Bourbon Street (B) Pre-Duvel JH Kabal Puurs-St-Amands (29-05-2026) reporter: Marcel info band: Bourbon Street info club: JH Kabal © Rootsville 2026

Vaste waarde op de blueskalender is de pré-soirée van Duvelblues dat steevast doorgaat in JH Kabal in Puurs. Altijd fijne groepen daar en ideaal om zich even op te warmen voor het festival dat daags nadien doorgaat. Gezien tradities in ere dienen te worden gehouden trok ik dus naar JH Kabal voor de komst van Bourbon Street.

Ik had deze jongens al een aantal keer aan het werk gezien en altijd een fijne muzikale tijd beleefd. Dat zou vandaag al zeker niet veranderen. In de zomer 2021 kende de Belgische bluesband ‘Bourbon Street’ een nieuwe start met een ‘nieuwe’ guitar slinger en een nieuwe set…

De basgitaar van Mario “Little M” Jossels is al enkele jaartjes opgeborgen maar zijn vertrouwde warme rauwe klankkleur komt nu nog meer tot zijn recht. Het harmonicaspel van Luc “Daddy Bean” Boonen, niet vies van een effect hier en daar. Andy “Slick” Aerts brengt de gitaar helemaal tot zijn recht. Dit geruggensteund door de strakke ritmesectie bestaande uit Lowdown Alex en Wilfried “Chopstick Will” Claessen.

Bourbon Street is zowat de meest zweterige straat van het New Orleanse French Quarter, vol gepakt met bars en stripclubs, terwijl nu in deze Belgische bluesband namen circuleren als Little M, Chopstick Will, Lowdown Alex, Daddy Bean en Andy Slick, dan hoeven we daar verder geen tekening meer bij te maken.

Bij aankomst bleek dat de camping al heel goed was gevuld. De warme temperatuur belette ook niet dat veel kampeerders waren afgezakt naar JH Kabal, hoewel de meesten toch buiten bleven staan. Na het begroeten van de vele bekenden en het bestellen van het eerste Duveltje van het weekend, was ik paraat voor de rest van de avond.

Iets na negen begon de band aan hun muzikale reis en ze lieten er alvast geen gras over groeien. Furieus van start met ‘Kick Me To The Curb’, ‘One Night Man’ en ‘Rolling With The Punches’. Dit was van o tot 100 in enkele seconden.

Gelukkig konden wij bij het fijne ‘Trouble Was Money’ even op adem komen. Dat duurde echter niet lang want de gashendel werd terug opengetrokken met ‘Sugar Cup Boogy’ en ‘Boom Boom’. Stilaan reisden we richting de pauze met ‘Hometown’, het heel knappe ‘The Owl’ met geweldig mondharmonica- en gitaarwerk om uiteindelijk te besluiten met ‘Don’t Turn Me In’ van Guy Forsyth.

Deze mannen hebben alles wat een bluesband moet hebben: een strakke ritmesectie, een gitarist die weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt en zich niet laat overhalen om ellenlange solo’s te spelen, maar dit zeer uitgemeten doet, een harmonica from hell en een zanger met een doorleefde stem. Deel één was alvast dik in orde.

Na een wel lange pauze vertrokken de jongens al even snel als in het eerste deel met het stevige ‘Never Forgotten’ en ‘Monday Lovers’. Tempo mocht dan even naar beneden met ‘Cutting Loose’, iets naar omhoog met ‘Friend’ en volledig los met ‘Riverboat Life’.
De avond was ondertussen al stevig gevorderd toen ‘Whiskey, Beer And Wine’ door de boxen knalde en je voelde het einde aankomen. Met ‘One More Time’ en ‘Craving’ werd de avond afgesloten.

Het was alvast zeer geslaagd met een band die verdomd goed bezig is. Dit was een leuk aperitiefje voor wat morgen zou volgen. Het beloofde alvast veel goeds.

Slaapwel lieve kijkbuiskinderen en alvast tot morgen op Duvelblues!

Cheers!

Marcel