Hookrock #22 (dag 1) Festival Rooierheide Diepenbeek (02-07-2026) reporter: Freddie info bands: Anton Lee - J.A.B - Callahan Clearwater Revival info organisatie: Hookrock © Rootsville 2026

Alsof het leven nog niet zwaar genoeg is maken die van Hookrock er dit jaar terug een verlengd weekend van met een extra dagje meer. Op donderdag is het niet meteen voor iedereen blues geblazen met 3 bands op het programma en met vooreerst toch onze nieuwe aanwinst in de blues, Anton Lee. Verder nog de coverband J.A.B. en een dosis nostalgie voor de meesten onder ons met een tribute aan John Fogerty en diens CCR met de 'Callahan Clearwater Revival'. Ik ben benieuwd... alles goe als den Eddy er maar is :-).

Vorige edities konden we genieten van namen als Popa Chubby, Johnny Winter, Nikki Hill, Marlon Pichel, Brian Templeton, John Németh, DK Harrel, Jason Ricci, Canned Heat, Dr. Feelgood, Chris Cain, Sari Schorr, Sugaray Rayford, Little Charlie, Ina Forsman en Jeff Jensen. Maar ook de Kokomo Kings, Zac Harmon, Sugar Ray, Junior Watson, Eric Sardinas en nog zoveel meer stonden hier ook reeds op het podium. Dit om er maar een paar te noemen en zo zie je dat Yvan & Co over het juiste DNA beschikken om hier in Diepenbeek een bluesfest te houden. De 'MC' voor vanavond is Wilfried Claessen aka 'Chopstick Will' van de Limburgse bluesband 'Bourbon Street'.

Het is Anton Lee met zijn band die deze 22ste editie van Hookrock op gang trekken. Op het voorbije 'Mine Blues' stond deze band een eerste maal op een groot podium van een festival en daar waren toen alle aanwezigen er laaiend enthousiast over. Dus voor zijn dit dat gemist hebben, die krijgen nu een herkansing.

Naast 'Sander Sepanski' AKA 'Anton Lee' staan ook op het podium de ritmesectie van 'Black Cat Biscuit' in de personen van rhythm juggler 'Jeffrey 'JR' Gijbels' en bassist Patrick Indestege. Het moet ook al erg lopen indien de fiere papa Mark Sepanski niet even komt meeblazen op zijn bluesharp.

Uiteraard zijn er nog wel youngsters die de bluesgitaar machtig zijn maar deze Anton Lee steekt er toch wel een beetje bovenuit en niet enkel door zijn volwassen gitaarspel maar zeker in het allerminst ook door de diversiteit die hij aan de dag legt en daardoor zowat ieders blueshart komt te raken. Bovendien heeft hij tijdens de bovenmenselijke warmte met succes zijn schooljaar afgesloten en dat kan ook wel tellen.

Met "Feel I'm Losing You' wordt de eerste dag van 'Hookrock' hier geopend en daardoor draaien alle hoofden instant richting podium en dat is maar goed ook want je wil wel echt niets missen van deze klasbak en dat vinden ook de aanwezige Nederlanders hier aanwezig en zo duikt Anton Lee & band hier meteen al in de archieven van de blues.

Zelf intens genietend duikt hij zo ook in het arsenaal van grootmeester B.B. King en brengt hij zonder te pinken diens 'You Upset Me Baby' uit 1954. Met 'Going My Way' toont hij aan dat dit een natuurtalent is welk we moeten gaan koesteren en dit uiteraard met dank aan zijn ervaren en solide ritmesectie. 'Only For Loving You' is er dan weer eentje waarbij de boogie in de blues wordt aangesneden.

Om even aan te tonen dat ook hij het straffere werk aan kan krijgen we dan vervolgens 'Blues Deluxe' van Joe Bonamassa uit diens derde studioalbum. Sjapoo zouden we zo zeggen. Ze brengen ons ook nog 'I Don't Believe' en met 'I'm In Love' lijkt het wel of er iets anders speelt in zijn nog jonge blueshart. En ja Hoor want zo krijgen we ook te horen dat zijn vriendin vandaag zomaar jarig blijkt te zijn. Liefde is samen gelukkig zijn!

Verder dan met de blues want die wordt hier door de omstaanders gewoonweg de hoogte in geprezen met nummers als 'Long Distance Call' van Muddy Waters en zo krijgt uiteraard ook Mark Sepanski hier zijn moment de gloire. 'Frankie Please' is dan weer een mix van country met rock 'n roll en is het vaneiges dat deze 'Anton Lee & Band' uiteraard ook nog een bisnummer mogen brengen.

Dat doen ze met 'Disconnect My Phone' en zo brengen ze een eerbetoon aan die Limburgse band de 'Rhyhtm Bombs'. We hebben met volle teugen kunnen genieten van wat Anton Lee met zijn band hier heeft komen te brengen. Een bloemlezing uit al het goede van onze geliefkoosde muziek en dit in een volle tent hier op 'Hookrock'. Het daverend applaus en een diepe buiging van onzentwege zegt toch genoeg.

Als tweede band is er 'J.A.B' of beter vertaald als 'Just Another Band' naar analogie van diverse andere bezettingen in het buitenland. Deze band brengt ons covers uit de 70-ties en 80-ties en bestaat uit Pino Conti (sologitaar), Yvan Vesters (zang en ritmegitaar), Willy Timmermans (zang en basgitaar), Ivo Verslegers (drums) en Marc Pagnaer (keyboards). Het is een lokale band waar weinig of niets van te vinden is op de snelweg van het internet, dus aan mezelf om hen te ontdekken.

Dit is uiteraard iets totaal anders want zij grasduinen zowat in onze ganse muzikale erfgoed en dat staat uiteraard simultaan met een hoge dosis nostalgie bij de aanwezigen. Een ander punt is de vele 'I-Pads' op het podium en het constant aflezen van de teksten is geen teken van goede interactie.

Toch is er verder weinig op aan te merken door het brengen van aanstekelijk 'Golden Oldies' zoals ze openen met het filmische 'Goin' Home' uit 'Loacal Heroes'. Een goede start alvast. Ook 'Lynyrd Skynyrd' wordt ten gehore gebracht met 'Call Me The Breeze' maar toch ook een dankwoord voor de schrijver van dit nummer als in 'J.J. Cale' en daarmee wordt de Tulsa sound hier in ere hersteld.

Ook een portie good old rock 'n roll zoals 'Route 66' waarbij we dan het aflezen een beetje door de vingers gaan kijken want de voorste rijen zijn duchtig aan het dansen geslagen. Net voor ze 'Cockney Rebel' willen brengen laat één van de amps het afweten en volgt er een wat akward silence. En waar is den Eddy wanneer we hem nodig hebben? Alles opgelost en zo krijgen we een meer dan degelijke versie van 'Make Me Smile'.

Onverstoord verder gaan is ook de kunst en volgt er nog 'Betty Lou' en 'Lady Writer' van mister Mark Knopfler. Ze durven het zelfs aan om een meer dan bevredigende versie van 'Black Magic Woman' te brengen en zo laat deze 'Just Another Band' dan ook horen dat ze de Latin soul van Santana onder de knie hebben.

Terug dan maar wat meer power met 'Rockin' All Over The World' van Francis Rossi en de zijnen en zo bevinden we ons in die heerlijke seventies. Een era waar zelfs 'reefer' dagelijkse kost was. Om hun kunnen toch weer te bewijzen brengen ze dan ook nog 'Need Your Love So Bad' en kunnen enkelen dan weer hun skills van die dans op twee stenen naar boven halen. Blessed 'Little Willie John' want alvorens Peeter Green er een wereldhit van maakte was het 'Little Willie John' die het nummer uit zijn pen liet vloeien in 1955.

Ondanks het technisch euvel mochten ze toch nog twee nummerkes brengenen eentje daarvan was 'Walk Of Live' van 'Dire Straits'. All good gasten maar toch ook een eentje proberen te brengen zonder af te lezen, het komt de interactie ten goede en trouwens zijn die teksten al decennia lang hetzelfde gebleven maar voor de nostalgie krijgen jullie toch een A-Attest. Van Diepenbeek of niet van Diepenbeek!

Als afsluiter op deze donderdagavond worden we terug in de tijd gekatapulteerd naar de swamp pop van John Fogerty en CCR. We hebben het hier over de Nederlandse tribute band 'Callahan Clearwater Revival' met daarin Jan Willem Lichtenberg (zang/gitaar), Leon Huitink (drums), Marc Schenk (gitaar), Erik-Jan Luiten (bas).

Ze beloven ons dat we enkel de ogen hoeven te sluiten om zo John Fogerty in ons 'Memoria' en zijn waanzinnige hits te beleven. Uiteraard zijn wij afstammelingen van de 'Eburonen' en zelfs Asterix en Obelix waren niet zo goed gelovig dus halen we maar een oeroude quote naar voren zoals...in het land van de blinden is éénoog Koning.

We worden zo terug gekatapulteerd is de 70-ties met nummers die we allemaal wel kunnen meekelen. Deze 'Callahan Clearwater Revival' beginnen er hieraan met een LP-versie van toen met 'Ramble Tamble'. Het soort zelfs niet dat den John is overgestapt naar een 'guitarra acústica' en genieten ten volle teugen van nummers als 'Lookin' Out My Back Door', 'Molina' en het altijd wel prachtige 'Lodi'.

Het wordt een aaaneenrijging van al die fantastische hits die 'CCR' ons hebben nagelaten en je merkt zelfs niets van de onenigheid tussen John en Tom. 'Whole Stop The Rain', 'Long As I Can See The Light' of 'Cotton Fields' , het maakt niet uit en we overstemmen zelfs soms de klanken van deze Callahan Clearwater Revival' en laten de 'fun' over ons 'neder' dalen.

Onwaarschijnlijk hoeveel hits John Fogerty heeft geschreven van het ophitsende 'Sweet Hitch-hiker' over 'Travellin' Band' langsheen 'Born On The Bayou' en 'Green River'. Zelfs 'Suzy Q' van Dale Hawkings werd destijds geadopteerd door John Fogerty. Helemaal uit de bol dan maar met 'Bad Moon Rising' en 'Have You Ever Seen The Rain', iets wat we in deze periode wel aan toe zijn.

Niets dan hits, zo ook met 'Hey Tonight' maar met 'The Midnight Special' en het heerlijke 'Proud Mary' komt er hier een einde aan dat fantastische jukebox momentum al kennen we hier ook nog eentje zoals...ja dat voelen wij, ja dat voelen wij, aan ons jeugdig hartje!

Het feitelijke festival is er op vrijdag en zaterdag met op vrijdagavond headliners als Luke Winslow King, en Mike Zito. Zaterdag zijn er toppers als Hook Herrera, Vanessa Collier en BB & The Blues Shacks die de tent in beweging zullen zetten maar dan kruipt onze Marcel weer in de pen na alweer een verlofperiode ;-)

en dit allemaal onder het goedkeurend oog en oor van...

who's that lady? die van de Anton Lee natuurlijk en zo ook nog een late 'Happy Birthday'

de ritmesectie van Anton Lee, altijd Fun!

Anka en Teun, steeds op post vanuit NL, altijd genietend!

De 'MC' nog maar mogen is het terug de beurt aan de koster en zijn hond
goed onthouden hé, Anton Lee