Catfish & Cotton (B) Blues Koning Ezel Lede (15-05-2026) reporter: Marcel info band: Catfish & Cotton info club: Koning Ezel © Rootsville 2026

Het moet wel al een hele poos geleden zijn dat ik nog in Koning Ezel was verzeild geraakt. Niet uit slechte wil natuurlijk maar omdat het meestal niet past. En te zeggen dat daar al een paar formidabele concerten de revue waren gepasseerd.

Enfin, niet getreurd, vanavond vond ik de weg naar Lede terug voor het optreden van Catfish & Cotton, ofte onze Belgische Blues Brothers, letterlijk in dit geval.

Luc en Marc Borms, twee Deltafanaten, spelen akoestische country blues.“Catfish & Cotton” ontstond toen ze tieners waren en een plaat in handen kregen van Sam 'Lightning' Hopkins. De muziek van deze bluesman greep hen bij de keel en liet hen nooit meer los. Ondertussen, meer 40 jaar later, hebben ze zich bevrijd uit vele gevangenissen en heeft het leven zijn sporen achtergelaten maar...ze beleven nog altijd de blues, om niet te zeggen dat ze de blues ‘ademen’. Beide bro’s reisden ettelijke keren naar Mississippi om er de Delta Blues te documenteren. In die mate dat brother Luc er zijn ziel en vooral zijn hart verloor en ondertussen pendelt tussen Natchez, Mississippi en Erembodegem.

De twee broers lichten een sluier op van de blues cultuur. Wat maakt van de Delta een regio die zo beladen is met muziek die je naar het hart grijpt, ook al lijkt deze ruw en onbeschaafd? Wel dat gingen wij vanavond gepresenteerd krijgen. Songs over reizen, “slechte” vrouwen en drank en misschien een beetje dope en een hoop andere dingen. Hun passie voor onze geliefde muziek leverde hun trouwens de “Keeping The Blues Alive Award” op, bij de laatste uitreiking van de Belgian Blues Awards en dit was meer dan verdiend mijn gedacht.

De kleine living van Koning Ezel, en dat mag je letterlijk nemen, zat stampvol toen stipt om 20 uur de broers van start gingen met een klassieker van Eddie Boyd, ‘The Blues Is Here To Stay’ op de voet gevolgd door ‘Trouble In Mind’. Bij deze was de toon gezet voor de rest van de avond. We kregen een gratis reis aangeboden naar de Mississippi Delta, maar niet alleen dat, want met hun muzikale trein voerden ze ons ook naar Chicago, Texas en Louisiana. Kortom een muzikale reis doorheen de blues.

Broer Marc legde vandaag de gitaar en banjo naast zich en concentreerde zich op de buffetpiano, wat maakte dat we getrakteerd werden op leuke stukken pianoblues zoals ‘Worried Life Blues’ van Big Maceo Merrywaether. Luc daarentegen wisselde geregeld de mondharmonica met de gitaar. De zang werd onder beiden verdeeld.

De gekozen nummers waren al zeker niet voor de hand liggend. Covers van blues klassiekers natuurlijk, maar al zeker niet die wat we al duizendmaal hebben gehoord maar ze gooiden tussen al deze blues standards ook nog wat “speciallekes” zoals ‘Like Lovin’ Used To Be’ van Delbert McClinton, waar Luc zijn skills op de Mississippi saxofoon in de verf zette, maar ook ‘Your Mind Is On Vacation’ van Mose Allison, een pianoblues song was van de partrij. Het broederlijk duo speelde op hoog niveau. Het pianospel van Marc was excellent en Luc liet niet alleen horen dat hij een krak is op de mondharmonica maar dat ook zijn gitaarspel er mag wezen, fingerpicking all the way. Met ‘How Long Blues’, het heel knappe ‘Sail Away’ van Randy Newman en het eigen nummer ‘Leaving Town’ werd de eerste set afgesloten. Iedereen heel tevreden dacht ik zo.

Na een heel korte pauze mocht ons Erembodegemse duo terug vooraan plaats nemen en met ‘I Love To See You Smile’ van Randy Newman werd dit tweede deel afgetrapt. Er werd niets veranderd aan het concept, en waarom ook, het werkt perfect. Onze reis door “bluesland” ging verder met het zeer aanstekelijke ‘Jump The Boogie’ van George Papa Lightfoot, niet echt voor de hand liggend. Wat ook kan gezegd worden van ‘Darkness On The Delta’ een oude jazzstandard uit 1932, een nummer dat indruk maakt. Tijd voor Marc om zijn pianoskills nog eens uit de kast te halen met de mix van ‘Careless Love’ en ‘Tipitana’, dat laatste van Professor Longhair.

Met ‘Mistreated Mama’ kwamen we uit bij Tampa Red en met ‘I Want My Dog To Live Longer’ kregen we een iets jonger nummer van Curtis Salgado. Stilaan voelden we het einde van deze toffe avond aankomen maar niet alvorens wij nog songs geserveerd kregen als ‘Going Back Home’ van Lightnin Hopkins, het aanstekelijk ‘Fried’ van The Okratones, het eigen nummer ‘MS Liquor Blues’ om in stijl af te sluiten met ‘Mess Around’ van de grote Ray Charles.

Stevig applaus natuurlijk en dat was meer dan verdiend en dat resulteerde in 2 extra songs en niet de minsten, te beginnen met het schitterende ‘Hurricane’ van Band Of Heatens en ‘Walking The Blues’ van Johnny Cash en dat was meteen ook het einde van onze muzikale reis.

Aan de lachende gezichten van de aanwezigen te zien, hadden ze volop genoten. Zeer goed optreden wat mij betreft, maar iedereen die mij wat kent weet dat dit soort blues mij heel nauw aan het hart ligt. De pianoblues werkte uitstekend in combinatie met de snerpende harmonica en de gitaar. De interactie tussen beide broers maakt het geheel compleet met wat humor en hier en daar de nodige plaagstoten. “When old men plays the blues”, is een schot in de roos mijn gedacht.

Wie nog zelf een muzikale reis door de blues wil meemaken kan alvast terecht op de Patersholfeesten in Gent op zaterdag 15 augustus, want daar spelen ze het voorprogramma van niemand minder dan Norbert De Taeye. So be there or be square!!!
Cheers!!

Marcel