Goezot Festival #22 (zaterdag) The Men From Nowhere - The Sweet Chili 5 - Clark & The Aces - Sha-Le-Lees - MFC Chicken - The Kokomo Kings Curtis Harding - Ray Collins Hot Club Zweepes Ven Oud Turnhout (06-06-2026) reporters: Mercel & Freddie info organisatie: Goezot © Rootsville 2026

Eén van de leukste festivals van het jaar, zowel qua locatie als programmatie, is bij Rootsville nog altijd Goezot.

Elk jaar wordt het speelplein “Zweepse Ven” telkenmale gedurende 3 dagen ingepalmd door muziekliefhebbers. Op zaterdag komen de rootsfans aan hun trekken en op zondag mogen de blues liefhebbers de dansschoenen aantrekken enfin zo was het toch tot dit jaar. Toen ik het programma onder ogen kreeg zag ik vooral veel van hetzelfde op de affiche staan, dus vooral roots, rock en rockabilly en maar heel weinig blues ten opzichte van de voorgaande jaren.

Wat niet wil zeggen dat het niet de moeite zou zijn, alvast niet. Dus hop, met open vizier de bluesmobiel in en voor twee dagen richting “De Kempen”. Ondanks alle negatieve weersverwachtingen was de zon mijn reisgezel richting Oud-Turnhout. Of het zo zou blijven, was natuurlijk andere koek. Na te hebben ingecheckt in mijn B&B, trok ik richting het festivalterrein waar we weerom heel enthousiast werden verwelkomd. Een Duveltje als apéro ging er dus wel in.

De dag begon alvast met een band waarvan ik nooit had gehoord: The Men From Nowhere. Opzoekingen op het World Wide Web waren dus meer dan noodzakelijk. De 'MC' is nog steeds den Yves.

Deze band uit Nederland, waarvan de naam afkomstig is van het gelijknamig nummer van Clive Westlake uit de jaren zestig, is gebouw rond gitarist Joe Sixpack aka Jelle van Atten. Vorig jaar werd hun eerste plaat “The Men From Nowhere” uitgebracht. Surf, country, soul en rock ’n roll zouden wij op ons bord moeten krijgen en dit gesreveerd door Joe Sixpack, Martin De Ruiter op drums, Donné La Fontaine aan de bas en Joe Rivera en Canek Cabrera op trompet.

Benieuwd wat dit zou geven. Van bij het eerste nummer ‘Uptown Lockdown’ kreeg ik een heel zomers gevoel, en dat had alvast te maken met de trompetten die ons een mariachi gevoel gaven. Beiden hadden trouwens hun mariachi pak aan, niet de trompette voor de duidelijkheid maar de muzikanten. En het gevoel bleef wel hangen met nummers als ‘The Manhunt’, ‘Blues Del Pueblo’, ‘Amor Perdido’ of ‘High Fiving’. Instrumentale nummers door een goede band gebracht, een mengeling van “Surf Meets Mariachi”. Tijd voor een stevige BBQ en laat de Tequila maar aanrukken!

Naar goede gewoonte hier op Goezot ook twee tenten, wat zou maken dat we het hele weekend zouden pendelen tussen de ‘Main Stage’ en de ‘Swamp Stage’, waar nu The Sweet Chili 5 zouden aantreden. Deze band mij hier ook totaal onbekend dus moest ik mij alweer wenden tot “Mister Google” om wat meer info te verkrijgen. Thuiswedstrijd voor deze Kempenaars. Ondanks de naam, bestaat deze Belgische band uit zes muzikanten.

De band werd opgericht en 2020 en brengt een mix van latin, jazz, blues en roots. De band bestaat uit Kurt Maas (Bas), Jorge Fortunato (Trompet, Flügelhorn, Vocals), Scott Middlebrooks (Alt en Tenorsaxofoon), David Vandermaesen (Vibrafoon, Marimba), Wim Van de Perre (Drums, Percussie) en Hans Maes (Gitaar, Bongos, Percussie). Let’s Party!

En of het een feestje werd. Wat een klasbakken die gasten zeg, niet te doen. Van bij de eerste nummers ‘You Is Or Is You Ain’t’ en ‘Midnight Fridge Blues’ was ik al in de ban van deze feestelijke muziek. Alles gaat smooth en easy met een jazzy ondertoontje. Soms Latin jazz-achtig soms richting New Orleans. Soms klinkt het als de grote bands uit de ballrooms uit de veertiger jaren. Dit klonk geweldig lekker. Het was genieten van songs als ‘Besame Mucho’, ‘I Want To Be Loved’ of ‘Afro Harping’.

Eén muzikant in de spotlights zetten is hier onmogelijk want ze speelden allemaal op zeer hoog niveau en gelukkig mochten ze straks nog eens terugkeren. En in die tweede set werd het alsmaar beter met ‘Ain’t No Sunshine’, ‘Tuyo’ , ‘The Letter’ of ‘Going Back To New Orleans’. Dit was alvast een serieuze ontdekking en op het einde van de dag zou blijken dat deze gasten bij het beste hoorden wat ik had mogen meemaken. Chapeau mannen, dit was Klasse!

Terug naar de ‘Main Stage’ voor een stevige portie old-school blues, roots, rock and rockabilly met niemand minder dan Clark & The Aces. De band bestaat momenteel uit Clark Kenis (zang en double bass), duivel-doe-al en muzikale duizendpoot Wouter “Little Boy” Verhelst (gitaar) en Tim Peeraer (drums). Er bestaat geen twijfel dat dit zou swingen, dus hou u vast aan uw bretellen en put on your dancing shoes boys and girls! Wel dit was pure rock ’n roll en het swingde, van bij de eerste noten van ‘Gone Riding’, als de beesten.

Dit trio amuseert zich geweldig en dat straalt over op het publiek. Menige benen werden gestrekt op de tonen van ‘Open Roads’, ‘Model T’, ‘Losers Only’, ‘Up Jumped The Devil of ‘Once All The Law Will Allow’. Dit was een echte rock ’n roll party met een geweldige Wouter Verhelst aan de gitaar en een ritmesectie from Hell. Energie ten over dit trio en dit was het het betere werk. Voor je het wist was de set in een vingerknip voorbij. Time flies when you’re having fun!

We bleven hangen aan de ‘Main Stage’ voor alweer een Belgische band en dat laatste kunnen we enkel maar toejuichen. De Sha-La-Lees zouden daar het beste van zichzelf geven.

De band, afkomstig uit de 'Limburg', werd opgericht in 2014 en hebben ondertussen al 3 albums achter hun naam staan, waarvan het laatste “Hex” dateert van vorig jaar. De band brengt stevige rock’n roll en bestaat uit frontamn en oprichter Cedric Maes, drummer Ries Doms, bassist Kevin Maenen en harmonicaspeler Christophe Vaes. Ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat dit wel luid en hard zou kunnen zijn. Frontman Cedric Maes konden we ook al horen op het nieuwste album van de 'Boogie Beasts' en hun eerbetoon aan R.L. Burnside.

Mijn vermoeden bleek juist te zijn, dit was snoeihard en véél te luid. Amai wat was me dat zeg. Punkrock met huilende gitaar en snerpende harmonica en een ritmesectie die volledig uit zijn dak ging. Niks voor mij dus en na ‘Born To Lose’ heb ik afgehaakt. Sorry boys, maar ik vermoed dat hier wel een publiek voor was, jammer genoeg hoor ik daar niet bij.

Terug een kleine verplaatsing maken naar de kleine tent voor alweer een voor mij onbekende band MFC Chicken. Deze Engelse band werd opgericht in 2010 op Holloway Road in Londen en dat net boven een “fried chicken shop”, vandaar de naam waarschijnlijk. Ondertussen heeft de band al 6 albums uitgebracht, het laatste getiteld “Milk Chicken” en dat vorig jaar op de markt kwam.

De huilende saxofoon is het bindmiddel in deze band die stevig rock ’n roll aan de man brengt met songs over fastfood, gebroken harten en “Milk Chicken”. De band bestaat uit Spencer Evoy (vocals en tenor Sax), Dan Criscuolo (Gitaar en vocals), Zig Criscuolo (bas en vocals) en Ravi Low-Beer (drums).

De mannen zouden zowaar drie korte sets ten beste geven vandaag. Het was van in het begin met ‘Royal We’ al zeer energiek en de show werd totaal verzorgd. Deze Engelse boys gingen er volledig voor bij ‘Chick-Hurry’, ‘Heeby’ of ‘Fume’, in die mate dat de drummer onderweg zijn cymbaal verloor. De show werd vooral verzorgd door de bassist en de gitarist die regelmatig op trektocht ging door het publiek. Het geheel werd gebonden door de stevige sax partijen van Spencer Evoy. Fijne, aanstekelijke nummers die bijwijlen wel wat rommelig klonken, maar toch drie aangename sets.

Op de Main Stage kwamen we oude bekenden tegen want ze waren al enkele keren te gast op Goezot, de laatste keer zelfs in 2024. Ik heb het hier natuurlijk over The Kokomo Kings. Dit is één van mijn ‘favo’ band in het genre. De band is een samenwerking van een aantal Zweedse en Deense top blues muzikanten die ervaring opdeden als backing band voor artiesten als James Harman, Rusty Zinn en Lazy Lester.

De band bestaat uit Martin 'Boogiemaster' Abrahamsson (zang en gitaar), Magnus Lanshammar (bas en gitaar), Jonas Holmberg (gitaar) en Daniel Winerö (drums). Hun laaste plaat “Turbomouth” dat vorig jaar werd uitgebracht was weer een knaller van formaat.

Ze combineren met het grootste gemak Chicago blues met boogie, country en rock & roll. Het zoveelste bewijs dat er in het noorden van Europa ook al jaren geweldige authentieke blues gemaakt wordt. Live komen ze echt pas tot leven of zoals het zelf omschrijven “Take a big bucket of unpolished Mississippi juke joint boogie and blend it with another bucket of laid back down home blues. Add a teacup of swamp pop, a tablespoon of hillbilly and a pound of profane, ecstatic gospel and you’ll have the Kokomo Kings. This ain’t nothing but primitive, groovy Saturday-night music made for dancing”. It’s time for a party folks!!! Whoop! Whoop!! Party time!!!

Wat een feest alweer en een heel speciale want het was een afscheidstournée voor Martin die de band verlaat om meer tijd met zijn familie te kunnen doorbrengen. Van bij de eerste noten van ‘Drinking Fire And Eating The Ash’ was het er alvast boenk op. En het ging crescendo met ‘Buckle Up’, ‘At The Graveyard’, ‘Fishing In The Deep Waters’ of ‘Turbomouth’.

Wie bij deze muziek stil kan blijven staan moet dringend een dokter raadplegen. Ook deze set was voorbij voor je het wist maar onze Vikingen mochten niet vertrekken zonder een bisnummer te geven. Hierna kwam voor Martin de verrassing want de organisatie had gezorgd voor een bedankingstaart en de nodige flessen bubbles. Bedankt voor alle mooie momenten Martin!

We blijven alweer hangen aan het grote podium voor de komst van Curtis Harding. Alweer een voor mij totaal onbeschreven blad.

Curtis Harding is een Amerikaanse zanger en songwriter, geboren in 1979 in Saginaw - Michigan. In de eerste plaats een soulartiest, zijn “slop ‘n’ soul”-stijl draagt de invloed van genres zoals blues, gospel, psychedelica, R&B en rock. Met zijn vierde album “Departures & Arrivals: Adventures of Captain Curt” doet hij er nog een flinke schep bovenop.

Benieuwd naar het live resultaat hier. Geen idee wat ik hiervan moet denken eigenlijk. Fans genoeg op het terrein maar mij kreeg hij echt niet mee. Van songs als ‘The Power’, ‘On & On’, ‘It’s Time’ of nog ‘Freedom’ kreeg ik het noch warm noch koud. Het zal misschien aan mij liggen, wie weet?

Om in stijl af te sluiten en er een feestje van te maken, kregen we een balorkest geserveerd met het Duitse Ray Collins Hot Club. The world craziest rock & roll orchestra. Jive, swing en rock & roll van de bovenste plank en tijd om de beentjes los te gooien.

De live shows zijn niet te vergelijken met de concerten van eender welk ander orkest. De Duitse band ademt de atmosfeer van de jaren veertig en staat al jaren garant voor authentieke, bijzonder directe en dikwijls speelse concertervaringen. Het orkest concerteerde overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …), zowel met artiesten die mee aan de wieg van de rock ’n roll stonden als hedendaagse rock ’n roll-giganten waaronder André Williams, Mike Sanchez, Sophie Garner, Frankie Ford en Big Jay McNeely.

Jumpin´ rock ‘n roll, hot swing and cool Jive – Shake that boogie! Deze gekke bende bestaat uit: Ray Collins aka Andreas Kollenbroich (Vocals, gitaar, vibrafoon), Doc Puky (tenorsax), Tom Schlomi Pospiech (bariton sax), Martin Störkman (tenorsax), Tilmann Schneider (gitaar), Edgar Renner (piano), Thomas Gier (drums) en Jimmy Maxwell (upright bass).

Met deze geweldige band werden we terug in de tijd gekatapulteerd, de tijd van de grote bigbands uit de vorige eeuw. Swingen deed het meer dan genoeg, amai. Allemaal stuk voor stuk geroutineerde muzikanten die op een schitterende wijze de avond wisten af te sluiten. Kortom het beter swing en jive werk! Yeah Yeah!

Bij deze zat ook deze tweede dag van Goezot er op. Enfin voor mij de eerste dag. Alles zat weer schitterend in elkaar met een perfecte organisatie, moet het nog gezegd worden? Gezelligheid troef daar in Oud-Turnhout en dat is dikwijls al even belangrijk al de muziek zelf. Heel goede dingen gezien met voor mij toch drie hoogtepunten te beginnen met Sweet Chili 5, voor mij DE ontdekking van de dag, Clark & The Aces en natuurlijk The Kokomo Kings.

En nu bedtijd, want morgen is er een nieuwe dag met alweer een pak goede bands. Zo oogjes dicht en snaveltjes toe. Tot morgen!

Marcel

That's It, Martin Quit!
vaste klanten