Blues Peer (zondag) Festival Peer (24-05-2026) reporter: Freddie info organisatie: Blues Peer info bands: PD Martin Band - Dusthorse - The Buttshakers - Laura Cox - Delvon Lamarr Organ Trio - TEE - info bands: Devon Allman Blues Summit - Portland - Bobby Rush- The James Hunter Six - The Scabs info bands: info bands: © Rootsville 2026

Zondagmorgen eerst naar de 'mis' geweest alvorens wat vroeger betekende 'De Hoogmis van de Blues' te 'Blues Peer' en dit na een meer dan geslaagde zaterdag. Vandaag staan de spotlights voor mezelf gericht op die nieuwe Peerse band 'Dusthorse' maar zeker ook de soul van de Amerikaans-Franse formatie 'The Buttshakers', de souljazz van het 'Delvon Lamarr Organ Trio', onze eigenste 'Marc Tee', de heerlijke blues summit van 'Devon Allman', de alsmaar iconisch wordende 'Bobby Rush' en als afsluiters 'The James Hunter Six' en de 'Phoenix Tour' van 'The Scabs'. De 'MC' is nog steeds diene van Noordkaap.

Uiteraard zijn we bij de inleiding van dit verslag er wel enkele vergeten en eentje daarvan opent op deze zonnige zondag en dat is niemand minder dan de 'PD Martin Band'. Piet Vercauteren en zijn band wonnen in 2024 de BBC en mochten zo de Belgische eer verdedigen op de 'EBC' al brengt dit natuurlijk geen zaad in het bakje.

Naast Piet Vercauteren bestaat de band verder ook nog uit Joris Holderbeke (bass), Rien Gees(drums) en Hein Mandos (keys). Ondertussen zit deze 'PD Martin Band' ook in de eindfase van de opnamen van hun nieuwe album bij 'Fandango' waaruit we wel enkele nieuwe nummers zullen horen vandaag. Piet en zijn diciples brengen ons een mix van blues en funk.

Openen doen ze met 'Lusty Ol' Herbert' wie dat ook mag zijn maar wel een shuffle die meteen de schwung erin brengt. Eentje dan van het vroegere album met 'Artificial State of Misery' en dit nummer uit hun debuutalbum blijkt wel een blijvertje te zijn. Op de vraag van 'Baby What's Wrong', ja daar kan uiteraard enkel die 'Baby' op antwoorden.

De eerste concerten van de dag zijn zoals steeds in tijd wel wat ingekort en zo krijgen we nog de klassieker 'Ain't Nobody's Bussines' en 'Overqualified' en dat is deze 'PD Martin' hoogenaamd niet. Afsluiten doen met de sfeerbrenger 'Shame Shame Shame' en dat is dan weer très spijtig...

Hierna worden we graag verwezen naar het 'Uptown!' podium voor het aantreden van een nieuwe Peerse band die luistert naar de naam 'Dusthorse'. Op 14 maart gaven ze de kick-off in de 'Music Pit' hier in Peer. Een geslaagde binnenkomer toen al waren we met 'Rootsville' alleen die avond in het Limburgse Peer. Een avond dat we meer dan tevreden huiswaarts keerden met zo ook hun debuutalbum 'Dusthorse'.

Deze nieuwbakken band bestaat uit Nico Vanhove en zijn vertrouwde beats, Stefan Kelchtermans op de gitaar met de dikke snaren, Simon Lenaerts op Hammond en andere 'black & white keys' en last but not least, frontman Davy Jansen als vocals en op gitaar. Vier beat farmers die ons meenemen naar de bakermat van zuiderse country-rock met als statement Bringin' the Devil Out Of The Hole in hun aanstekelijke mix van blues, soul en country.

Hun opener 'A Song That Everybody Knows' is altijd wel een mooie binnenkomer zeker al voor wie dit vandaag een primeur is. Met songs als het met soul beladen 'Fall' en de tango 'Bright Side Of The Moon' blijven ze gelukkig bij hun album zodat de ganse tent kan kennismaken met hun country geïnfiltreerde muziek en zo waait er meteen ook een frisse wind doorheen de 'Uptown' stage.

We krijgen ook nog 'A Guy Like Me' en 'Crow' alvorens af te sluiten met 'Mirrors' en zo hebben de niet-Peerenaars ook kunnen kennis maken met deze nieuwe formatie. Wordt vervolgd!

Er zit vaart in op deze zondagnamiddag en nog net voor de koffie met taart? krijgen we al de Amerikaans-Franse formatie 'The Buttshakers' in de 'Club Mississippi'. We leerden deze band pas kennen in de zomer van 2024 op Goezot, en toen waren ze al 10 jaar on the road.

'The Buttshakers' is opgericht rond de uit het Amerikaanse 'Saint-Louis' afkomstige 'Ciara Thompson' en hebben hun roots in het Franse Lyon. Verder bestaat deze band ook nog uit Sylvain Lorens (gitaar), Jean Joly (bas), Josselin Soutrenon (drums), Simon Girard (trombone) en Leon Ouillon (bariton sax). Ze brachten vorig jaar hun soulvolle album 'Lessons in Love' uit. Dit album ademt klassieke soul en blues uit de jaren ’60 en ’70, met duidelijke invloeden van artiesten als Curtis Mayfield en Al Green.

Spring in 't veld Ciara Thompson' heeft het allemaal. Een lichaam vol soul en dit in een dynamische uitvoering. Hun debuutalbum 'Headaches And Heartaches' brachten ze uit in 2010 en met 'Lessons in Love' staat hun conto reeds op 'zes' stuks, dus high time we went en zo kunnen de Peerenaars ook deze band leren kennen en mis zeker en vast niet hun binnenkomer. Funky Betterdays!

Op het grote podium is het nu tijd voor alweer een Franse band met 'Laura Cox'. Stevige gitaar rifs zijn het kenmerk van deze dame met zowel de Britse als de Franse nationaliteit. De roots van de band liggen in en rond Parijs. In 2013 kwam ze deze 'Laura Cox Band' nadat ze als You Tube'er toch al wel vele fans wist achter zich te scharen.

Vorig jaar bracht ze haar nieuwste en vierde album 'Trouble Coming' uit, een album met daarop 11 tracks bijna zo goed als allemaal uit haar pen gekropen. Om haar stevige, door blues geïnspireerde sound een frisse energie te geven, werkte ze samen met het productie duo 'No Money Kids', die dezelfde moderne toets toevoegen als The Black Keys en Jack White aan de rockmuziek hebben gegeven.

Naast Laura Cox zijn ook Bassist Adrien Katt en drummer Antonin Guérin actief in de band en tijdens haat tour in 2026 wordt ook de nieuwe single 'Not Your Story' gelanceerd. Openen deed Laura Cox met 'Rise Together' iets wat het 'Uptown' podium dan ook deed. Met nummers als 'Dancing Around The Truth' en het afsluitende 'Hard Blues Shot' konden we dit best als een stevig klinkende set bestempelen.

Terug in de 'Club Mississippi' maken we kennis met het 'Delvon Lamarr Organ Trio'. Deze meester organist op Hammond laat zich omringen door Brice Calvin (gitaar) en Ashley Ickes (drums). Delvon Lamarr is een Amerikaanse, autodidactische jazzorganist uit Seattle. Hij is een virtuoos op het Hammond B-3 orgel en staat bekend om zijn aanstekelijke souljazz, funk en blues, vaak omschreven als "feel-good" muziek. De eerste maal dat ik hem kon bewonderen was in 2023.

In beeld komen namen als Jimmy Smith en Jimmy McGriff maar ook de alom bekende Booker T zal als een geest aanwezig zijn in het beroeren van de black & white keys. Het Delvon Lamarr Organ Trio, ook wel bekend als DLO3, is een Amerikaanse souljazzgroep opgericht in 2015.  De band heeft vijf albums uitgebracht. Hun debuutalbum, getiteld 'Close But No Cigar' stond op nummer één in de Amerikaanse Contemporary Jazz Albums-hitlijst.

Met nummers als het nieuwe 'Chicken Legs' kunnen de liefhebbers van deze souljazz zich danig opwarmen zonder de zomerse temperaturen. Ook nieuw was 'Get Your Mind Together'. Verdere grooves kon je beleven met 'Can't Hide Love' en 'This Is Who I Is'.

Marc 'TEE' Thijs staat sinds 1986 aan de top van de Belgische blues scene en speelde een leidende rol in bands als The Finsbury Park Empire, The Slime Hunters, The Healers en nam met hen allemaal platen op. TEE begon als mondharmonicaspeler (zijn bijnaam kreeg hij van Paladins-gitarist Dave Gonzales) en stapte later over op gitaar om 'The Electric Kings' op te richten, een band die uitgroeide tot een van de beste bluesbands van Europa in die tijd en een belangrijke invloed was voor veel bands die na hen kwamen.

Rond zich op het podium stond wel een schare getalenteerde collega muzikanten zoals Fabrice Bessouat op drums (waar hebben we diene nog gezien), op basgitaar was er Renaud Lesire en achter het Hammondorgel, master on the black & white keys Dirk Van der Linden. Belangrijk is dat Marc Tee zijn albums terug op de markt zullen gaan komen. Blues zoals het vroeger was en ook nu zou moeten klinken.

Deze zondag geen gospelgroep dus moet deze muziek maar komen van de 'Devon Almann Blues Summit' die gewoontegetrouw ook wel een gospel zal invoegen in hun setlist. Alle dat hoop ik toch. Devon heeft een spetterende lijst van muzikanten mee op zijn 'Europese Tour' met daarin naast Devon Allman ook nog Jimmy Hall, Bernard Allison en Claudette King, dochter van BB.

Met 'Runers In The Night' uit dat geweldige album 'Blues Summit' worden de blues debatten hier geopend in de 'Club Mississippi'. Na 'After You' krijgen we op het podium het gezelschap van Jimmy Hall en Claudette King voor het brengen van 'Blues Is A Feeling'. Hierna kregen we ook Bernard Allison die zich kwam te vervoegen en met 'One Way Out' stond hier zowaar een hele blues sterrenhemel on stage.

Met de dochter van op het podium kan deze band uiteraard ook niet zonder een nummer ervan en dat werd dan in eerste instantie 'The Thrill Is Gone', dit gevolg door 'Playin' With My Friends'. Voor Bernard Allison was dan weer Freddie King's 'Goin' Down' gereserveerd.

Afsluiter werd dan weer 'Keep On Smiling' en dat wat we deden na de Devon Allman Band XXL en zo waren de blues liefhebbers dan weerom in 'Heaven'.

Even verpozen zou ik zo zeggen met de Belgische band 'Portland'. Met deze band staat er één van de bekendste Indie bands van België op het podium, bestaande uit Jente Pironet, Nina Kortekaas, Bram Vanhove, Sebastian Leye en Boris Van Overschee.

Vorig jaar bracht 'Portland' met 'Champain' nog een nieuw album op de markt. Deze band ontstond in de wandelgangen van hogeschool PXL in Hasselt. In 2018 waren ze één van de drie winnaaars van 'De Nieuwe Livhting' bij Studio Brussel waardoor ze een jaartje later hun act-de-precence mochten maken op 'Rock Werchter'. In 2024 won de groep voor het eerst een MIA. Op het gebied van de gezondheid kwam frontman Jente in een storm terecht door de diagnose van een hersentumor.

Dit is het verhaal over leven en overleven en zo klinkt deze 'Portland' nu door hun nieuwe album energieker en volwassener als nooit tevoren. Een primeur voor mezelf en zo moet ik toegeven dat dit best wel een aardige set was met stevige momenten erin verweven.

In de 'Club Mississippi' is zo eindelijk de iconische Bobby Rush op een podium van 'Blues Peer' te zien. Vorig jaar wist deze kranige 'negentiger' met Kenny Wyane Sheppard nog het album 'Young Fasioned Ways' op de markt te brengen. Rush heeft in totaal 16 Blues Music Awards gewonnen en in 2017, op 83-jarige leeftijd, won hij zijn eerste Grammy Award voor het album Porcupine Meat.

Als tiener begon hij te experimenteren met muziek met behulp van een emmer suikerrietsiroop en een diddley bow gemaakt van bezemstelen. Wanneer zijn familie later naar Arkansas kwam te verhuizen raakte hij bevriend met Elmore James en vormde uiteindelijk een band om zijn zang, mondharmonicaspel en gitaarspel te ondersteunen. Zijn band, Bobby Rush and the Four Jivers, bestond uit Gilmore, Walker, Pinetop Perkins en Robert Plunkett. Via Gilmore raakte Rush bevriend met de Clarksdale-muzikant Ike Turner.

Begin jaren zeventig schreef hij het nummer 'Chicken Heads' en dat werd zijn doorbraak hit nadat het was opgepikt door een klein label dat was opgericht door Calvin Carter, de voormalige producer van Vee Jay Records. Zijn album Folk-Funk uit 2004 betekende een terugkeer naar een meer authentieke sound, met gitarist Alvin Youngblood Hart als gastmuzikant. Het album werd mede geproduceerd door Preston, die voor zijn werk aan de plaat door het tijdschrift Living Blues werd uitgeroepen tot producer van het jaar en in 2007 werd hij de eerste blues artiest die in China optrad, wat hem de titel "Internationale Decaan van de Blues" opleverde.

Ondanks zijn hoge leeftijd staat hij nog steeds vol energie op het podium en weet hij meteen de aandacht van de zaal te trekken. Met zijn typische mix van blues, soul en funk zorgt hij voor een warme en levendige sfeer. Vanaf het eerste nummer zat de stemming er goed in. Bobby Rush maakte veel contact met het publiek en vertelde tussendoor grappige verhalen over zijn leven en muziekcarrière. Zijn mondharmonica-spel en krachtige stem maakten veel indruk. Ook de begeleidende band speelde strak en zorgde voor een stevig ritme waarop veel mensen begonnen mee te klappen en te dansen.

Nummers als 'Hey Baby' of 'You So Fine' daar waren de blues fanaten voor naar 'Blues Peer afgezakt en het was moeilijk te geloven dat Bobby reeds 92 lentes jong is. One of the last blues men standing. Wanneer de funk komt binnen geslopen komt zomaar James Brown voorbij je netvliezen gevlogen. ook brengt hij nog 'The Blues Is Alright' en Muddy Water's zijn 'Hoochie Coochie Man'. Het concert was een unieke ervaring voor liefhebbers van bluesmuziek. Bobby Rush liet zien waarom hij nog steeds wordt beschouwd als één van de grote namen binnen de blueswereld.

Met zijn vijf deelnames aan 'Peer Blues' weet Robert Cray hier zonder twijfel wel zijn weg te vinden. Het is nog maar een paar jaar geleden dat hij hier ook op het grote podium stond en daarom staat hij hier terug met zijn 'All Amped Up' tour in 2026. Naast Robert Cray zelve staan ook Richard Cousins, Dover Weinberg en Les Falconer op het podium.

Plotseling moest de pers het dan maar aftrappen en klonk het door de speakers nog van geen filmpjes maken en geen flash gebruiken...Flash? dat is nog van een voorbije era toen digitaal nog niet bestond? Ja ook die omroeper is al lang niet meer van heden LOL. Ondertussen staat het internet vol met filmpjes van 'Blues Peer' en deze 'Robert Grey'. Ikzelf nam er eentje vanuit het publiek en borg mijn toestel dan maar op want de fun was eraf na een toch wel vermoeiend weekend.

Uiteraard niet de fout van 'Blues Peer' maar van het management die in de tijd zijn blijven steken...Right Next Door to Nothing.

Nog even naar de 'Club Mississippi' voor wat daar het laatste optreden betreft vanb deze editie 2026 met een optreden van 'The James Hunter Six' die in hun merchandising zeker ook hun nieuw album 'Off The Fence' zullen promoten. James Hunter is een man met vele verrassingen en dat konden we vroeger ook in 'The Borderline' ondervinden. De foto's komen van Dianeke de Roo.

Vorig jaar nog stond hij op het podium van 'Roots & Roses' maar erna werd dan de testerende tour gecanceld. maar...toch zijn en blijven we fan van zijn heerlijke Carabean sound. Zijn muzikale invloeden vinden een oorsprong in de verzameling 78-toerenplaten met R&B en rock-'n-roll van zijn grootmoeder. Zijn carrière begon met een band genaamd Howlin' Wilf and the Vee-Jays, die in 1986 hun eerste album uitbrachten, getiteld Cry Wilf.

Hij speelde gedurende een groot deel van de jaren 90 in kleine clubs in Londen, zoals de Weavers Pub in Islington (Noord-Londen) en de 100 Club aan Oxford Street in Londen. Hunters soulvolle stijl trok de aandacht van Van Morrison, die meewerkte aan Hunters eerste album, Believe What I Say, dat in 1996 op Ace Records werd uitgebracht. Hunters relatie met Morrison leidde zo ook tot een tournee. Hunters doorbraakalbum People Gonna Talk dateert uit 2006 en hij werd toen genomineerd voor een Grammy Award voor Best Traditional Blues.

Op het podium laat James Hunter zich begeleiden door Lee Badau (baritonsaxofoon), Damian Hand (tenorsaxofoon), Jonathan Lee (drums), Jason Wilson (contrabas) en Kyle Koehler (keyboards/piano).

Met hun warme mix van soul, rhythm-and-blues en vintage groove bracht The James Hunter Six een concert dat tegelijk stijlvol, dansbaar en muzikaal indrukwekkend was. Frontman James Hunter bewees opnieuw waarom hij al jaren geldt als één van de sterkste stemmen binnen de moderne soulscene.

We genieten van de zuiderse calypso en soul toestanden op nummers als '(Baby) Hold On' en 'Baby Don’t Do It '. In mijn platencollectie steken ook albums met chartbusters als 'Molina' en 'Carina'. Wat vooral opviel, was hoe authentiek alles klonk. The James Hunter Six probeert niet modern of spectaculair te zijn, maar grijpt terug naar de sfeer van klassieke jarenzestig-soul zonder ooit ouderwets te klinken. De combinatie van orgel, contrabas, drums en de dubbele saxofoons gaf het concert een rijke, warme sound die perfect werkte in de 'Club Mississippi'.

Afsluiter van 'Blues Peer 2026' zijn niemand minder dan 'The Scabs' en gelukkig hebben Guy en zijn volgelingen geen kapsones. Het is een drukke periode voor Guy Swinnen want naast de 'Phoenix Tour' is er ook nog eens 'Dylan 85' en zijn ze al aan het testen voor een tribute over de 'Rolling Stones'. Fototoestel bleef opgeborgen en dus op zoek naar enkel Chinese vrijwilligers die ik vond in de personen van Greet Marchal en Geert Gastermans.

Enkel maar tijdloze hits uit diene van Diest met aan zijn zijde Geert Schurmans, de nieuwe gitaarwizard Fabio Canini en het toetsenfenomeen Patrick Cuyvers, en zelfs backing vocals met Naomi Noomz Sijmons en Janne Blommaert . Uiteraard moet de nieuwe stringbender Willy Willy doen vergeten. Nummers als 'She's Jivin' en het intense 'Why' passeren hier de revue zonder ook 'Don't You Know' te vergeten.

Ambiance verzekerd dan met 'Hard Times' en 'Robbin' the Liquor Store' en dan moest 'Matchbox Car' nog komen. Oud en fris in eenzelfde momentum en zo zat editie 2026 er dan helemaal op. Voor mezelf een van de betere edities van de nieuwe lichting zonder dat euvel met Robert Grey dan gerekend. Maar een pretbederver was het wel!

zij waren er ook al bij in 1985 en willen nog steeds op de foto

jeugdig Peer...naar onze normen dan toch

en nog jeugdiger...