Funky Road (F) Blues Banana Peel - Wingene (29-06-2026) reporter: Marcel info band: Funky Road info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Na een weekje er tussenuit te zijn geweest in de warme Spaanse zon, zijn de batterijen terug opgeladen met het oog op een drukke muzikale zomer. Ondertussen moeten wij hier de tropische hitte trotseren in eigen land en is Koning voetbal niet weg te denken. Niks aan te doen, we moeten het ondergaan, maar het is toch puffen.

Gelukkig zijn er nog blues optredens om ons even weg te halen van de hitte. Zo was er vanavond het laatste seizoenconcert in de Banana Peel, waar ze Funky Road op bezoek hadden. Even geen voetbal vandaag maar tijd voor muziek.

Ik vermoed dat jullie, net zoals mezelf nog nooit van deze band hadden gehoord. Deze heren zijn een Europese band met overwegend Franse stempel. Bij deze ook het enige concert in België, exclusief voor de Banana Peel!!

Funky Road brengt moderne blues in de stijl Tommy Castro, Antony Gomez, Keb Mo,… maar de klassiekers komen ruim aan bod, zoals Otis Rush, Freddy King of Howlin’ Wolf. Maar de mannen durven ook wel eens een stapje zetten richting rock. Vorige zomer deelde Funky Road het podium met Mo Rodgers, Sax Gordon en Luca Giordano op het Suceava bluesfestival in Moldavië wat al kan tellen nietwaar!

De band bestaat uit: Bernard Marcouire (F) (zang), Thierry Stisi (F) (drums), Stephane Paris (F) (bas), Jean Luc Guedon (F) (gitaar) en onze eigenste Willy De Vleeschouwer (B)(gitaar). Normaal heeft de band een toetsenman mee maar deze had last minute laten verstek gaan en werd vervangen door Jan aan de mondharmonica.

Laten we er dus nog een dikke lap op geven voor de zomer, so let’s rock the joint!

Niet uitverkocht vandaag maar toch was de kleine joint in Ruiselede goed gevuld voor dit laatste optreden van seizoen 59!

Na de opener ‘No Turning Back’ en eentje van Howlin’ Wolf klonk ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers door de geluidsinstallatie. Dit was de aanzet van een juke box-avond met tal van covers van gekende en minder gekende blues songs.

De band klinkt best ok. Stevige drummer die zo een kloon kon zijn van Dolf Lundgren en een ultra coole bassist die samen een goede ritmesectie vormden. Jean Luc schudde geregeld stevige solo’s uit zijn gitaar en Willy, tja Willy was zijn eigen zelve. De last minute opgetrommelde Jan liet zijn harmonica huilen en het enige dat mij ietwat tegenviel was de zang.

Niet getreurd want de band bleef het volle pond geven met het niet zo gekende ‘High-Calorie Woman’ van Anthony Gomez, ‘Working Man Blues’ van Merle Haggart, ‘Hoochie Coochie Man’ van Muddy Waters om richting het einde van het eerste deel te fietsen met ‘Walking By Myself’ van Jimmy Rogers, een knappe versie van Tommy Castro’s ‘Nasty Habits’ om rustig aan te eindigen met ‘The Same Old Blues’ ooit geschreven door Don Nix.

Tijd voor een welgekomen pauze want ondertussen was het redelijk heet geworden in de joint en wat frisse lucht en een al even frisse Duvel drongen zich op. Tijd om de draad weer op te nemen en de tweede set werd aangezet met eentje van de Black Pumas, omdat het niet altijd blues moet zijn, zoals Willy het placht te zeggen. ‘Cry For Love’ was dan weer een iets minder gekende song van Colin James. Tijd voor een overstap naar Rolling Stones met ‘Miss You’ en ‘Honky Tonk Woman’.

Dit was de ultieme jukebox, de ene hit na de andere rolde door de Banana Peel gekend of minder gekend zoals ‘Stoop Down Baby’ van Chick Willis of Kenny Neal’s ‘Another Man’s Cologne’. De aanwezigen konden dit allemaal best pruimen, zeker wanneer de band ‘Mustang Sally’ lanceerde en er een grote sing-a-long ontstond.

De avond werd afgesloten met Big Bill Broonzy’s ‘All By Myself’ en het alweer meegebrulde ‘Mojo Working’ van Preston “Red” Foster maar beter bekend in de versie van Muddy Waters. Stevig applaus voor de band die blijkbaar onder de indruk waren van het succes.

Voilà, bij deze was het doek gevallen over het 59ste seizoen in de Banana Peel. Het was niet echt wat we gewoon zijn daar vanavond, meer een DeLuxe coverband, but who cares? Iedereen had zich blijkbaar goed geamuseerd en vast en zeker de muzikanten aan hun reactie te zien en dat was toch het belangrijkste nietwaar.

Mij zien ze alvast terug in september want hun programma is er eentje om duimen en vingers af te likken, en voor de rest zou ik zeggen: ”Tot ergens te velde op één of ander festival”.

Enjoy your summer!

Marcel