| Hookrock #22 (dag 2) Festival Rooierheide Diepenbeek (03-07-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: Mike Zito (US) - Luke Winslow-King (US) - Will Wilde (UK) - Elise Frank (F) - The Blue Clay (B/NL) info organisatie: Hookrock © Rootsville 2026 |
|---|
Een festival waar ik elk jaar naar uitkijk is Hookrock in Diepenbeek. Fijne setting, goede organisatie maar vooral altijd een steengoede programmatie. Dus op naar het verre Limburg. Na de Hel van Antwerpen te hebben doorworsteld ging ik traditiegewijs mijn mosseltjes eten in Hasselt alvorens al vorens mij te gaan installeren in mijn vaste B&B.
Dit jaar pakte de organisatie uit met een extra dag op donderdag maar dat liet ik over aan collega Freddy.
Op deze vrijdag waren al vijf bands voorzien en niet van de minste, dus ik keek er alvast naar uit. De 'MC' is nog steeds 'De Koster' en ook zijn hond loopt er nog steeds bij...
Veel bekende gezichten op deze vrijdag en ook vooral veel volk. Maar dat was goed voor de sfeer. De band die de avond in gang mocht trekken waren alvast geen onbekenden, want met The Blue Clay zou er alvast ambiance worden gebracht. Ze zijn bezig aan hun 20ste jaar op de planken maar jammer genoeg zal dit ook het laatste jaar worden, vernamen we recentelijk.
Jammer maar helaas, de boodschap is dus om dit jaar volop te genieten van deze band met hun aanstekelijke muziek. En aanstekelijk is hier wel het juiste woord want telkenmale een feestje als ze hun mix van blues, rock ’n roll of Tex-Mex op hun publiek loslaten. Ideaal dus om er alvast de sfeer in te krijgen. De band bestaat nog steeds uit Ilse van Dooren (zang, percussie, ukelele), Geert De Block (drums), Wilmar Kleevens (keys), zowaar Clark Kennis aan de staande bas en natuurlijk de muzikale duizendpoot Wouter Verhelst (zang, gitaar, harmonica, accordeon).
De band ging alvast furieus van start met ‘Boogie Dissease’ en ‘Coming Home’ en meteen werden alle remmen losgegooid bij de aanwezigen. Het was party in de tent en dit was nog maar een begin. Er werd gas gegeven met ‘Shake Em On Down’ van Southside Johnny & The Asbury Jukes of ‘Hillbillies For A Moment’. Dan werd het tijd om even het gaspedaal te lossen met het wondermooie ‘Guilty’ van Randy Newman, waar de fijne stem van Ilse Van Dooren iedereen even laat stilstaan.
Maar het was van korte duur want we gingen van ‘Dead Flowers van de Rolling Stones over naar Tex Mex toen Wouter de trekzak omgorde en wij getrakteerd werden op het swingende ‘All You Ever Do Is Bring Me Down’ van The Mavericks.
De ambiance zat er alvast goed in maar jammer genoeg komt aan alle leuke dingen een eind en met ‘Rock This House’ en Mystery Man’ werd het dak nog eens van de tent geblazen. Edoch er mocht nog een bisnummer achter aankomen en met ‘Bullfrog Blues’ overgaand op ‘7 Nights To Rock’ mocht de band gaan rusten en wij even op adem komen. Dit was een opener naar mijn hart en de ideale start van de avond. Men zegge het voort!
Voor de tweede act van de avond was de organisatie gaan vissen in de Franse blues vijver en laat het wel wezen, die is zeer goed gevuld. Daar hadden ze dus Elise Frank aan de haak geslagen. Elise Frank is in onze contreien niet zo goed bekend maar is een zangeres die je niet snel vergeet. Een singer-songwriter die zich onderscheidt van de rest. Een betoverende performer die niet ophoudt tot de laatste, hartverscheurende noot is gespeeld.
Na de afgelopen vijf jaar de wereld rondgereisd te hebben en onder de naam FRANK te hebben opgetreden, heeft ze onlangs haar tweede soloalbum “I Didn't Pay For It” uitgebracht. Bij deze tekende ze dan ook een contract bij Ruf Records. Het is een plaat die aan de ribben plakt en die bewijst dat ze klaar is om het publiek in Diepenbeek volle gas in te palmen. Elise wordt bijgestaan door Josselin Fleury aan de bas en Sébastien Gaschard op drums zoals ze zelf zegt, “mijn partners in crime”.
De eerste twee songs van de avond ‘I’m Smoking’ en ‘How Did I’ zijn trouwens uit deze plaat afkomstig en klonken al heel goed. Met ‘Your Kind’ bleven we bij de nieuwste telg en stelden we vast dat Elise aangenaam verrast. Ik had totaal iets anders verwacht. Hoewel het niet echt mijn genre is wist ik dat wel ten volle appreciëren. De dame uit Tarbes maar thans wonende in Ierland kan wel een stukje gitaar spelen en met haar accolieten heeft ze er een stevige ritmesectie bij. Haar stem deed mij wat denken aan Ghalia in haar beginperiode terwijl ik ergens anders hoorde dat het bijna een kruising was tussen Sinaed O’Connor en Alanis Morisette.
Het zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen. Met ‘I Didn’t Pay For It’ kregen we meteen ook de titeltrack van haar laatste album. De elektrische gitaar werd dan even aan de kant gelegd en vervangen door een akoestisch exemplaar voor ‘Here Comes The Blues’, een aangenaam en trage blues van de hand van Jackson C. Frank. Elise bleef mij en tal van anderen verrassen zo ook met haar versie van John Lee Hooker’s ‘It Serve Me Right To Suffer’ om de set af te sluiten met het swingende ‘She’s A Bird’ (op de plaat opgenomen met Laura Chavez).
Mag er nog eentje bij? Ah bah ja en met het stevige ‘Twice On Sunday’ nam Elise afscheid van een dankbaar publiek. Persoonlijk vond ik dit een heel goed optreden, maar gezien smaken verschillen, zullen anderen het misschien anders zien.
We steken even het kanaal over bij de volgende band want Will Wild is op bezoek. Wild is afkomstig uit Brighton And Hove, is de broer van de gekende gitariste Dani Wilde en is een een uitzonderlijk harmonicatalent. In die maten dat hij dit jaar bij de UK Blues Awards, werd verkozen tot “Instrumentalist of the Year” en in augustus mag hij het podium op met Eric Clapron, Ronnie Wood en Andy Fairwaether Lowe. Moet er nog zand zijn?
Ondertussen heeft de man al een zevental albums achter zijn naam staan waarvan “Blues Is Still Alive” dateert uit 2025 en meteen ook de laatste in het rijtje is. In zijn band vinden wij: Mat Day (Lead gitaar), Greg Coulson (Keys), Russell Carr (bas) en Steve Rushton (drums).
De band ging er alvast stevig tegenaan met ‘Wild Man’ en ‘Don’t Play With Fire’. Opvallend waren de snerpende harmonica en de huilende gitaar. Je krijgt dit als een wervelwind over je heen en het geheel klonk heel luid vond ik. Verder met ‘Blues Is Still Alive’, ‘Stepping Out’ en de gekende standard ‘Hoochie Coochie Man’. Voor mij ging het er soms wat over en was het teveel van het goed, maar hey, wie ben ik? Het publiek lustte er alvast pap van.
Soms was er een trager nummer maar het was vooral “gaan met die banaan”. ‘Trouble Of That Girl’, ‘Romp & Stomp’ en ‘Voodoo Man’ sloten deze set af. Tja, wat moet je daarvan denken? De man zelf scheert tegenwoordig hoge toppen, de band is zeer goed en vooral de drummer steeg er wat bovenuit, maar mij kon hij niet inpakken en bleef ik op mijn honger zitten.
Grote naam alweer als voorlaatste op de affiche met niemand minder van Luke Winslow-King. Luke Winslow-King Balzuweit (zoals zijn volledige naam klinkt) is geboren in Cadillac (Michigan) in 1983. De man is singer-songwriter, gitarist en producer, vooral bekend om zijn mix van blues, jazz, folk en rootsmuziek. Hij bouwde zijn muzikale carrière grotendeels op in New Orleans, een stad die sterk hoorbaar is in zijn stijl.
Daar raakte hij diep beïnvloed door traditionele jazz, delta blues en street music. Dit was alvast een optreden waar ik naar uitkeek. Zijn band bestaat uit Roberto Luti (gitaar), Simone Luti (Bas), Piero Perelli (drums), Nicola Venturini (Keys) en Giacomo Riggi (percussie) die allen afkomstig zijn uit Livorno. En man, wat werd dit een geweldig optreden!
Een intro met een meer dan pittige slide en het geweldige ‘Slow Sunday’ al opener. Toen wist ik al, dit wordt top. Luke heeft een rustige en aangename stem en pakt direct de aanwezigen in met zijn fijne songs als ‘Chicken Dinner’, ‘The Dangerous Blues’, ‘Leghorn Woman’ of ‘Everlasting Arms’. Dit is duidelijk het betere werk.
Geweldige band met een extra pluim voor percussionist Giacomo Riggi en gitarist Roberto Luti, dit zonder de andere bandleden tekort te doen, wel integendeel. Dit was waar ik had naar uitgekeken en begot we kregen meer dan waar voor ons geld. Grote verwondering alom toen niemand minder dan Johnny Sansone het podium kwam opgestapt en samen met Luke en de band een pittig stukje mondharmoncia ten beste kwam geven.
De band bleef van jetje geven met het schitterende ‘Peaches’, ‘Shoot From The Hip’ en ‘If I Were You’. Veel te snel gedaan naar mijn bescheiden mening, hoewel de man al een stukje boven zijn speeltijd was geraakt, dus geen bisser voor bibi. Voor mij was dit het beste van de hele avond. “La grande classe” zoals ze zeggen!
Om de avond af te sluiten hadden ze in Diepenbeek gekozen voor niemand minder dan Mike Zito.
Zito, geboren in St Louis, Missouri in 1970, begint gitaar te spelen op zijn vijfde. Doorzettingsvermogen en discipline maken dat hij in zijn tienerjaren al naam en faam bereikt in de lokale scene. Ondertussen is Mike uitgegroeid tot een welvermaarde blues artiest met een resem aan cd’s achter zijn naam en een pak awards op zijn kast.
Mike Zito zweert bij eerlijkheid, authenticiteit en integriteit. Elk woord en elke toon télt, en dat is waarom hij zoveel luisteraars en fans weet te begeesteren. Op vandaag is hij één van de meest bejubelde artiesten in de hedendaagse blues scene. Zijn laatste plaat “Outside Or The Eastside” die dit jaar werd uitgebracht op Gulf Coast Records, is er alweer eentje van grote klasse, geworteld in de stad waar zijn muzikale reis begon en vol met herinneringen.
Ik vermoedde dat wij hiervan wel een stevig stukje van zouden te horen krijgen. Er stond een stevig trio op het podium met, naast Mike, Matt Johnson aan het drumstel, Lewis Stephens aan de toetsen, ooit nog bij Freddie King en Delbert McClinton, maar jammer genoeg moet ik u de naam van de bassist schuldig blijven.
Iets later dan gepland begonnen onze Mike maar dat had te maken met het feit dat hij een zak met materiaal was vergeten in het hotel. Tja, shit happens, maar er was nog meer dan genoeg volk aanwezig in de tent om van dit laatste optreden een feestje te maken. Furieuse start met de titeltrack van de nieuwe plaat ‘Outside Or The East Side’ op de voet gevolgd door ‘Hell On Me’ uit het album ‘Gone To Texas’ uit 2013.
Stevig en uit de kluiten gewassen optreden maar alweer redelijk luid. Doch dat deerde de liefhebbers niet. Mike had er duidelijk zin in en vervolgde met ‘Life Is Hard’ uit het gelijknamige album, een ouwertje met ‘Big Mouth’ dat al dateert uit 2004 en afkomstig is uit ‘Slow It Down’. Na het knappe ‘Forever My Love’, vond ik het welletjes geweest voor vandaag, de vermoeidheid begon wat toe te slagen dus tijd om de bedstee in te duiken.
Alvast een mooie avond, zeer gevarieerd met voor mij Luke Winslow King als DE topper van de avond. En nu dodo time, zo oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaapwel en tot morgen want dan staat er nog wat lekkers te wachten!
Marcel
Two brothers on the Floor
Two sisters on the Floor
Mine blues...last man standing
de PR Lady van Blues Zuidrand
they promised us a slow dance...
