David Ronaldo Trio (B) Southern Rock Cultuurcafé De Wiek Zele (24-05-2026) reporter: Marcel info band: David Ronaldo info club: De Wiek © Rootsville 2026

In mijn contreien is het soms huilen met de pet op wat betreft bluesoptredens. Buiten de Honky Tonk en de SRBC is het altijd kilometers malen om een deftig optreden te zien. Maar kijk, mijn lodderig oog viel op de Pinksterzondag op een optreden in Zele. Een boogscheut van mijn voordeur. Geen seconde getwijfeld want ze hadden daar David Ronaldo in akoestisch trio te gast. Wijlen weg dus richting Zele.

David Ronaldo & the Dice, brachten reeds 4 studio albums en een live album uit met de full band, hun songs zijn diepgeworteld in Southern Roots Rock en de Blues invloeden zijn nooit ver weg. Tijdens hun Almost Unplugged optredens worden hun songs als trio in akoestisch jasje gegoten en wordt eigen werk afgewisseld met een paar mooie covers van David’s favoriete singer/songwriters. Gewapend met akoestische gitaar, gezegend met een rauwe doorleefde stem en ondersteund door een bluesy lead gitarist (Charly Verbinnen) en een slide gitarist (Dirk Lekenne) brengt David een intiem. De full band had ik al verschillende keren gezien maar in deze setting was dit mijn “maiden” concert, ik was dus razend benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.

Schitterend zomerweer en dat deed het aantal bezoekers in CC De Wiek, zowat de das om. De meeste mensen zoeken met deze temperaturen lommerijke plaatsen en zomerse terrassen op en zijn niet zo scheutig om binnen te zitten. Enfin ik liet het niet aan mijn hart komen en ons trio evenmin, hetzelfde gold voor de ongeveer 20 die hards die kwamen genieten van de muziek. Jammer maar helaas pindakaas.

Openen deden onze boys met ‘Deeper Well’, een nummer geschreven door David Olney, maar pas bekend geraakt in de versie van Emmylou Harris in 1995. Dan maar even een greep uit hun laatste plaat ‘Six String Preacher’, dit album werd trouwens gelauwerd als beste album tijdens de uitreiking van de laatste bluesawards. We kregen dus achtereenvolgend ‘Too Blind To See (And A Fool To Believe)’ en ‘When A Good Man Cries’. Dan volgde er een chillmoment toen het trio ‘Echo’s’ aanzette, een prachtige song geschreven voor de Lange Polle van Triggerfinger en ondanks de tropische warmte liepen de rillingen over mijn rug. Prachtig!

Tijd voor wat blues verkondigde David en we werden getrakteerd op het fijne ‘The World’s Going Down The Drain Blues’. Ondertussen schitterend slidewerk van Dirk en knappe solo’s van Charly. Ze zijn wel met drie, maar ze zijn zo op elkaar ingespeeld dat het één geheel is, daar staat een echt muzikaal blok.  Terug tijd voor een covertje en met ‘Oh Well’ kregen we er eentje van Peter Greene, waarna het trio terugkeerde naar eigen werk met ‘Ride On’ en de titeltrack van hun laatste album ‘Six String Preacher’. Net voor de pauze maakten we een reis in hun muzikale teletijdmachine om te genieten van ‘Almost Cut My Hair’ van Crosby, Still, Nash & Young uit hun memorabele plaat “Déjà Vu” en om af te sluiten en bij Ome Neil te blijven volgde een schitterende versie van ‘Down By The River’. Als stevige Neil Young fan, kon mijn dag aldus niet meer stuk.

Tijd voor een verfrissing en de woorden van Frank Deboosere herdenkend: “bij warme temperaturen veel drinken”, smaakte de frisse Duvel hemels moet ik zeggen. Maar niet teveel mijmeren en terug naar de muziek en ons trio, die de tweede set aanzetten met hun versie van  ‘Voodoo Chile’, back into time dus, want dit dateert al van 1968 en den Jimi zou trots geweest zijn op deze versie.

Terug naar familie met ‘Tunes For A Dime’ uit het gelijknamige album en een imaginair telefoongesprek met Bob Dylan om hem te vertellen dat na al die jaren ‘The Times They Haven’t Changed At All’. Zeer mooi nummer dit.

Af en toe uitgekiende covers maar het gros van deze namiddag bestaat uit eigen werk en daar doen wij onze pet voor af. Zo krijgen we achtereenvolgens ‘Gipsy Woman’, ‘My Hometown’ en een frisse blues met ‘World’s End Blues’. Het trio brengt ons dan terug bij Bob Dylan en het fantastische ‘Blind Willie McTell’ en de Steve Earl cover ‘Copperhead Road’. Met het knappe ‘Hunted Man (Part 1& 2) krijgen we terug eigen werk maar om deze fantastische namiddag af te sluiten krijgen we een stukje geschiedenis van The Allman Brothers Band met het swingende ‘Soulshine’, origineel geschreven door Warren Haynes en het door iedereen welbekende ‘Whipping Post’.

Normaal had er nu een daverend applaus dienen los te barsten maar gezien de weinige aanwezigen klonk het heel wat minder maar toch enthousiast en dat resulteerde dat ons trio nog wou terugkeren om deze aanwezige die hards te belonen. We kregen nog twee bissers en om te beginnen het monument van The Band met ‘The Weight’ waarna we richting Woodstock 1969 werden getransporteerd voor de hymne van toen ‘Going Up The Country’ van Canned Heat.

Bij deze viel het doek over een geweldige muzikale maar zeer warme namiddag. Iedereen tevreden naar huis en dat was te danken aan de muzikale inzet van David Ronaldo, Dirk en Charly. Bedankt gasten, I had a ball!!!

Cheers!

Marcel