Old Baby Mackerel (UK) Bluegrass Missy Sippy Gent (26-05-2026) reporter: Marcel info band: Old Baby Mackerel info club: Missy Sippy © Rootsville 2026

Alweer een tijdje geleden dat ik de Gentse joint had bezocht, tijd dus om richting Artvelde stad te rijden. Deze keer geen blues op het programma, maar bluesgrass op speed. Gezien wij niet vies zijn van een fijn potje hillbilly stuff, stapten we dus in onze bluesmobiel richting Gent voor Old Baby Mackerel.

Ik had deze gekke bende al gezien in 2019 dus wat ik benieuwd hoe de band in al die jaren was geëvolueerd. Old Baby Mackerel spelen razendsnelle, knallende rauwe bluegrass, mix van vakkundig muzikaal vakmanschap, vijfstemmige harmonieën en rauwe, over-the-top hillbilly capriolen die je "yee-haw" harder maken dan een hamer van negen pond.

Hun goede ouderwetse liedjes over whisky, moord en spoorwegen worden gespeeld met een tempo van 500 BPM met harmonieën waardoor de Beach Boys klinken als Eric Cartman.

Toch even een kleine voorstelling van dit zooitje ongeregeld: “Six Toe” Sam Garrad op banjo. Sam groeide op, op een varkensboerderij, studeerde geschiedenis en het esoterisch banjo-spel en brouwde zijn eigen moonshine. Verder Rory Francis op gitaar, Abbey Thomas op mandoline, Tobias Allen op viool en Lawrie Jones aan de double bass.

Ik moet u niet vertellen dat het warme weer toch alweer roet in het eten was komen gooien. De mensen zitten liever op een terrasje dan binnen om een concerctje mee te pikken en dit hoewel het in de Genste joint aangenamer zitten was dan buiten. Aldus startte de band voor een publiek van scherp 10 aanwezigen. Heel jammer allemaal.

We kregen een optreden om “U” tegen te zeggen. Feelgood Music all the way zelfs al ging over moord of het eten van possums. Met ‘A Road Breakdown’ werd de boel in gang getrapt, gevolgd door ‘You’re Lonesome Too’. Mooie harmonieën tussen de jongens en muzikaal van hoogstaande kwaliteit. Er werd dan vervolgd met het knappe ‘In The Gravelyard’, ‘Looking Past The Pain’ en ‘Squirrel Hunters’. Er mocht af en toe een instrumentaaltje worden gespeeld, een trage zelfs. Echter is hun idee van traag meer wat bluegrass op speed. Met ‘Little Maggie’ werd een zeer aangename eerste set afgesloten.

Na een drankje, tijd voor het tweede gedeelte dat onmiddellijk volle gas vertrok met ‘I Still Carry You Around’ en ‘My Walking Shoes’. Met de nodige vleug humor werd alles mooi aan elkaar gekletst. Mocht Sam stoppen met muziek, staat er hem nog een carrière te wachten als stand-up comedian.  Het olijke viertal bleef hetzelfde niveau handhaven met fijne songs als ‘Muddy Bottom’, ‘Ain’t No Grave’,of ‘Square One’. Waarna we met ‘Matterhorn’, ‘Groundspeed’ en ‘Johnny Ain’t No Good’, stilaan richting einde stoomden, waarna het er toen voor goed op zat.

Alweer een zeer fijn optreden van deze Engelse band. Een stevige portie feelgood music. Stampen met de voeten en klappen in de handen met de bluesgrass ritmes. Als je dat niet deed, wel: “Go see the doctor!”, jammer dat ze dat voor een bijna lege joint hadden moeten doen.

Cheers !

Marcel