Mine Blues #9 Festival Marktplein Heusden-Zolder (Muze) (12/13-06-2026) reporter & photo credits: Freddie info bands: Anton Lee - Blunk - The Blue Clay - TC Arno - Robbert Duijf Band - Fred & The Healers bluescafé: Double U Pete - Moanin' At Midnight info organisatie: Mine Blues © Rootsville 2025

Ik weet het nog zo goed alsof het gisteren was toen ik op 12 juni 2016 verzeild raakte in een mosseltent voor de in de steigers staande mijn-site van Beringen. Er zou die dag op deze locatie een nieuw blues festival komen te ontstaan. Aan de 'PR' schortte er toen wel wat want het bleek dat ik met 'Rootsville' als enige media present tekende al kent iedereen wel de quote van onbekend is onbemind. De naam van het festival luide toen 'be-Mine Blues' met op de affiche toen namen als 'Big Joe & Phantom 309' maar ook destijds de Limburgse bluesband bij uitstek 'Blues Lee'.

Big Joe & Phantom 309 @ be-Mine Blues #1 - 2016

'be-Mine Blues' evolueerde als een gezellige bende waar iedereen zich thuis voelde en vonden hun locatie enkele jaren tussen diezelfde mijngebouwen en dit met voornamelijk Belgische bands. Het festival bleef maar groeien en stilaan vonden ook meer blues liefhebbers de weg ernaar toe maar toen was er die verdomde 'Corona'.

'CC Muze' home of Mine Blues since 2022

Eénmaal dit euvel achter zich te hebben gelaten stelde de kompels van 'Be-Mine' in 2022 ook hun nieuwe locatie voor op het marktplein aan 'CC Muze' waar ze sinds 2021 ook hun wel gesmaakte 'Sunday Evening Blues' op zondagavond in het leven riepen. Een meer dan aangename invulling in ons programma. Het festival werd zo een volwaardig bluesfest en sinds de 7de editie in 2024 werd ook de naam terug boven de doopvont gehouden en werd het gewoon 'Mine Blues', en zo noemt het nu nog steeds. Een extra kwam er door een toevoeging van het 'Bluescafé' om tijdens de change-overs even te verpozen met muziek en met toen als eerste gast 'Black Label'. Een 'Blues café' dat prachtig wordt aangekleed door onder meer interieurstylings bedrijf 'Déjà Vu' uit Lummen.

het Bluescafé

Het is met het 'Bluescafé' dat 'Mine Blues' op vrijdagavond een inspanning komt te leveren om de locatie gratis open te stellen en dit de avond voor het feitelijke festival met de muzikale interventie van 'Double U Pete'. Gewoon gezellig wat keuvelen tussen buurtbewoners en al aardig wat blues liefhebbers die de weg naar deze locatie al hadden gevonden. Dit met een lokaal biertje als 'Koolputter' in de hand. Op de achtergrond is er dan nog Werner Peeters en zijn diversiteit aan nummers die deze avond komt op te warmen want eerlijk...ons Jacotje was vergeten de thermostaat al een paar streepjes hoger draaien.

Te Koop!

Zoals gezegd kwam de muzikale omlijsting hier in het 'Bluescafé' van 'Double U Pete' en die was samen met steun en toeverlaat 'Kris' met zijn tourbus voor twee dagen afgezakt richting 'CC Muze' in Heusden-Zolder.

Gewapend met enkele gitaren en een setje mondharmonica's begon hij er dan aan 'Crossroads Blues' van de godvader van de blues 'Robert Johnson'. Zijn warme klankkleur leent er zich voor om ook de niet-blues fanaten te overtuigen zoals met 'Summertime' van George Gerswhin afkomstig uit de opera 'Porgy and Bess' en zo blijven we in de early thirties.

Iedereen meteen gefocust op wat er 'on stage' kwam te gebeuren zeker al wanneer hij David Bowie kwam te eren met diens 'Heroes' of wat dan gezegd van 'Graceland' van Paul Simon, helaas vanavond zonder het Zuid-Afrikaanse a-capellakoor 'Ladysmith Black Mambazo', dat liet hij dan maar over aan de aanwezigen. Die waren dan weer in voor zijn Latin versie van Gary Moore's 'Still Got The Blues (For You).

Door zijn ruim arsenaal aan diversiteit van nummers weet 'Double U Pete' zich te ontpoppen als een entertainer pur sang. Iedereen geniet zo bij zijn warmevertolking met nummers als 'Polk Salad Annie' van TJW of wat dan met een alleszeggende medley met de swamppop van 'Creedence Clearwater Revival'. Iedereen tevreden zelfs wanneer hij Van Morrison en de Stones komt te citeren. Er is zelfs ruimte voor eentje van Johnny Cash al gaat uiteraard mijn voorkeur uit naar mijn all-time favoriet Tom Waits met songs als 'Walk Away' en het 'oh' zo mooie 'Jersey Girl'.

Een meer dan muzikaal voorspel voor wat morgen zal gaan komen en zo kunnen we ons opmaken voor de 9de editie van 'Mine Blues' op zaterdag. Wij zijn er alvast klaar voor en Werner ook want die tekent dan weer present met het trio 'Moanin' At Midnight' tijdens de change-overs maar niet alvorens hij ons hier nog enkele bisnummers brengt! Een beetje opzwepende boogie dan maar...

13 juni 2026, een nieuw jaar, een nieuwe affiche en zo beginnen ze hier eraan met volle moed op zaterdag en met 7 bands in de aanbieding. Het is de youngster 'Sander Sepanski' AKA 'Anton Lee' met zijn band die hier op deze zaterdag het festival mogen gaan openen. Met een vader als Mark Spepanski die al jaren aanwezig is op de Belgische blues scène heeft 'Anton Lee' het uiteraard met de paplepel binnen gekregen, al moet je heus wel ook het juiste DNA en talent hebben om te kunnen doordringen in het toch wel kleine wereldje. En kijk dat heeft hij want zo staat hij dus nu al op het hoofdpodium van dit festival. Ook is er een aangenaam weerzien met 'onze' Joris als 'Master of Ceremony' zoals er is in...your captain is speaking.

Het is de ritmesectie van 'Black Cat Biscuit' die 'Anton Lee' te komen ondersteunen en dat zijn uiteraard rhythm juggler 'Jeffrey 'JR' Gijbels' en aan de doghouse bass niemand minder dan Patrick Indestege. We konden al wel enkele momenten van 'Anton Lee' vastleggen zoals recent nog op het optreden van 'The Dibs & Friends' hier op een 'Sunday Evening Blues' en zo zagen we deze nog ontluikende muzikant ook zijn plaatsje in te nemen tussen de reeds gevestigde namen.

Ook al moet deze youngster op dit moment met zijn neus in de boeken zitten toch staat hij hier zonderook maar een greintje nervositeit te bespeuren. Matuur als hij al is op zijn jonge leeftijd opent hij hier met 'Feel I'm Losing You' en zo draaien alle hoofden hier al meteen richting het grote podium. We vernamen trouwens dat alle nummers uit zijn set exclusief geselecteerd waren door hemzelf wat hem dan ook nog eens van een noodzakelijke kennis verzekerd.

Het scheelt hem uiteraard ook een slok op de borrel wanneer je jezelf laat omringen door een solide ritmesectie als Jeffrey en Patrick en zo klinkt 'You Upset Me Baby' van maestro B.B. King alsof het wel eentje van 'Anton Lee' zou kunnen zijn. Met nummers als 'Only For Loving You' en het magistrale 'The Things That I Used To Do' uit 1953 van 'Guitar Slim' is haast iedereen er hiervan overtuigd dat deze 'Anton Lee' nog veel op onze podia zal te zien zijn in de toekomst.

Met Kris Kristofferson's country en gospel deuntje 'Why Me', welk de blues liefhebbers uiteraard ook kennen van de versie met Delbert McClinton heeft 'Anton Lee' geluk dat we hier niet op het podium staan van de 'Austin City Limits' anders zouden de 'BH's' hier nogal rondom zijn oren vliegen. Ook papa Sepanski komt uiteraard een duit in het zakje doen en met enige fierheid speelt 'Anton Lee' don ook nog een nummer van onze eigenste Big Dave en ook nog 'Disconnect My Phone' van de helaas verdwenen 'Rhythm Bombs'. A job well done en meteen ook al tonnen Respect! Volgende afspraak met 'Anton Lee' op donderdag 02 juli op de extra dag van 'Hookrock'.

Tijdens de 'change-over' is het tijd om de band 'Moanin' At Midnight' aan het woord te laten in het daartoe opgestelde podium in het 'Blues Café'. Deze formatie bestaat naast Werner Peeters AKA Double U Pete op gitaar en vocals en ook nog uit Guido Brassé op de Missiissippi saxofoon en Hans Schoonis aan de contrabas. Dit trio zal telkens de stilte komen te doorbreken tussen de bands op dat prachtige hoofdpodium met blues & roots die ons terugbrengt naar de oudere juke-joints. Double U Pete & AC (Alain Counye) namen ook vorig jaar deze taak tot zich.

Werner en de zijnen doen hier gewoon rustig verder op de vibes waar ze ons gisteren hebben in achtergelaten, en dat is een mix van blues, country blues en welgekende deuntjes. Nummers als 'Honky Tonk Woman' van de eeuwig jong blijvende Stones, 'Live Cry Love Fly' en 'A Long and Dusty Road'. Geen wonder dat de stoeltjes allemaal richting 'Bluescafé' werden gedraaid en het ook gevuld werd met een zeer dankbaar applaus.

Blues dat is ook 'Champagne & Reefer'

Als tweede band op het grote podium krijgen we 'BlUNK'. De naam zegt je misschien niet veel maar wat dan als we 'Blue Blot' komen te vermelden want deze 10-koppige formatie brengt je terug naar de blues van Luk Renneboog AKA 'Luke Walter Jr.' (1947-1996). Met zijn band liet hij ons heerlijke nummers na zoals 'Cause I Love You, I Swear I Do' en  'Who Is He, And What Is He To You' om er een paar te noemen.

'BLUNK' bestaat naast frontman Luc Simon ook nog uit Arnold De schepper (bas), Ann Van Durme (piano), Chris Michiels (gitaar), Bernard De Corte (sax), Greta Van Langenhove (zang), Lieve De Schepper (zang), Jos Vermeulen (trompet) en Wim Schoup (trombone). Ik leerde de band kennen toen ik met 'Rootsville' present tekende in de 'Winterbar' aan Park 'Fort Liezele' in Puurs-Sint-Amands in 2025. Een 'Winterbar' die toen werd uitgebaat door de mensen van onder meer 'Duvel Blues'.

Hun opener 'Lonely Town, Lonely Street' komt uit het album 'Bridge To Your Heart' uit 1991 en zo is de warme stem van Luke Walter Jr. meteen op het appel. Met songs als het bekendere 'No No No' en 'Pretty Good' verdiepen de muzikanten van deze 'BLUNK' ons dieper in het prachtige repertoire dat 'Blue Blot' ons kwam na te laten. De blazerssectie die was gewoon top en is gewoon een toegevoegde waarde van deze band.

Met 'Where Do We Go (From Here)' krijgen we ook meteen ook weerom een kaskraker en soul van de nineties van 'Blue Blot', waarna met 'Dance To The Blunk' het funkgehalte het voortouw komt te nemen. We hadden het al over dat album uit 1991 wel hier is met 'Bridge To Your Heart' ook de titeltrack van dat album.

Andere kaskrakers van weleer zijn ook 'September' en 'Hold The Line' dat we ook kennen van 'Toto'. Zo hebben die van 'Blunk' ons dan weer ondergedompeld in een stukje nostalgie uit de 90-tiger jaren van een wereldster die we nooit zullen vergeten ook niet als we dan nog eens de rekening gepresenteerd krijgen met 'IRS Blues'.

Even terug de sfeer opsnuiven in het 'Blues Café' met die van 'Moanin' at Midnight' maar helaas zonder Chester Burnett (1910-1967) en het gelijknamige nummer naar wie dit trio is vernoemd. Terug ook naar Tom Waits en zijn 'Walk Away', Still Got The Blues' en dat geweldige nummer uit de 'Second Line' met de gospel 'I'll Fly Away' uit 1929.

en er mocht gedanst worden...

Na 'BLUNK' en hun ode aan 'Blues Blot' krijgen we nu terug een tribute band maar dan eentje met een iconisch gehalte. Op het podium staan nu die van 'TC Arno' paraat om ons terug de nummers van 'TC Matic' en 'Arno' te doen herinneren. Arno Hintjes (1949-2022) heeft ons ook een arsenaal van hits in zijn muzikale erfenis nagelaten. Deze band bestaat uit Vital Barbarotta, Paul Lemmens, Kris Segers, Patrick Timmers, Geert Rondou en Dominik Pairoux en met het gastoptreden van Guy Vanhove zullen ze er dan toch ook de schwung er weer inbrengen op hopelijk z'étaient chouettes les filles du bord de mer...godverdomme.

Het werd meteen even afwachten hoe deze band het er zou gaan afbrengen met de nummers van de toch wel iconische Arno Jintjens. En ja hoorn de presence was er meteen op nummers als 'Being Someone Else' en uiteraard ook op 'Ha Ha'. Deze 'TC Arno' leefde zich volledig in en zo werd het leven van Arno hier op 'Mine Blues' weer terug levendig.

We kregen ook nog 'Vive la Liberte' en 'Elle Adore Le Noir' te horen, en wat dan gezegd van de originele versie van 'Lonesome Zorro' en 'Bathroom Singer' en ook al is het een bluesfestival toch werd met deze legendarische songs hier de sfeer duchtig de hoogte in gejaagd. En daar was hij dan, de meezinger van formaat met 'Les Filles Du Bord De Mer' en je kon het hier duidelijk horen aan de welgemeende sing-a-long. Allemaal...Z'étaient chouettes les filles du bord de mer, Z'étaient faites pour qui savait y faire.

Al was het hier in open lucht toch ging het dak er hier af met de ambiance nummers 'Putain Putain' en 'Oh La La La' en zo zijn die van 'TC Arno' hier op een bluesfest binnengekomen langs de grote poort. Nog vlug even de uitstekende sfeer opsnuiven in het 'Bluescafé' waar 'Moanin' At Midnight' ons terug komt te verwennen met nummers als 'As he Crow Flies' en de mooie original 'Set me Free' alvorens we ons na een alweer dankbaar applaus terug richten naar het grote podium.

Nog helemaal under the spell van de nummers van 'TC Arno' krijgen we nu iets totaal anders. 'The Blue Clay' is een ambiance band pur sang. Deze band bestaat naast het duo Wouter Verhelst en Ilse Van Dooren ook nog uit Peter  “Repete” van Merode, Geert De Block en een nieuwe keyboardspeler wiens naam me is ontgaan. Deze 'The Blue Clay' brengen een mix van blues, tex-mex, bluegrass en zydeco. Het idee om deze band te boeken kwam van het pr-team van 'Mine Blues' op een wilde nacht tijdens 'Zilst Blues' van vorig jaar in het Nederlandse Veldhoven.

Je moet het zien voor je het kan geloven wat frontman Wouter allemaal uit zijn guitarra acústica komt te halen. Niets dan opzwepende muziek van deze 'The Blue Clay' met nummers als 'Shake Em On Down' en 'Coming Home' waarbij de zang verdeeld wordt onder Wouter en Ilse Van Van Dooren AKA 'Little Boy and Nightingale' zoals ze ook als duo Bekend zijn.

'Fun Fun Fun' is naast een nummer ban de 'Beach Boys' ook een vast gegeven bij deze band met zelfs een certitude als 'Death Flowers' van de Stones. Het klinkt niet enkel als muziek in de oren maar is ook een plezier om ernaar te kijken. Ieder nummer wordt hier vol overgave gebracht dan gaan ze zelfs nog een trapje hoger wanneer Wouter iemand als Flaco Jiménez (1939-2025) terug in beeld brengt met een nummer van 'The Mavericks' zoals 'All You Ever Do is Bring Me Down' en zien we zo Raul Malo (1965-2025) van hierboven genieten dat ook deze nummers overgetelijk zijn geworden. Kan het nog beter worden?

Je zou het haast spijtig gaan vinden dat een set maar een uurtje duurt. Alle hens aan dek dan met 'Rock This House' en het swingende 'Mystery Man' alvorens we nog een algemene samenzang krijgen op 'Suspicious Mind' van Elvis. Na deze ambiance is er helaas ook droevig nieuws want deze formatie komt ermee op te houden tegen het einde van dit jaar. Jawel, helaas, helaas, helaas maar voor wie nog eens wil genieten die kan dit nog op de editie van 'Hookrock'. De andere festivals die soms wat pit missen in hun programma komen dus te laat want na 20 jaar is het van eigen schuld, dikke bult.

Laat ons toch ook terug even genieten van 'Moanin' at Midnight' en een intermezzo met songs als 'Going To My Hometown' van die Ierse halfgod en het prachtige 'Down In Mainstreet' en daarmee levert ook dit trio een vlekkeloze prestatie af hier op 'Mine Blues'.

en zegt dat een 'Hollander' het gezegd heeft...

'Robbert Duijf & Band' wisten op de 'EBC' in het Portugese Braga in 2024 de jury moeiteloos te overtuigen om hem als laureaat te verkiezen. Sinds dan werd het voor Robbert Duijf een geweldige rollercoaster en is hij in Vlaanderen en ver daarbuiten niet mee weg te denken van onze podia. Vorig jaar stond hij hier ook nog op het podium van een 'Sunday Evening Blues' en zagen we hem ook nog in de Banana Peel en bij 'Blues Zuidrand'. Zowel als trio met daarbij drummer Sjaak Korsten, als in een duo met zoon 'Rubin' of solo zoals destijds in 'Living 29' in Molenstede is en blijft het genieten van zijn blues. We kwamen hem zelfs ook gewoon tegen onder een boom tijdens een 'Busker festival' in Aarschot.

Robbert, geboren in 1974, brengt in een mix van oldschool delta-blues, Brits-Amerikaanse folk revival en gospel-blues verhalen samen met zijn gitaar. Zijn gitaarspel wordt gekenmerkt door een typische fingerpicking stijl met een slide. Zijn stem is krachtig, oprecht en vol overgave. Rubin staat bekend dat hij op het podium net zoveel plezier maakt als zijn vader en geniet telkens zichtbaar.

Iedereen had zijn kaartje voor de ‘Love Train’ en weg waren we. Het werd gevolgd door ‘I’m The Devil’ en ‘Those Days’. Het kon dus niet beter beginnen mijn gedacht. Op dit trio kan je een huis bouwen. Het geheel zit stevig gebeiteld en Robbert is een echte “storyteller”. Telkenmale weet hij zijn songs met een verhaaltje aan te kondigen. Met ‘Dangerous Mood’ schakelt Robbert over naar een ander genre en bij ‘All Night Long’ haalt hij de mondharmonica boven en wordt een stevige boogie de zaal in geslingerd. ‘Heroin’ heeft een duistere en zware tekst en wordt gevolgd door ‘Love To See You Cry’. Nog niet genoeg? Volgend weekend is er Camping Le Prahay meer info.

En zo zijn we helaas al toegekomen aan de laatste band van deze 9ste editie van 'Mine Blues'. Het heeft nog even wat voeten in de aarde gehad maar tijdens een optreden op 'Move2Blues' eerder dit jaar was de kogel dan eindelijk door de kerk. We hebben het over de Waalse formatie 'Fred & The Healers' en ook zij zijn meer en meer terug te zien op onze Vlaamse podia. In 2024 gaven ze ook nog een onvergetelijk optreden op 'Oetsloven Blues'.

speciaal voor die van DLB on Stage en onze Waalse vrienden

'Fred & The Healers' bestaan al meer dan 30 jaar en brachten daardoor ook nog 'No Escape' uit in 2025, een album dat werd geproducet door niemand minder dan sniffer 'Walter Broes'. Op 10 november 2024 was ik nog getuige van hun 'Anniversay Concert' in het kleine dorpje 'Villages des Boscailles', daar waar het ooit voor hen allemaal begon.

Buiten frontman Fred Lani op vocals en gitaar bestaat dit power trio ook nog uit Bertrand Lani op basgitaar en Nicolas Sand achter het drumstel. Uiteraard staat hun album 'No Escape' vanavond in de spotlights en zo ontdekken we vanavond de blues van vandaag van dit Waalse trio sympa. Ze vliegen er meteen in met songs uit dat album zoals 'Wise Man' en de shuffle 'A Fool's Journey'. Fred's lievelingsgitaar de rode ES Gibson staat meteen ook aan de aftrap.

Na een wervelende opening krijgen we met het prachtige 'How Blue Can You Get' van B.B. King en uit het jubileum album 'No Escape' het nummer 'No Love For Old Men' krijgen we ook nog uit datzelfde album 'Wise Men', 'A Foul's Journey' en 'Bac To Basic' en laten 'Fred & The Healers' zo ook meteen horen waarom ze tot de betere bands van België behoren, en dit met toch al een meer dan rijke geschiedenis.

Van meet af aan is deze band een trio en ook nu speelt de ritmesectie hier de pannen van het dak. Nicolas en Bertrand zijn en blijven de daadwerkelijke steunpilaren van de band. Iedereen maar wat vlug op zijn plaats alsof ze het voelden dat het alsmaar crescendo zou blijven gaan hier op 'Mine Blues'.

We krijgen ook nog het obligate 'Tore Down' van Freddie King uit de 'Roaring Sixties' maar met 'All Your Love' gaan we helaas ook richting de passage van 'Fred & The Healers' hier op 'Mine Blues' maar niet zonder een explosief einde met nummers als 'Messing With The Kid' en het steeds weer voor ambiance zorgende 'Lovers Boogie' uit dat fantastische album 'Hammerbeatmatic' uit 2014.

En zo is dit ook het einde van alweer een geslaagde editie van dit festival en kunnen de 'kompels' zich al beginnen de focus te leggen op de 10-jarige jubileum editie van 2027 met hopelijk een knaller van een affiche...

al enige suggsties?

misschien...

als er maar fun is!

HISTORY
bE-Mine Blues 2016 #1
(festival report)
Roco Di Turi & Friends - Blues Lee - The Young Bastards - Black Cat White Cat - Big Joe & Phantom 309

bE-Mine Blues 2017 #2
(festival report)
Rocco Di Turi & Mauro Pablowsky - Night Time Heroes - Chilly Willy - Dirty Hips
JC & Femmy Lee - Skyline After Friday - The Hourglass Instinct

bE-Mine Blues 2018 #3
(festival report)
 Guy Verlinde & The Mighty Gators - Patrick Cuyvers & Jan de Bruijn's Bluesband - Stef Paglia Trio 
Big Joe & Phantom 309 - DC Snakebuster - The Hourglass Instinct - T-Rash

bE-Mine Blues 2019 #4
(festival report)

 Boogie Beasts - Extra Napkins - One Time Blues Band - Bullfrog Tattoo - Black Cat Biscuit - Greenwood

Covid 2020 & 2021

bE-Mine Blues 2022 #5
(festival report)
Rock On Wood - Steven Troch - David Ronaldo & The Dice - The Dibs - Fred Klee & Southern Rumble - Bluesbones
Bluescafé: Black Label

bE-Mine Blues 2023 #6
(festival report)

Lapwing Trail - Bourbon Street - Red Red - Travellin' Blue Kings - Guy Verlinde & Steven Troch - Boogie Beasts
Bluescafé:  Hedwig 'Peep' Peetermans 

Mine Blues 2024 #7
(festival report)

Hoodooman - The Blue Chevy's - Big Joe & Phantom 39 - Nienke Dingemans - Thomas Frank Hopper
Doghouse Sam & His Magnetones - Bluescafé: Blues Messenger

Mine Blues 2025 #8
(festival report)
Kai Strauss & The Electric Blues Allstars - David Ronaldo & The Dice - Stef Paglia - Mississippi All Stars
Gutbucket - The Catsmokes - Bluescafé: AC & Double U Pete

Mine Blues 2026 #9
(festival report)
Anton Lee - Blunk - The Blue Clay - TC Arno - Robbert Duijf Band - Fred & The Healers
bluescafé: Double U Pete - Moanin' At Midnight

Crew Mine Blues anno 1955