DAMblues De BlêckenDöôs Bluesband - Doghouse Sam & His Magnatones - Black Cat Biscuit - Moonshine Reunion Mud Creek Bonanza Antwerpen (13-06-2026) reporter: Marcel info organisatie: DAMblues © Rootsville 2026

It’s weekend boys and girls!! En wat doen we dan? Wel ja, festivalleke meepikken. Op deze zonnige, maar frisse en winderige zaterdag voerde mijn bluesmobiel mij richting de “koekenstad” voor de vijfde editie al van Damblues, als ik mij niet vergis, want gestart in 2022. Dus Hip Hip Hip Hoera!!!

Dit jaar kwam de organisatie alweer met een fijne affiche op de proppen, so be ready for Damblues Part 5! In de Delta van het Schijn, in de moerassen van het Loobroeck, daar leeft de blues. In de kroegen van den Dam twijfelen de tooghangers of hun mojo nog werkt ....

Get rhythm when you get the blues en dit in de swamps van Antwerpen en vandaag is de presentatie in handen van een vrouwelijke MC die de bands aankondigt met een gedicht. We hoorden dus rijmen en dichten zonder ons gat op te lichten.

De eer om deze editie in gang te steken was weggelegd voor Mud Creek Bonanza. Voor velen waarschijnlijk een onbeschreven blad, maar ik had al de kans gekregen om deze band te boeken voor de laatste editie van Summerfest t.v.v. VZW Pinocchio in Hamme en dat bleek toen een voltreffer te zijn. De band bestaat momenteel uit drummer Bruno van Reeth, bassist Arnoud Pieterse, zang en slide gitaar Michelle Bertels, zang en gitaar Stijn Meurrens. Allen mensen die al wat jaren met het blues genre bezig zijn.

Naast Delta Blues sluipen er ook wat met country gekruide deuntjes in het repertoire zoals Johnny Cash, Scott H Biram of zelfs Hank Williams. Tuurlijk hebben ze met z’n allen veel Blues klassiekers beluisterd in hun jonge jaren en her kneden ze met een beetje eigenzinnigheid maar doch met respect voor de roots, de boogie van weleer. John Lee Hooker, Muddy Waters en Howlin' Wolf, dat belooft allemaal veel goeds. En het was zelfs heel goed al startend met ‘That Same Old Blues’ van Don Nix en ‘Hobo Blues’ van John Lee Hooker.

Michelle Bertels beheerst de slide gitaar als geen ander en heeft de doorleefde blues stem die nauw verbonden is met deze nummers, het gitaarwerk van Stijn is van topniveau en daarenboven heeft de man een zeer goede stem. Ze weten zich ondersteund door een stevige ritmesectie. Verder met ‘Boogie Chillun’, ‘The Shape I’m In’ van The Band, gevolgd door ‘Spoonful’ van Chester Burnett aka Howlin Wolf. Alles zit heel goed in elkaar en het is genieten zo vroeg in de middag, waar trouwens al veel volk aanwezig was. Afsluiten doet de band met het fijne ‘Guitar Picker’ van Whiskey Meyers en het alom gekende ‘Boom Boom’ van alweer John Lee Hooker. Zeer fijne set en een aanrader voor clubs ten lande.

“And now for something completely different” zouden ze bij Monty Python zeggen, want het was de beurt aan Moonshine Reunion.

De band bestaat uit Clark Kenis (zang en contrabas), Hans Maas (gitaar), Joris Govers (drums) en Piet Vercauteren (gitaar). Ze bestaan sinds 2004 en zijn sindsdien uitgegroeid tot een bijzonder geoliede live-machine die alle rockin’ festivals in Europa reeds onveilig maakte. Ze brengen een mix van rockabilly, blues, country en honky-tonk die zeker en vast op de dansspieren werkt.

De aankondiging was nog maar net achter de rug en daar raasde sneltrein Moonshine Reunion al over het Damplein, niet moeilijk met het oude treinstation vlakbij. 18 nummers over de hele gig en dit aan sneltempo en zonder enig rustpunt. Het viertal had er meer dan zin in en kreeg dezelfde respons van het publiek. Ondertussen was het publiek al tot een meer dan acceptabel aantal gegroeid en die vermaakten zich kostelijk op de aanstekelijke en schitterend gebrachte songs van dit Kempense viertal met fijne dingen als ‘She’s Coming Home, ‘Highway’, ‘I’m Desperate, ‘Miss You So’ of nog ‘Looking For Love’.

Geen pure rockabilly maar een goede mix tussen old school rock ’n roll, rockabilly en country. De jongens zijn perfect op elkaar ingespeeld en het drumgeroffel van Joris Govers is van een hoog niveau. En de mannen bleven tot de laatste noot het volle pond geven om uiteindelijk het eindstation te bereiken met ‘Quit Drinkin’. Zeer geslaagd optreden wat mij betreft. Niks dan tevreden gezichten en iedereen tevreden richting toog om de dorst te laven en te bekomen van deze stevige set. Zeg nu zelf, meer moet dat niet zijn hé mannekes...

Veel bekende gezichten bij de derde band van de dag. De organisatie was gaan vissen in de Limburgse blues vijver en had Black Cat Biscuit aan de haak geslagen.

Geen gebaande paden of oude versleten covers bij de “Black Cat Biscuit”, maar een verrassende cocktail van verfrissende titels, gemarineerd in Louisiana (of Gumbo) stijl en geserveerd door vijf gepassioneerde muzikanten! De band houd je in spanning door een grote verscheidenheid aan verschillende blues stijlen, een reis naar een onvergetelijke ervaring, vol energie. Een snufje City Blues, een portie slidegitaar, een vleugje Jazzy, Swamp Blues, Boogie, Texas Blues Shuffle, Funk... Black Cat Biscuit haalt zijn inspiratie uit het leven, verrassend herkenbaar, zonder af en toe een knipoog te vergeten. De band bestaat nog steeds uit Bart “Yasser” Arnauts (gitaar en zang), Mark “Mr Mark” Sepanski (harmonica), Raffe Claes (gitaar), Jeff “Junior” Gijbels (drums) en Patrick “P. Daddy” Indestege (Upright bass).

We kregen de vaste portie muziek wat we van de mannen gewoon zijn, maar ze zijn ondertussen bezig met nieuwe nummers te schrijven hebben ze mij verteld, dus daar kijken we reikhalzend naar uit. Onze Limburgse boys waren niet naar Antwerpen afgezakt om te lummelen maar gaven stevig van jetje tijdens het uur dat hen was toebedeeld. Starten deden ze met ‘In A Hurry’, gevolgd door ‘I Don’t Know’ en ‘Let The Blues Heel You’. Alles klonk alweer zoals het hoorde te zijn. Swingend en entertainend en de aanwezigen lustten er wel pap van, want de dansers, die al op vloer verschenen tijdens Moonshine Reunion bleven alvast de beentjes strekken. Entertainen kunnen ze als de beste maar ook muzikaal was alles weer dik in orde, met een puike ritmesectie en de solo’s van Raffe en Mark. Nog op de lijst, ‘Two Seconds Man’, ‘The Way It Is’ en het geweldige ‘Train 66’.

Geen enkel moment van rust werd de aanwezigen gegund. Tussendoor een schitterende solo op contrabas van P. Daddy en dat in combinatie met het drumwerk van Jeff, die zelf alvast een puike solo uit zijn mouw schudde. Alles klopte als een zwerende vinger. Hadden we dat allemaal al gehoord? Alvast. Hebben we ons geamuseerd? Zeker en vast, dit was alweer uitstekend werk.

Ondertussen waren we al toe aan de voorlaatste band van de dag met De Blêcken Doos Bluesband. Totaal onbekend voor mij maar gelukkig had ik van collega Freddy al wat echo’s ontvangen die mij een idee gaf van wat ik kan verwachten.

Met deze Blêcken Döôs Bluesband krijgen we een nieuwe band aan het Belgisch blues(?) firmament. Een nieuwe band met oude bekenden wel te verstaan dat ontstaan is in de catacomben van de Hnita Jazz Club in Heist-op-den-Berg. Initiatiefnemers zijn de gitaristen Joris Bossaerts en Bert Blommen. Samen met bassist Jean-Pierre Claes, drummer Toon Derison, Heists-Oostends multitalent Lola Verelst, frontman Elvis Peeters en mondharmonicavirtuoos Steven De Bruyn.

Samen willen ze vooral buiten alle muzikale lijntjes kleuren en zo staat toch een groot gedeelte van de legendarische band 'El Fish' terug samen op het podium. Nou laten we dus heel kort zijn hierover, na de voorgaande swingende sets was dit een echte bummer en daar konden nummers als ‘Bullebak’ of ‘Middernachtrat’ weinig aan veranderen. Het was meer dan rommelig en kwam inderdaad precies uit een blikken doos. Deed mij bijwijlen denken aan Belgian Associality. Daar waar toe hiertoe het plein vol stond, waren al enorme gaten verschenen. Neen, sorry mannen, maar dit is de naam bluesband niet waard.

Gelukkig konden wij bij de laatste band een beter muzikaal niveau verwachten. Afsluiten doen ze daar “Oep den Dam” met één van mijn favoriete Belgische bands, met name Doghouse Sam & His Magnatones. Yes, yes…me like…altijd goed voor een stevige portie muziek deze drie jongens.

​Ooit een tijdje van de radar verdwenen maar ondertussen als de Fenix uit zijn assen herrezen. Altijd een boontje gehad voor deze geweldige formatie. Wouter Celis aka Doghouse Sam en zijn Magnatones brengen aanstekelijke Rhythm 'n Blues, Blues en Roots muziek veelal van eigen makelij. De Magnatones dat zijn Franky Gomez op drums en Martin Ubaghs op contrabas. Na een tijdje te zijn weggeweest, is het trio al een tijdje terug “back in full force”, en ze laten ons terug genieten van een portie puike blues, rhythm ’n blues en roots. Laat maar komen die hap, we waren er volledig klaar voor, ik alleszins.

Het was ervan in het begin boenk op met ‘Gone Too Long’, meteen ook de titeltrack van hun laatste album. Zonder verpozen ging het trio verder op hun élan met ‘Can’t Quit Pickin’ On Me’, ‘The Other Side’, ‘Crossroads’ en ‘Nobody Else Around’. Gezien Wouter een entertainer pur sang is, wist hij in een mum van tijd het publiek tot aan het podium te krijgen en er werd gedanst dat het een lieve lust was. De muziek van dit trio is onweerstaanbaar, ze kunnen zelfs een dode aan het dansen krijgen en wie dat niet doet, wel, die moet dringend een dokter raadplegen.

Martin plukt als een bezetene aan de snaren van zijn contrabas en Franky laat zich gaan aan zijn drumstel. Wouter blijft Wouter, topgitaarwerk en aangename stem om naar te luisteren en zonder problemen iedereen meekrijgend in zijn muzikale rollercoaster. ‘Steppin Up’ krijgt wat extraatjes te verwerken en we horen tussen door het muzikaal thema van Batman en zelfs The A-Team. “I love it when a plans comes together”. Andere gitaar wordt ter hand genomen, de slide wordt bovengehaald en ‘Let’s get It On en ‘Something’s Wrong’ worden door de boxen gejaagd. ‘Back In The Rain’ is afkomstig uit hun eerste album “Buddha” uit 2012, zo ook ‘Lots To Do, So Little Time’. Dan komt er even een kleine rustpauze, neemt Martin de ukelele ter hand, Wouter de harmonica en Franky geeft het ritme aan met de lepels.

Edoch, dit was maar van korte duur want toen raasde de tornado verder met een schitterende solo van Franky en het covertje van Fats Domino ‘I’m Ready’. Het einde naderde met rasse schreden maar we kregen nog ‘Knock Knock’ tussen de kiezen en ‘Shakey Situation’ afkomstig uit de laatste cd “Gone Too Long”. Afsluiten deed de band met een vettige boogie van John Lee Hooker ‘Going Mad Blues’. Amai, iedereen dacht er zo niet over en er zou en moest een bisser komen. “U vraagt, wij draaien” dachten de mannen en Wouter omgorde zijn Kelloggs koekendoos en vuurde een laatste raket af met ‘I Ain’t Got Time’. Astemblieft!

What the heck, dit was er eentje om duimen en vingers af te likken. Zeer hoog niveau, de mannen hadden zichzelf overtroffen en de aanwezigen hadden genoten, want zeg zelf, dit is muziek waar je blij van wordt.

Bij deze was het doek gevallen over een zeer goede 5de editie van Damblues. Perfecte organisatie, gezellig pleintje, kortom TOP! Merci en bij leven en welzijn, tot volgende jaar!

Cheers folks!

Marcel