Blues Peer (zaterdag) Festival Peer (23-05-2026) reporter: Freddie info organisatie: Blues Peer info bands: Luca Holkenberg - Missy Sippy All Stars - Sean 'Mack' McDonald - Israel Nash - Brushy One String info bands: Joanne Shaw Taylor - C.W. Stoneking - Daan - Eli 'Paperboy' Reed - Jake Bugg - Betty Smith - info bands: Kaleo © Rootsville 2026

Van 1985 tot nu in 2026 is reeds een fameuze tijdsprong maar toch zijn we nog steeds paraat op wat vroeger het 'Rhythm 'n Blues Festival' werd genoemd, nu gewoon kortweg 'Blues Peer'. Wie ook in deze teletijdmachine stapte was destijds 'Robert Cray' en die zal ook nu aanwezig zijn op zondag. Het is gedurende de jaren een tamelijke rollercoaster geweest, dat mag gezegd worden en zo mogen we ook de bezieler van dit festival niet vergeten in de persoon van Misjel Daniels.

In 2025 bracht de organisatie nog een prachtig fotoboek uit ter nagedachtenis van '40 Jaar Blues Peer' en werd er wel wat turbulentie veroorzaakt door de datum van ons geliefkoosde 'Blues Peer' te veranderen. Alles goed en wel nu en dus staan we hier zo op het met zonovergoten 'Pinksterweekend' op wat we nog steeds de 'Heilige Weide' noemen. Il fait déjà chaud...

Sinds de resurrection van 'Blues Peer' in 2022 worden we hier op ons geliefkoosd festival ook verwelkomd in twee tenten want naast de hoofdtent die tot 'Uptown!' werd gedoopt is er ook de 'Club Mississippi'. De 'MC' van dienst voor het weekend is 'Stijn Meuris' en of hij 'Ik Hou Van U' zal aanhalen is nog af te wachten.

Het is in deze 'Club Mississippi' dat de festiviteiten van 2026 losbarsten met een jong Nederlands talent aan het firmament die luistert naar de naam 'Luca Holkenberg'. Als youngster werd Luca door zijn oom meegesleurd naar blues concerten en stond hij zelfs al op zeer jeugdige leeftijd met een speelgoedgitaar naast Danny Bryant op het podium.

Gestaag klom hij steeds verder op de ladder zodat hij op de 'Southern Bluesnight' naast John Primer kwam te staan. Tijdens de change-overs op 'Swing Wespelaar' was hij ook steevast een vaste gast. Op 15-jarige leeftijd werd hij op de 'Dutch Blues Awards' in 2024 bekroond als 'Young Blues Talent' en kwam hij pas echt zijn nog jonge neus aan het venster steken met de band 'Luca & Uncle Rudy'. Een band die maar een kort leven was beschoren waarna we Luca van tijd tot tijd zagen mee opdraven als gitarist bij de Nederlandse bluesband 'Mojo Hand'. Samen met de ritmesectie die bestaat uit Johan van Lanen op drums en bassist Theo Jacobs is er nu de 'Luca Holkenborg Band'. Zijn eerste officiële acte de presence onder deze noemer en op Belgische bodem was vorig jaar bij de organistatie 'Move2Blues'.

Zijn sterke punt is ongetwijfeld de skills die hij komt te etaleren op zijn 'Stratocaster' waarbij de rifjes van een 'SRV' niet uit de lucht zijn gegrepen. Luca's grote voorbeeld is ongetwijfeld Stevie Ray Vaughan (1954-1999) en dat hoor je meteen bij het instrumentale nummer als 'Scuttle Buttin'. Meteen hoor je dat hij uit het juiste hout is gesneden maar dat wisten we alvoor hij 16 werd. Met nummers als 'Where's My Baby' krijgen we dan ook een Texas shuffle pur sang op ons bord en toont hij aan dat blues en bluesrock nauw aansluiten bij zijn trio.

Zijn toch al afgeleefde 'Strat' werd voorbehouden voor de nummers van 'SRV' maar gelukkig moest ook die rode 'Epiphone' voor niets onderdoen .'Backstreet Blues' van Chicago man 'Jimmy Dawkins' (1936-2013) kwam hij op deze locatie te vullen met heerlijke grooves en zo werd het ene pluspunt na het andere hier op 'Blues Peer'. Meteen dan maar terug naar die afgeleefde 'Stratocaster' voor het brengen van het instrumentale 'So Exited' gevolgd door 'Commit A Crime' dat we allemaal wel kennen in de versie van de 'Red Devils' maar uit de mouw werd geschud door Chester Burnett AKA Howlin' Wolf en later zo ook werd gecoverd door SRV.

Zo goed als iedereen was meteen overtuigd van het kunnen van deze youngster in de blues. Het was een perfecte start hier in de 'Club Mississippi' van deze 'Luca Holkenborg Band' en ook overtuigd met een versie van 'Voodoo Chile' van Jimi Hendrix (1942-1970). Slight return en dan maar naar de 'Uptown!' tent voor een aantreden van de Gentse topband 'Missy Sippy All Stars'.

Sinds het ontstaan van de club 'Missy Sippy', die vorig jaar al hun 10-jarig bestaan kwam te vieren, en met de toewijding van de helaas veel te jong overleden 'Tiny Legs Tim' (1978-2022) kwam ook deze band tot leven. Deze 'Missy Sippy All Stars' brachten toch alweer in 2025 hun tweede album op de markt. Deze band heeft al wel eens een wisselende bezetting maar bestaat voornamelijk uit Matt T.Mahony op gitaar, Bernd Coene aan de drums, Karel Algoed aan de contrabas, Olivier Vander Bauwede op mondharmonica, Tom Eylenboshc op de 'black & white keys', en last but not least Leander Vandereecken op gitaar. In het zog van de band was zonder fout de bazin van de 'Missi Sippy' Marie Follebout de aanvoerster van de volgende tourbus.

De vocals, wel die wordt verdeeld onder de jongens. Het was al duidelijk Toen Leander met zijn klok van een stem de boel in gang zette, waarna de band inviel met een versie van ‘Smokestack Lightnin’ van Howlin Wolf. Olivier ontbindt direct zijn duivels aan de Mississippi saxofoon en ook Matt T. Mahony laat zich niet onbetuigd. ‘Runaway’ wordt gezongen door Matt T.Mahony, normaal want deze songs staat op zijn laatste album 'Good Man Blues'. Olivier haalt dan zijn zangtalenten boven bij ‘Your Mind Is On Vacation’ en Leander doet dan hetzelfde met het magistrale Tom Waits nummer '2:19'

Nu al door velen als het beste bestempeld en zo kunnen deze Swampy wolves met en gerust gepoed terug afzakken naar Ghent en hun Missy Sissy . Iedere bezoeker even aan het bekomen maar toch moet de show verdr gaan...

Na deze spetterende set verhuizen we gewoon terug naar de 'Club Mississippi' voor een ontmoeting met 'Sean 'Mack' McDonald'. Voorgesteld als het nieuwe Amerikaanse blues talent zagen we hem een eerste maal in 2024 bij 'Move2Blues' en liet hij ons toch enigszins achter met een onvoldaan gevoel. Allis is beter nu mede ook door het uitbrengen van zijn album 'Have Mercy'

Gelukkig was het fel verbeterd voor onze tweede ontmoeting in 2025 en is deze 22-jarige opkomende blueszanger, gitarist uit Augusta Georgia, iemand waarvan nu toch duidelijk is dat hij potten gaat breken. Hij is afgestudeerd aan de Middle Tennessee State University, met als hoofdvak audioproductie en als bijvak muziekindustrie.

Sean begint met drums op 2-jarige leeftijd, piano op 3-jarige leeftijd en voegt in de loop der jaren meer instrumenten aan zijn arsenaal toe. Op 7-jarige leeftijd staat zijn besluit vast, gitaar wordt zijn definitieve keuze. Toen hij opgroeide, luisterde hij naar verschillende muziekgenres zoals blues, gospel, jazz, R&B, rock-'n-roll en soul en naarmate hij ouder wordt, begint hij zijn liefde voor al deze genres in zich op te nemen en zijn eigen stijl en geluid te creëren.

Hij is beïnvloed door muzikanten uit verschillende genres, waaronder Ray Charles, B.B. King, T-Bone Walker, Louis Jordan, Albert King, James Brown, Muddy Waters, Little Walter en andere legendarische muzikanten. Bij deze wordt de jongeman bijgestaan door toppers uit Frankrijk, met name Julien Dubois (bas), saxofonist Sylvain Tejerizo en natuurlijk de onvermijdelijke 'Mr. Soul Shot' Fabrice Bessouat aan de drums. Vorig jaar bracht hij zijn debuutalbum 'Have Mercy' op de markt met daarop ook het vandaag gebrachte 'Shuffleboard Swing' alsook de original 'Killin' Me'.

We krijgen ook nog songs als 'If You Ever Gor Lonesome van Mr. Johnny Otis en ook wat Chuck Berry werd er tussen gebracht met 'Maybelinne' en 'Thirty Days'. Als je dan nog kan aflsuiten met een 'Hucklebuck' ja dan ligt de tent aan je voeten.

In de 'Uptown! tent wordt het stilaan tijd voor 'Israel Nash' om zijn opwachting te maken. Israel Nash, die oorspronkelijk afkomstig was uit Missouri, verhuisde in 2006 naar New York. In 2009 bracht hij zijn eerste album New York Town uit. Hij speelde vooral Folk en Countryrock. Bij het label 'Dessert Folklore Music' bracht hij dit jaar nog recentelijk zijn nieuwste album 'Sweetheart of The Rodeo' uit.

Zijn sound is het bundelen van Americana als algemene noemer met daarin heel wat psychedelische geluiden in verwerkt. Nash staat ook gekend als één van de  meest filmische storytellers van de moderne rock. Het heeft ook wel wat weg van een Neil young ware het niet dat Israêl Nash hier in Peer nogal wat de chackras laat openen met nummers als 'Woman At The Well' en 'Just Like Water'. Healing werd het zondermeer met zijn 'White Falcon' in de hand.

We kregen zelfs met 'You Ain't Goin' Nowhere' een Bob Dylan cover en met nummers als 'Down The Coutry' en 'Louisiana' benvonden we ons met z'n allen zo in de deep south. Afsluiten deed nash het nog met "Can't Stop' en zo konden onze chakrash dan weer dicht.

Opmerkelijk is alvast de volgende muzikant in de 'Club Mississippi'. Andrew Anthony Chin AKA Brushy One String, is een Jamaicaanse reggaezanger en bassist. Zijn opmerkelijke eigenschap is dat hij optreedt met een gitaar die slechts één snaar heeft. Zijn debuutalbum 'Do Your Really Love Me?' werd enkel in Japan uitgebracht. Ondertussen staat zijn conto toch al op vier stuks. Zijn statement is 'I Am What I Am'.

Met songs als 'Chicken in The Corn' en 'Ganja Wata' maken we ook hier op 'Blues Peer' kennis met de Jamaica sound van deze 'Brushy One String'. It's a 'Home Away From Home' zou ik zo zeggen tussen iconische nummers als 'Boom Bang Deng' of wat dacht je van 'One Bourbon, One Scotch and One Beer'. Een 'Rasta Man' pur sang, yah man! met daarbij de rauwe energie van de blues en ritmische dancehall-invloeden. Het is wat het is maar toch was het goed!

Op het podium van 'Uptown!' komen stilaan de grotere blues muzikanten aan bod met vooreerst de Britse 'Joanne Shaw Taylor'. Verwonderlijk is dat deze gitariste al meer dan 25 jaar meedraait in de blues scène. Bij haar merchandising steekt zeker ook het vorig jaar uitgebrachte album 'Black & Gold', een album dat werd uitgebracht op het 'Journeyman Records' label van Joe Bonamassa. Hierbij toont Joanne Shaw Taylor  haar gedurfde creativiteit en combineert bluesrock met invloeden uit Americana, indierock en retropop uit de jaren 80. 

Naast Joanne Shaw Taylor bestaat de bezetting ook nog uit Shane Sanders op gitaar, Ty Bailie op keyboards, Christopher Alexander op bas en Katelynn Corll aan de drums. Joanne Shaw Taylor staat bekend om intense liveoptredens waarin virtuoos gitaarspel, een krachtige stem en veel gevoel samenkomen. Concertverslagen beschrijven haar shows vaak als een mix van stevige bluesrock, soulvolle ballads en lange gitaarsolo’s.

Taylor is in topvorm met nummers als 'Stop Messin' en wist het publiek al vroeg en vaak te entertainen met haar openhartige manier van praten. Taylors nieuwe album is oprecht en haar optreden op 'Blues Peer' was dat ook. Haar interactie metg het publiek is opmerkelijk voordat ze weer een intens nummer speelde, waarin ze haar uitstekende gitaarspel of haar soulvolle stem liet horen, zoals in Wicked Soul'.

Na enkele nummers speelde Taylor samen met een gitarist op het podium een ​​echte rocktrack genaamd 'Look What I've Become', waarin Taylor haar geweldige bluestechniek liet zien en hoe ze zich door de jaren heen blijft ontwikkelen. Dit nummer was een hoogtepunt van Taylors nieuwe album, dat inmiddels haar tiende studioalbum is. Ze werkte hiervoor samen met Kevin Shirley, een van de legendes in de muziekindustrie, die volgens Taylor ook met Led Zeppelin heeft gewerkt in het verleden. Shirley is tevens de producer van de legendarische gitarist Joe Bonamassa.

Een van de hoogtepunten van het concert was zeker ook Fleetwood Mac's 'The Chain', waarmee de samenwerking tussen de band en Taylor op zijn best wordt gedemonstreerd. Tegen het einde van het optreden kregen we nog een prachtige versie van "Summertime", een nummer dat ze was gaan spelen onder invloed van haar samenwerking met Shirley. Een schitterende versie van de klassieker met een vergelijkbare bluesachtige sfeer als de versie van Janis Joplin. Dit was het tweede aantreden van Joanne Shaw Taylor op 'Blues Peer' nu ondertussen toch al 12 jaar geleden.

Iemand naar wie ik uitkeek op deze editie is zonder meer de aussi 'C.W. Stoneking'. De eerste keer dat ik een concert van hem kon meemaken was in 2015. Christopher William Stoneking is een Australische blues singer-songwriter, gitarist en banjospeler. Het jaar nadat hij zich hier zo goed als onsterfelijk maakte met zijn album 'Gon' Boogaloo'. Eerlijk toegegeven hierna werd het in onze contreien wat stil rond deze charismatische blues singer en dus was het uitkijken naar hem in de 'Club Mississippi'.

In 2010 won hij met zijn album 'Jungle Blues' de award van 'Beste Blues- en Rootsalbum. Zijn kenmerken zijn diens 'Veaudeville Blues' en won in 2015 ook de award van 'Best Male Artist' in Australië. Zijn muziek brengt ons terug naar de 30-tiger jaren en is altijd wel te verzoenen met de vroegere sound uit de 'Big Easy'. Vandaag laat ij zich begeleiden door Stephen Grant op trompet, Stu Barker op trombone en percussie en Michael Carvale aan de contrabas.

Nummers als het gebrachte 'I Heard The Marchin' Of The Drum' en 'To Love Me Or Die' lijken nog net hetzelfde als 11 jaar geleden. Ook 'Tomorrow is Gonna be To Late' en 'The Zombie blijven onsterfelijk en wat zijn we blij dat 'Blues Peer' ook deze C.W. Stoneking naar de 'heilige weide'. Mooi was zeker ook de Tom Waits Cover 'All The World Is Green' of de calypso song 'Brave Man of America' en mochten we als laatste nummer nog kiezen tussen 'Jungle Lullaby' en 'We're Gone Boogaloo'. Het werd tegenstijdig het eerste.

De volgende act op 'Uptown! is 'Daan' en dan denken we uiteraard ook aan 'Swedish Designer Drugs' of 'Dead Man Ray'. Bij Daniël 'Daan' Stuyven kwam muziek in zicht toen hij na het scheiden van zijn ouders door Jan Matthijs gemotiveerd werd om dit als beroep te kiezen. Daan creatieve honger en zijn zwak voor popmuziek leidt tot de eerste solo-cd Profools, die in 1999 onder de naam "DAAN" wordt uitgebracht. Ondertussen heeft hij er al 18 albums op zijn conto.

Onder het aanmoedigende handgeklapt van 'Isolde Lasoen' en met nummer instrumentale worden de debatten hier dan geopend op 'Blues Peer'. 'Drunk' en de Dead Man Ray cover 'Chemical' worden zonder houden de 'Uptown'! ingezonden.

Ook met de grootste chartbuster van 'The Sparks' kennen Dann en zijn band hier met "This Town Ain't Big Enough For Both of Us" een geweldig succes hier op de heilige weide van 'Blues Peer'. Ook mag 'Swedish Designer Drugs' niet worden vergeten en worden er hier enkele madammen hysterisch bij het horen van 'Housewife'...

Na Daan staat er in de 'Club Mississippi' niemand minder dan Eli 'Paperboy' Reed op ons te wachten. Deze soulvolle entertainer werd in 2008 plots een hype door het uitbrengen van het album 'Roll With You' samen met 'The True Loves en met daarop die waanzinnige floorfiller 'Take My Love With You''. Vorig jaar stond hij na toch wel een lange afwezigheid zo 'out of the blue' terug op onze podia, en ja hoor het was zelfs nog beter dan in 2008. Same Songs, Same Clothes, but always Heavenley!!!

In mijn albumcollectie bevindt zich ook het zeldzame 'Sings Walkin' And Talkin' And Other Smash Hits!' uit 2004. Met nu al een carrière van meer dan 20 jaar en beïnvloed door country, blues, soul en gospel, zal Eli 'Paperboy' Reed ons meenemen naar het Zuiden van de USA in een beklijvende live show waarvoor hij zo bekend is? Eli 'Paperboy' Reed, artiestennaam van Eli Husock en is een Amerikaanse soul-, blues en funkartiest. De bijnaam "Paperboy" heeft Reed te danken aan het feit dat hij vaak een oude platte pet van zijn opa droeg, die krantenjongens (paperboys) in oude films ook op hebben. Hij wordt hier in 'Clun Mississippi' bijgestaan door een Sapaanse band met daarbij een franse drummer? Juist, Frabrice Bessouat!

Met geen woorden te beschrijven hoe de man van 'Take My Love With You' nog net hetzelfde bereikt als toen hij in 2010 hier op het podium stond. Het blijft hier beklijvend aanvoelen hoe deze 'Eli 'Paperboy' Reed' moeiteloos iedereen komt te overtuigen van zijn talent, een talent waar we nog een laatste keer kunnen van genieten met nummers als 'Come And Get It' en het succes 'Take My Love With You'...Oh My Soul! 

In de 'Uptown!' tent krijgen we nu ene Jake Bugg op ons bord. Jake Bugg is een Britse singer-songwriter die het in 2012 voor mekaar kreeg om zijn 'selftitled' debuutalbum zomaar te parkeren als #1 op de Britse albums charts en werd daardoor al vergeleken als een jonge Dylan. Een momentum ook hier op 'Blues Peer' dat de youngsters onder ons zich beginnen te roeren.

Hij was amper 17 toen hij al op het 'Glastonbury Festival ' stond in 2011. Zijn muziek is beïnvloed door artiesten als Bob Dylan, Oasis, Johnny Cash en Donovan waarbij hits als 'Lightning Bolt', 'Trouble Town' en 'Seen It All' in het hoofd van zijn followers zijn opgeslagen. In zijn merchandising steekt met grote zekerheid zijn in 2024 uitgebrachte album 'A Modern Day Distraction'. Zijn single 'Never Said Goodbye' die zal ongetwijfeld worden meegebruld vanavond.

We trekken een laatste maal richting 'Club Mississippi' voor een goede dosis Soul. Hiervoor zorgt diva Bette Smith. Deze Brooklyn native brengt ons een energieke mix van soul, rock 'n roll, funk en gospel de tent vanavond nog eens uit de bol zal laten gaan. Met singles als 'M.O.N.E.Y' en 'Beautiful Mess' zal er ongetwijfeld een feestje losbarsten hier op 'Blues Peer'.

In 2024 kwam het album 'Goodthing' op de markt maar de die hards kennen ongetwijfeld ook het in 2020 bij 'Ruf Records' uitgebrachte 'The Good, The Bad and The Bette' met daarop heel wat gospel. Haar eerbetoon aan haar moeder kan je beluisteren in de prachtige ballad 'Whistle Stop'.

Van deze diva kregen nummers als 'Shakcle and Change' , 'Nutbush City Limits van Tante Tina en een prachtige versie van 'Tennesee Whiskey' waarbij de verliefden in elkaar armen vielen. Er was ook 'Im' A Sinner' of moeten we stellen van She's A Sinner...

Hier in de 'Club Mississippi' onstondt er onmiddellijk een heuse band met deze diva. De sfeer voelde elektrisch aan waardoor de tent kon worden aanzien als een dansende balzaal. Haar stem is zowel rauw als soulvol, en elk nummer straalt veel emotie uit.

Nog een allerlaatste keer richting 'Uptown! Vanavond en dit voor de IJslandse rockers van 'Kaleo' en dit in een mix van bluesrock, rock en folk. Alhoewel opgericht in 2012 kwam hun internationale doorbraak er pas in 2016 met het uitbrengen van het album 'A/B' met darop hun hit 'Way Down We Go'. De band bestaat uit Jökull Júlíusson AKA JJ, Rubin Pollock, Daníel Kristjánsson en Davíð Antonsson.

Ongekend is onbebind laat dit vanavond en quote voor boerenwijsheid zijn want vanaf het eerste nummer 'Still Nog Good' blizen deze 'Kaleao' meteen ons van onze sokken.. De eerste nummers zou zelfs kunnen onderschrijven als Low Down Bluesrock.

We kregen ook nog 'Little Girls' en 'Broken Bones' en moesten die van Peer nu niet zo braafjes luisteren zou er wel eens security bij moeten komen. Geen must hier op 'Blues Peer' en zo werd dit laatste concert van zaterdagavond enkel genieten met songs als 'Back Door' en uiteraard met 'USA Today'?.

En zo namen we volledig uitgeput door de warme maar met een voldaan gemoed afscheid van deze zaterdag...tot morgen!