de rhythm 'n blues van deze generatie.

Met nummers als 'Secret' en 'Remember Me' uit hun debuutalbum worden de debatten hier geopend en blijkt dat de menigte meteen mee is in hun soul feelin'. Met de songs 'Movin' On' en al zeker met het statement 'Baby, I'm Leaving You' hoeft zeker ook al niet meteen op een drama af te stevenen want zoals bij soul en blues hoef je het allemaal niet zo ernstig te nemen. Het is de expressie die telt!

We krijgen nog 'Revelation' en 'Standing in Line' en met het samen met Frankie Connoly gezongen 'A Lover Ain't A Fighter' nemen we hier afscheid van deze 'Connolly Hayes' en dat gebeurt hier met een liefdevolle tot ziens. En ook het hondje op de keyboards blafte voldaan van woef waf woef...Knap is dat ieder optreden, uitgezonder de twee hoofdacts maar drie kwart uur nodig hebben om zich te bewijzen en dat is onder deze 'loden zon' al meer dan voldoende ander leent een lang en optreden toch maar in uitgerekte solo's.

Op het podium van de Roots tent heeft onze Belgische trots op de Mississippi saxofoon zich opgesteld. Met Big Dave & The Dutchmen krijgen we een alliantie van een Belg samen met vier Nederlanders. Big Dave Reniers hoeft al lang geen introductie meer en kennen we uiteraard ook nog van 'The Electric Kings' maar ook bekend als 'The Dizzy Dave Band' en vele andere projecten zoals 'Rave 44' en het psychedelische 'Crayon Sun'. Zijn begeleiders zijn 'The Dutchmen' zoals ze zichzelf noemen en bestaan uit Roel Spanjers op de zwart en witte toetsen, de broertjes Darrel en Dusty Ciggaar op drums en basgitaar en de muzikale kameleon Mischa den Haring die we uiteraard kennen van bij 'T99'.

Met 'Big Dave & The Dutchmen' reizen we terug in de tijd naar de blues uit vorige era's. Ze brengen dit met respect voor deze muziek van toen en hebben en hebben eerder dit jaar alles vereeuwigd door het uitbrengen van een selftitled album. Een album dat werd opgenomen bij Stef Kamil Carlens in zijn 'Rabbit Field Studio' en brengen een mix van Ol' School blues, swing en swampblues.

Met een shuffle op 'Let's Rock 'n Roll' beginnen Dave en zijn kornuiten er hieraan waardoor met deze blues shuffle al meteen het vuur aan de lont wordt gestoken. Zowel de band als de aanwezigen hebben er zin in en zo zijn we met z'n allen klaar om er een memorabele start van te maken. Op 'Country Girl' weet Mr. T99 al vlug de onwetenden te overtuigen van zijn kunnen.

Met de songs als 'So Sweet' en het door Roel Spanjers geschreven bijzonder soulvolle 'This Work' zitten we bij het debuutalbum van deze 'Big Dave & The Dutchmen'. Even een swing'dingske tussen door is altijd goed voor de goede sfeer die hier op 'Roots & Roses' de bovenhand komt te nemen.

Vervolgens krijgen we het donkere 'Never Love Again' wat ons enigszins in de wereld brnegt van een Chester Burnett AKA Howlin' Wolf. Met 'Blue and Lonesome' blijven we in het huis van 'Chess Records' met een nummer van 'Little Walter' uit 1965 en het destijds enkel bracht als een B-side op de 'Mean Ole' Frisco' single. Uit hun debuutplaat kregen we eveneens nog 'I Dig You Baby' maar met 'Lonesome' nemen Big Dave en zijn 'Ollanders' hier afscheid van hun muzikale vrienden, al mag het upbeat nummer 'Screwdriver' gelukkig niet ontbreken. En ook van deze blues kan je high worden en daar hoeft zeker geen 'reefer' bij.

We haasten ons hierna vlug richting 'Roots stage' voor misschien wel de meest opmerkelijke band van het festival en dan hebben we het over ‘Cabana Belgicana'. Met iemand als de eminence grise van onze Belgische blues in de rangen zoals Roland Van Campenhout weten we dat er net iets anders mag verwacht worden. De muzikale speeltuin van ‘Cabana Belgicana’ strekt zich uit over de genres van Americana, blues- en countrymuziek. Americana is meer dan een genre. Het is een niet-plaatsgebonden gevoel, een levenswijze, a way of life, een attitude.

Recent nog verscheen hun album 'Not Dark Yet' met daarop Johan Heldenbergh (gitaar, banjo, mandoline en zang), Roland Van Campenhout (gitaar en zang), de multi-instrumentalist Nils De Caster, Sara De Smedt (piano, keyboards en zang), HT Roberts (bas), Bart Vervaeck (pedal steel en elektrische gitaar) en David Broeders (drums).

Met nummers als 'Someday When This Life Is Over' van Nils de Caster en Sara de Smedt worden de debatten hier op 'Roots & Roses' geopend. Een nummer dat ook is terug te vinden op hun album 'It Takes a Believer' (2020). Er volgen nog eigen nummers maar ook covers  zoals. 'Tecumseh Valley' van Townes van Zandt en Willie Nelson’s 'Good Hearted Woman' dat gezongen werd door Johan Heldenberg brengt de sfeer er hier onmiddellijk in. Op de vraag van Sara of er 'Linedancers' in de tent waren, wel die werden afgeschrikt door het bordje 'Linedancers will Be Removed from the Dancefloor'...helaas :-(

Met Roland van Campenhout mag uiteraard de blues met Lonnie Johnson niet worden vergeten en krijgen we dus ook  'Jelly Roll Baker' samen met de countryballad 'Long Black Veil'.  Bijna aan het einde  van de show maakt hij indruk met 'Breughel' van Wannes van de Velde, begeleid door o.a. de mooie vioolklanken van multi-instrumentalist De Caster en Heldenbergh op mondharmonica. 

De hele avond staat trouwens bol van kwaliteit en speelplezier, soms met vier-stemmige zang of een solo van De Smedt. Vele nummers verder geeft Cabana Belgicana na een enorm applaus nog een toegift met een folk traditional 'Worried Man Blues' waarbij ieder lid van deze ‘Cabana Belgicana’ een bloemetje verdient.

Voor 'Jovin Webb' begeven we ons terug richting 'Roots tent'. Vorig jaar maakten we het debuut mee van deze 'Jovin Webb' op 'Swing Wespelaar' en meteen schoot zijn populariteit in de lage Landen de hoogte in. Jovin is geboren en getogen in Louisiana en een man die de invloeden van gospel- en bluesmuziek heeft weten te combineren om een unieke en boeiende stijl te creëren. Op jonge leeftijd werd hij diep geraakt door de muziek die werd gespeeld in de zwarte baptistenkerken van het zuiden, maar het waren zijn eigen levenservaringen die hem tot de blues brachten.

Ooit was hij kandidaat in American Idol en wist met zijn versie van ‘Whipping Post’ van The Allman Brothers, de jury voor zich te winnen. In 2024 verscheen zijn album “Drifter” op de heropgestarte Blind Pig records. Hij brengt voornamelijk een mix van blues, soul en southern rock met als afsluiter meestal ook die chartbuster van Duane en Gregg Allman uit 1969. Naast zijn vaste gitarist Tim Marchand en bassist Robert Kling is er een 'batteur' die onmiddellijk in het oog springt...gewoon omdat het een 'Belgske' die is luistert naar de naam 'Chris Holemans' en op 'just in time' werd opgetrommeld voor een drieluik, het zal zweten worden.

Met nummers als 'I'm A Drifter' en het met NOLA geïnspireerde ''It's A Hawk' maken ze hier op 'Roots & Roses' kennis met deze energieke 'Jovin Webb'. Uiteraard is 'Funk' ook steeds aanwezig zoals op het uit 1974 ontleeende 'Just Kiss My baby' van de onavolgbare 'The Meters'. Na 'Pray For Me' krijgen we een dosis rock 'n roll voor de voeten geworpen met ''Wig On Wrong'.

We kunnen nog luisteren naar nummers als 'When I'm Gone' eveneens rock 'n roll gespeend op een bekend deuntje. Verder ook nog 'Save Me' welk als tweede single werd geselecteerd uit zijn album dat de release kende bij 'Blind Pig Records'. 'After The Rain' werd dan het laatste nummer van de passage vanb deze 'Jovin Webb' op 'Roots & Roses'.

Op het 'Roses' podium is het moment aangebroken voor zoals we stellen, 'een onbeschreven blad'. The Animeros afkomstig uit Austin, Texas, creëren een genre-overstijgende sound die zweeft tussen de weelderige jungles van Colombia, de met palmbomen omzoomde straten van de Mexicaanse kust in de jaren 60 en de stoffige cantina's van West-Texas. Sinds hun oprichting in 2024 hebben hun kenmerkende stijl en meeslepende liveoptredens een snaar geraakt bij zowel publiek als muziekkenners, waaronder Dan Auerbach, die hun eerste twee nummers uitbrengt op Easy Eye Sound.

The Animeros, dat zijn Nick Tozzo (drummer en percussionist), Nicolas Sanchez (bassist) en Mauro Lopez (gitarist), combineert Latinmuziek met de creatieve en innovatieve klanken van hun adoptie stad Austin en creëert zo een unieke sound. Hun naam is geïnspireerd op de Colombiaanse sjamanen die verloren zielen naar de vrede leidden en beleven hier op 'Roots & Roses' hun Europese première.

Wie gehoopt hier enkele ruige Southern rockers aan het werk te zullen zien waren eraan voor de moeite. Nee het werd een luchtig Salsa bal waardoor de dames hier al onmiddellijk in vakantie modus werden getransformeerd om zo hun salsa moves te etaleren. Met veelal instrumentale nummers als 'Danza De Los Saguaros' en 'Chica Durango' werd het hier meteen een verrasing en uiteraard ook een luchtige bedoeling.

Misschien een verfrissend alternatief voor de toch wel verdwenen 'Zydeco Bands' op onze festivals en zo ook meegaand met de tijd. Mamba Mambo!

Een weerom opkomend talent vinden we hierna terug op de 'Roots stage'. Eddy Smith & The 507 komen uit de UK. Met zijn karaktervolle, rokerige stem en smaakvolle pianospel verovert Eddy Smith publiek over het hele Verenigd Koninkrijk. Hij geldt als een van de grote stemmen binnen de groeiende Britse country-, americana- en blues-scene. Zijn aanstekelijke melodieën en verhalende songs doen denken aan artiesten als Joe Cocker, JJ Grey en Marcus King.

Naast Eddy Smith (zang, gitaar, keys) bestaat de band ook nog uit Josh Davies (drums, zang), Will  Franden (basgitaar), Ricky O’Donnell (gitaar) en ook nog uit Ashley Webb (gitaar, mondharmonica, lapsteelgitaar). In 2023 brachten ze hun album 'Right Up Till' Now' uit met daarop 10 tracks waarin rauwe blues, soulvolle zang en americana-roots samenkomen. In 2023 brachten ze nog het album 'Right Up Till Now' uit.

Met het gospel getinte 'Praying The Days Away' begint hier de bijdrage van Eddy Smith & The 507 aan deze editie van 'Roots & Roses'. 'Daze' en 'Love Sick' komen dan weer uit hun album 'Right Up Till Now' en worden we lichtjes bedwelmd door de toch imponerende klankkleur van deze Eddie Smith en dit met good 'old Joe Cocker' in onze gedachte.

Met 'The Ballad Of Bobby Gray' en 'The Good Times' gaan we richting einde van hun passage hier in Lessines maar uiteraard niet zonder Eddie's stokpaardje en dat is 'With A Little Help from My Friends' van Joe 'Eddy' Cocker ;-).

Tijd om vlug even de internationale keuken te proeven hier op 'Roots & Roses' alvorens met het programma verder te gaan. 'Thomas Frank Hopper' volgden we destijds tot op de EBC in het Portugese Braga. De Belgische bluesrocker verlegt wat graag de grenzen van het genre en waagt zich aan meer hedendaagse klanken zonder ooit zijn authenticiteit te verliezen.

Na 2 albums, Bloodstone (2021) en Paradize City (2023) bracht hij vorig jaar 'Wild Ones Never Die' uit en maakte hij zo een krachtige comeback. Op het podium leveren Hopper en zijn band een opwindend optreden dat genereus en vol energie is. Door een evenwicht te vinden tussen kracht, emotie en connectie met het publiek, wordt elke show een unieke ervaring op zich. Een band die bestaat naast Thomas Frank Hopper ook nog uit zijn vaste sparringpartner op het podium 'Diego Higueras' (elektrische gitaar) en Jacob Miller (bas), Nicolas Scalliet (drums), Maxime Siroul (keyboards / Hammond).

Benieuwd hoe zijn nieuwe 'ik' zal klinken hier op 'Roots & Roses'. In Vlaanderen is hij een b eetje op een zijspoor geraakt maar gelukkig zijn er nog altijd zijn talrijke Waalse fans en dus toch wel werk aan de winkel voor zijn manager. Het blijft uiteraard ook nog stevig want Thomas Hopper is en blijft een bluesrocker maar toch is er enige variatie merkbaar.

Met 'Ready To Thrive' en 'Jackie Brown' krijgen we meteen werk uit het laatste album 'Wild Ones Never Die' en een momentum voor de talrijke fans om stevig uit de bol te gaan. Let's get Rock 'n Roll. 'Open Road' waarbij de band tijdens de opnamen ervan assistentie krijgen van niemand minder dan Vanja Sky wordt zo opgevolgd door 'Idiocatie' beiden ook uit datzelfde album.

Met 'Troublemaker' en 'Paradize City' grijpen ze terug naar het vorige album uit 2023 en na 'Freak Show' is het nogmaals bewezen van 'Thomas Frank Hopper' will never die in this part of Belgium. Althans volgens zijn vele fans hier aanwezig.

We schuiven alsmaar op in de setting van deze 'Roots & Roses 2026' en komen zo uit bij de uit Frankrijk komende formatie Jessie Lee & The Alchemists. Deze band zijn in België al lang geen onbekenden meer en bestaat uit de kern met Jessie Lee en gitarist Alexis Didier. Verder bestaat deze bluesrockers nog uit Laurent Cokelaere (bas), Stéphane Minana-Ripoll (drums) en Laurian Daire op keyboards en Hammond.

Jessie Lee & The Alchemists brengen een krachtige en meeslepende show die perfect liet zien waarom ze tot de top van de Europese bluesrock scène behoren. De band, opgericht in 2015, staat bekend om hun mix van blues, rock, soul en jazzinvloeden

Haar opener 'I'm Gonna Play The Blues' komt uit haar in 2025 uitgebrachte album 'Legacy' net ook als 'What I Feel' en zo zijn de bluesrockers onder ons een tweede keer in hun nopjes vanavond hier op 'Roots & Roses'. Vanaf de eerste noten was de sfeer meteen spot on. Frontvrouw Jessie Lee maakte indruk met haar rauwe, emotionele stem en sterk gitaarspel. Haar uitstraling op het podium was zelfverzekerd en energiek, waardoor het publiek meteen werd meegezogen in haar songs.

You're The One That I Want' heeft totaal niets te maken met die chartbuster uit 'Grease' maar is niet tegenstaande een prachtige bluesrock ballad uit datzelfde 'Legacy' album. Verder krijgen we nog nummers als 'Good Old Days Are Gone' en 'What I Need' te horen uit haar rock arsenaal. Hoogtepunten van de avond waren enkele nummers van hun album 'Legacy' waarbij het publiek zichtbaar genoot. De interactie met het publiek was spontaan en oprecht, wat de sfeer nog intenser maakte.

Als laatste bijdrage van Jessie Lee & The Alchemists aan deze '15de edtie van Roots & Roses' krijgen we nog 'One Little Thing' en het door haar fans enorm gewaardeerde 'On The Other Side'. Op naar l'autre Chapiteau...

Op het 'Roses Podium' zijn we al toe aan de voorlaatste band van deze editie en dat doen ze met de eminence grise 'Robert Finley' en zo gaan we van de bluesrock richting soul. Hij bracht vorig jaar zijn gospel album 'Hallelujah! Don't Let The Devil Fool Ya' uit en is meestal vergezeld van zijn dochter 'Christy Johnson'. Met 'Robert Finley' zijn we toe aan iemand nog levende blues en gospel iconen. De nu 71-jarige Finley neemt ons mee naar de bayou van zijn kindertijd op een reis die zijn grommende maar tevens ook zwoele zang die hij brengt maken hem zo ook tot een levende legende.

Robert Finley heeft geen vaste bandleden; hij werkt met verschillende gitaristen, drummers, bassisten en backing vocalists afhankelijk van het project of optreden welke veelal ook bestaan uit muzikanten van het Easy Eye Sound label van Dan Auerbach.

Robert's klankkleur is misschien wat rauw en ongepolijst maar toch weet deze kranige zeventiger de tent meteen tot aan de nog te vullen. Hij begint eraan met 'What Goes Around (Comes Around) uit zijn in 2023 uitgebrachte album 'Black Bayou'. Dit is soul die de aanwezigen aanspreekt en dus gaan alle bewonderings waardige blikken meteen richting podium.

Tijdens de optredens van Robert Finley is zijn steun en toeverlaat meestal wel zijn dochter 'Christy Johnson' welke in het bezit is van een uitzonderlijke gospel stem die zo dan weer kleur brengt op de achtergrond. Ook nummers als 'Sharecropper’s Son' en 'Medicine Woman' worden niet vergeten.

Pure soul al blijft er altijd wel weer een lichte aanzet richting gospel. Ontroerend is zeker het verhaal over één van zijn beste vrienden in een rusthuis en het zou me niet verbazen dat bij het brengen van 'Nobody Wnats To Be Lonely' er links of rechts een traantje wordt weggepiknt.

De aanwezigen worden meegezogen met zijn teksten die de realiteit weten te benaderen want dit is blues 'n soul zoals het hoort te klinken. Nummers als 'You Got It (And I Need It)' en 'Make Me Feel All Right' lijken wel Amerikaanse soul schlagers maar helaas moeten we ook afscheid nemen van deze Robert Finley en Christy Johnson hier op 'Roots & Roses'.

Op het 'Roots' podium zijn we ondertussen toebeland voor de laatste act en daarvoor trekken we richting 'North Mississippi Hill Country Blues'. Een impressionant duo uit deze scéne met niemand minder dan Luther Dickinson vergezeld van JD Simo. Luther Dickinson kennen we als leadgitarist en zanger van de North Mississippi Allstars en is de zoon van producer Jim Dickinson. Hij is ook bekend als gitarist van de Black Crowes. 

JD Simo is een Amerikaanse gitarist, singer-songwriter en producer en komt uit Chicago. In 2024 brachten gezamenlijk het album 'Do The Rump' uit waarmee ze de 'North Mississippi Blues' naar nieuwe hoogten kwamen te duwen. Drummer Adam Abarashoff begeleidt deze twee gitaristen op zo’n manier dat ze, ondanks hun ongebreidelde creativiteit, altijd op koers blijven. 

Beginnen doen ze met 'Keep Your Lamp Trimmed and Burning' en met verdere nummers als 'One Of These Days' en 'Goin’ Down the Road Feeling Bad' bevinden we ons meteen zo in de tak van 'nOrth Mississippi Blues'. Verder krijgen we ook nog nummers als 'Lonesome Road' en 'Come And Go With Me' en helaas begint mijn 'portrettentrekker' tegen te spreken wegens 'Low Battery' en dat is dan weer totaal mijn eigen schuld.

En zo zijn we helaas toegekomen aan het einde van deze 'Roots & Roses' editie 2026 en dat doen we de Franse sensatie 'The Buttshakers'. Ik leerde deze wervelende rhythm 'n blues band kannen in de zomer van 2024 en sindsdien is deze sensationele band nooit meer uit mijn geheugen weg te denken. Opgepast want hun aantreden is gewoon dynamite!

'The Buttshakers' is opgericht rond de uit het Amerikaanse 'Saint Louis' afkomstige 'Ciara Thompson' en hebben hun roots in het Franse Lyon. Verder bestaat deze band ook nog uit Sylvain Lorens (gitaar), Jean Joly (bas), Josselin Soutrenon (drums), Simon Girard (trombone) en Leon Ouillon (bariton sax). Ze brachten vorig jaar hun soulvolle album 'Lessons in Love' uit. Dit album ademt klassieke soul en blues uit de jaren ’60 en ’70, met duidelijke invloeden van artiesten als Curtis Mayfield en Al Green.


Haar dynamische opkomst is dus enkel op mijn netvlies gebrand met nummers als 'Pass Me By' en 'Back In America'. Beiden uit hun album 'Arcadie' uit 2021. De eerste keer dat ik deze 'Buttshakers' live aan het werk zag was in 2024 en de verfrissende soulgrooves zijn nu twee jaar later nog steeds onverslijtbaar.

Het is wachten op 'Lessons In Love' vooraleer we het nieuwere werk krijgen van het in 2025 uitgebrachte en gelijknamige album. Nummers ook als 'Better Days' en 'Dream On' ezetten hiermee weerom de tent in vuur en vlam. Met 'Hypnotized' en 'Dirty Hands' zijn we terug toe aan het oudere werk en tevens ook het einde van hun passage hier in Lessines.

En zo zijn we toegekomen aan het absolute einde van deze 15de editie van Roots & Roses. We konden genieten van 10 topbands met zo mogelijk toch een diversiteit aan muziek met dank aan programmamaker Guy Van Handenhove en zijne magische hoed maar ook met de deskundige uitleg van 'MC' Jean-Paul Smismans. Tijd ook om de 'long way home' aan te vatten en zo al vooruit te kijken naar wat 2027 ons hier zal brengen en zo hebben we al ons vierde festival aangevinkt dit jaar en het moet nog allemaal gaan beginnen. Nog een aangename verrassing bij het verlaten van het festival waar 'Les Jeunes Benevolles' van 'Roots & Roses' in rij iedereen nog een welgemeende en warme 'bonsoir' kwamen mee te geven. Merci zulle!