Tumblejack (NilsDe Caster & Sara De Smedt) Americana Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (18-05-2026) reporter: Marcel info band: Nils De Caster & Sara De Smedt info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Het clubseizoen loopt stilaan op zijn einde, want daar komen de festivals al “en masse” aan. Maar in de Banana Peel gaan ze nog lekker verder tot einde juni, en dat ze gelijk hebben.

Dat de muzikale kwaliteit niet enkel in de US of A is te vinden maar dat ook ons eigen Belgenlandje bulkt van het muzikale talent bewijzen ze daar in Ruiselede vanavond met het uitnodigen van Sara De Smedt en Nils De Caster.

Dit talentvolle duo is niet aan zijn proefstuk toe want ze hebben ondertussen met “It Takes A Believer” en “Take This Stone” al twee schitterende albums op zak. Bij deze doen ze er nog eentje bij met “Rose & Sweet Words”, een liveplaat met een volledige band die onder de naam Tumblejack de hort op gaat. Ik vermoedde dat blues, folk en americana ons deel zouden worden en gezien de bezetting van de band, waren de verwachtingen hoog gespannen. Buiten Sara en Nils natuurlijk vinden we in de band: Bart Vervaeck (pedal steel en gitaar), David Broeders (drums) en Ht Roberts (bas en banjo) aangevuld met Steven De Bruyn op mondharmonica. Benieuwd naar het eindresultaat.

Eerste vaststelling bij het binnenkomen was dat het podium “boesjevol” stond met instrumenten, microfoons en camera’s. Bleek dat er vanavond liveopnamen van het concert zouden worden gemaakt. Goed gevulde joint vanavond met muziekliefhebbers die kwamen genieten van ons Belgisch talent en gelijk zouden ze krijgen. Zoals gewoonlijk zou op het einde van de avond blijken dat de afwezigen alweer ongelijk hadden, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.

Stipt op tijd kwam de band zich op het podium wurmen en kon de avond van start gaan. We kregen met ‘Changes’ en ‘Coat Of Sorrows’ meteen 2 nummers uit de nieuwe plaat op ons bord en het klonk onmiddellijk goed. De band is meer dan perfect op elkaar ingespeeld. Allemaal muzikanten van topniveau en dat talent komt natuurlijk bovendrijven.

Verder met ‘Someday When This Live Is Over’ en ‘In Love Again’. Terwijls Nils geregeld van instrument verandert zorgt Sara voor wat entertainment en de plaagstoten naar elkaar toe zijn soms wel hilarisch “hé zoetje”? Soms dacht ik dat er aan Sara wel eens een stand up comedian is verloren gegaan.

Verder met ‘Roses And Sweet Words’, knappe song die de titeltrack zou moeten worden van het nieuwe album. Muzikaal staat alles op zeer hoog niveau. Nils wisselt geregeld van snaarinstrument, drummer David omgord zelfs de mandoline en Bart wisselt tussen de elektrische gitaar en de pedal steel. Natuurlijk gaat ook veel aandacht naar het schitterende harmonicawerk van Steven De Bruyn. Die man is een enorm talent en laat telkenmale iedereen versteld staan. Het gebruik van allerlei attributen geeft het geheel nog een extraatje, zo hoorde je plots een vogel fluiten of het kraken van een oud wiel. De mooie stem van Sara en haar uitmuntend pianospel legt er nog een laagje bovenop.

De band gaat verder met ‘Bold Girls Chords’ en ‘Endless Nights’. Als grote fans van Bob Dylan brachten ze dan ook ode aan hun held met het mooie ‘Meet Me In The Morning’ om de eerste set te eindigen met het vrolijk ‘The Chicory Dance’, volgens Nils hun eigen versie van La Bamba. Van dat nummer word je wel blij.

Zoals altijd pokkenwarm in de Banana Peel dus een beetje frisse lucht en een frisse Duvel waren in de pauze meer dan welkom.

Wie dacht dat we het allemaal al gehoord hadden in de eerste set, kwam van een kale kermis thuis want de band deed er nog een extra laagje bovenop in deel 2. Van start met ‘Take This Stone’, titeltrack van hun tweede album op de voet gevolgd door het vrolijke ‘Butterfly’. Een andere held van deze bende is John Prine en met "Speed of the Sound of Loneliness" werd een ode gebracht aan deze geweldige songwriter. Af en toe een uitgekiende cover om dan terug te keren naar eigen werk, het systeem werkt want we kregen ‘Abigail’ en ‘900 Miles’ waarna we met ‘Tijuana’ een klassieker van JJ Cale in de aanbieding kregen.

Stilaan kwamen we aan het einde van de avond maar eerst nog het knappe ‘We Got To Move On’ om terug te keren naar Bob Dylan en het schitterende ‘New Pony’. Uiteindelijk mocht ‘The Waiting Line’ de avond afsluiten. Enfin dat dachten ze maar dat was buiten de waard gerekend en gezien het nog geen 23 uur was moest er nog eentje bijkomen, niemand die dat erg vond natuurlijk en met ‘Tumblejack Theme’ werd met de hulp van het publiek een streep getrokken onder dit geweldig optreden.

Vanavond bleek alweer duidelijk dat ons land bulkt van kwalitatief muzikaal talent en dat werd nogmaals in de verf gezet. Het was niet wat wij normaal gepresenteerd krijgen in de Banana Peel maar zoals ze zeggen “verandering van spijs doet eten”. Muzikaal op zeer hoog niveau en muziek dat mij bijwijlen aan Ry Cooder deed denken. Ik zou zeggen: “Chapeau!”, dit was het betere werk mijn gedacht.

Cheers!

Marcel