Hookrock #22 (dag 3) Festival Rooierheide Diepenbeek (04-07-2026) reporters: Marcel & Freddie info bands: BB & The Blues Shacks (D) - Vanessa Collier (US) - Hook Herrera Band (US/B) - Guy Verlinde (B) info bands: Thorobad (F) - Blues Skills (B) - One Rusty Band (CH) info organisatie: Hookrock © Rootsville 2026

De eerste dag van Hookrock was alvast meer dan goed verlopen. Ontwaken met een stralende zon, een azuurblauwe lucht en een meer dan stevig ontbijt doet alvast wonderen. We waren volledig klaar voor dag 2, waar alweer enkele stevige bands hun opwachting zouden maken.

Pablo, als eerste altijd trouw op post.

Vandaag stonden er zowaar 7 bands op het programma, meer dan genoeg dus om onze muziekhonger te stillen.

De dag werd geopend door het Zwitsers/Frans duo van One Rusty Band. Zelf had ik ze nog nooit aan het werk gezien maar hun vele video’s op het internet spraken alvast wel boekdelen.

Een explosief duo dat rauwe blues, vintage rock, energieke tapdans en een vleugje burleske gekte combineert met een geluid dat het midden houdt tussen The White Stripes en Seasick Steve. Hun shows zijn een sonische en visuele odyssee, vormgegeven door Gregs handgemaakte instrumenten en Léa's percussie en acrobatiek. Hij is een veelzijdige 'one-man band' vol elektrische energie; zij is een wervelwind van ritmes en een danseres die danst zoals anderen op hun drums slaan. Ik zou zeggen, bereid je maar voor een een wervelende show. One Rusty Band, dat zijn Greg Garghentini (zang, gitaar, percussie en harmonica) en Lea Barbier (tapdans, cymbalen, tom en Wasbord).

Voor een start zo vroeg op de dag, was er veel volk komen opdagen en die konden alvast de furieuze start meemaken met ‘Boogie Woogie’. Rauw, ongepolijst en stevig. Ik was al verkocht. Greg ramt op zijn gitaren, stompt met de voeten en gromt door de microfoon, terwijl Léa zicht uitslooft met het tapdansen en geregeld het wasbord omgordt. Dit is een soort van “R.L.Burnside meets Ginger Rogers of Fred Astair”. De nummers zijn stevig en er is in de gig geen enkel rustpunt waar te nemen. ‘Line After Line’, ‘Dust Bowl’ of ‘Happy Mess’ zijn allemaal songs die knallen. Léa verzorgt de show met acrobatische toeren als een volleerde gymnast.

Het is een beetje vaudeville theater maar wel oppassen dat het geen circus wordt. Dit gezegd zijnde, Léa heeft een stevige fysieke conditie mijn gedacht. Enfin, de ambiance zat er al goed in en met ‘I Will Kil You’ bereikten we het einde van de set. Dit was er eentje bestaande uit pure energie, één brok dynamiet. Me like!

Tweede band van de dag is voor mij totaal onbekend, dus wat opzoekwerk via Mister Goodle drong zich duidelijk op. Volgens deze beste man is Blues Skills een Limburgse band gevormd rond gitarist Marc De Rydt. Aan de toetsen/backings is er Gino Knuts, de bas wordt geplukt door Gilbert Winters en de drums worden mishandeld door Wilfried Claesen. Onlangs is ook Eddy Mockers als zanger/mondharmonica aangetrokken.

Tot zover de informatie die over de band te vinden is, de rest zal ik dus samen met jullie moeten ontdekken. Aan naam te horen, zal er wel blues worden gespeeld vermoedde ik. Blues it was, al van het begin bij ‘She’s Automatic’ en ‘Crossroads’. De zanger heeft wel een goede stem en kan een potje harmonica spelen. Het klinkt zoals een coverband normaal klint. Zoals ze zelf zeggen:”We are a bunch of old fuckers who wanna play the Blues”.

Na het swingend begin mocht het wat trager met ‘Stormy Monday Blues’, waar de toetsenman zijn kunde liet horen. Een tweede harp werd erbij gehaald voor ‘Boom Boom, Out Goes The Lights’ en met ‘Almost Cut My Hair’ zaten we bij Crosby, Stills, Nash & Young.  Uiteindelijk blijft het een coverband en ik vond dat er wat te weinig vuur en pit inzat. Afsluiten deden deze ouwe rakkers met de vraag ‘Wasn’t That Good’?  Jawel, het was best ok.

We mochten ons dan opmaken voor de komst van Thorobad. Ook een band waar ik nog nooit had van gehoord maar waar de naam mij deed denken aan, jawel George Thorogood. En inderdaad, hoe kon ik het weten?

Deze Franse band oorspronkelijk geïnspireerd door legendarische nummers als "Bad to the Bone" en "Gear Jammer", waarin slidegitaar en saxofoon de hoofdrol spelen, omvat het repertoire nu de grootste hits uit de blues en rock-'n-roll, hoewel van dat laatste niet veel in huis kwam. Het internationaal viertal (2 Fransen, 1 Belg en een Russin) brengt energieke en feestelijke muziek. We zullen dus zien en horen wat dit viertal waard is. De band bestaat uit Gunther (zang en slide gitaar), Elena (Sax), Julius (Bas) en Jérémy (drums).

Na de eerste nummers zijnde ‘I’m Gonna Leave’ en ‘Ride On Josephine’, wist ik het al. Dit is een cloon van Thorogood. De enige die mij kon bekoren was Elena en haar saxofoon. Dat kind kan een “airken” blazen zenne.  We kregen dus het volledige pakket Thorogood hits tussen de kiezen als zijnde ‘I Drink Alone’, ‘One Bourbon, One Scotch, One Beer’ of nog ‘Gear Jammer’ waarbij de zanger er nog een nutteloos stukje met de mondharp kwam aan breien.  Na ‘Get A Haircut’ en ‘Madison Blues’ werd afgesloten met het langverwachte ‘Bad To The Bone’. Over and out. Sorry maar dit is het echt niet vond ik.

De volgende bands zijn alvast een pak bekender zoals nu Guy Verlinde & The Artisans of Solace.
Het afgelopen decennium domineerde Guy Verlinde de Belgische blues & rootsscene. Hij toerde door België en Europa, nam 15 albums op in 14 jaar en speelde in tal van prestigieuze clubs (AB, De Roma, OLT, …) en op internationale festivals (Blues Peer, Cognac Blues Passions, Moulin Blues, enz.) waar hij de affiche deelde met tal van grootheden.

Een concert van Guy Verlinde is een Blues, Roots & Americana reis, doordrenkt met verhalen over liefde, hoop, wederopstanding ... die de heilzame kracht van muziek benadrukt. Guy is een geboren entertainer en ras verteller. Met zijn verhalen & songs weet hij zijn publiek te raken en stuurt hen telkens met een flinke dosis positiviteit naar huis. Samen met de ons jammerlijk ontgane Tiny Legs Tim, stond hij ook aan de wieg van de bloeiende Gentse blues scene. Als je spreekt van een muzikale duizendpoot dan is dat een goede beschrijving van Guy Verlinde.

Guy heeft zich weten te omringen met topmuzikanten zoals Benoit Maddens (drums en percussie), René Stock (bas), Tom Eylenbosch (piano en backing vocals) en last but not least Stef Paglia (gitaar).

‘Laissez Les Bon Temps Rouler’ bracht er onmiddellijk de sfeer in en we waren vertrokken voor een rollercoaster aan hoogstaande muziek. Elke song waar een verhaal achter zit wordt door Guy op een fijne manier aangekondigd en dat begint bij ‘Feel Alive’ en ‘Soul Jivin’. Dit is wat ze noemen “High Quality Blues”. Natuurlijk weet Guy zich steeds te omringen door zeer talentvolle muzikanten want de band staat als een huis. Stef grossiert in fijne gitaarsolo’s en Tom is uitmuntend en heer en meester over zijn toetsen. Kortom, superlatieven schieten hier tekort. Ondertussen was er veel volk in de tent, waar het vooraan het podium drummen was voor een goed plaatsje.

Verder met ‘Me & My Blues’ en het supermooie “Learning How To Love You’. Guy is weer zijn eigen zelve zowel op gitaar als op de harmonica en is een publieksmenner pur-sang. Kortom het geheel swingt als de beesten. “Kiekenboelen” tijd voor Guy’s versie van ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers, nummer waar Stef ons trakteert op een fenomenale gitaarsolo en de song overgaat naar reggae. Alvorens ons allemaal uit te wuiven kregen we nog ‘Better Days Ahead’ en het schitterende ‘Powered By The Blues”. Guy Verlinde en zijn acolieten: “Veni, vidi, vici” om het eens in het Latijns te zeggen.

De dag vorderde met rasse schreden en we kregen alweer een topper tussen onze boterham met de Hook Herrera Band.

Het leven van Hook Herrera (geboren in East San José – Californië) kan je best omschrijven als een rollercoaster die reeds op jeugdige leeftijd begon door het afschuimen van blues clubs in de 'Golden State'. Hook Herrera is een autodidact en leerde zichzelf spelen door te luisteren naar de platen van Little Walter, Sam Meyers, Sonny Boy Williamson en William Clarke. Via Austin TX en het Europese vasteland met als eerste instantie Spanje is hij een tijdje hier veel te bewonderen.

Mede door zijn Indiaanse roots beleeft Hook Herrera een stormachtig bestaan waarbij op geldbeluste platenmaatschappijen, racisme, gezondheidsproblemen, tegenslagen en existentiële onrust deel uitmaken van zijn leven. Het overlijden van Hollywood Fats en de wake-up call door de problemen van zijn broer deden hem tot een grote verandering in zijn leven het roer helemaal omzwaaien en vierde hij onlangs nog zijn 30 jaar clean zijn.

Vandaag staat hij hier alive and kicking and ready to play his blues in mooi gezelschap met Tee aka Marc Thijs op gitaar, Renaud Lesire op bas en “Dynamite” Steve Wouters aan de drums.

Van in het begin kregen we te maken met de snerpende harmonica van de Hook zoals bij ‘Pit A Boogie Woogie’ van Snooky Prior. De ritmesectie staat als een granieten rotsformatie en doet Tee zijn reputatie als gitaarslinger, alle eer aan. Ondertussen hoorden wij ‘Easy Baby’ van de hand van Willie Dixon. Het viel wel op dat we alweer een volle tent hadden.

Wat ook opviel waren de lange gitaar- en harmonicasolo’s die ten beste werden gegeven, wat mij betreft net iets te veel van het goede. Less is more zou ik zeggen. Maar hey, wie ben ik als ondertussen de hele tent op zijn kop staat? Ik hield het nog tot bij ‘Good Morning Little Schoolgirl’ in 1937 uitgebracht door Sonny Boy Williamson I. Uiteindelijk kregen we de hele tijd niets anders dan covers of iets mooier uitgedrukt, klassieke blues standards. Niks mee natuurlijk maar…….

Het is te zeggen dat den Ivan zijn best had gedaan, amai nog ni. Ondertussen al aan de voorlaatste band toe en wat voor één. Met niemand minder dan Vanessa Collier hadden ze daar een grote vis binnengehaald. Vanessa Collier werd in onze contreien voor het eerst opgemerkt toen ze in 2017 deel uitmaakte van de Ruf’s Blues Caravan.

Als zangeres en saxofonist stal ze toen de show, maar dit kreeg echter geen verder Europees vervolg. Ze bleef echter aan de weg timmeren in haar thuisland en groeide daar tot één van de meest succesvolle vrouwelijke performers. Verschillende albums staan er ondertussen al op haar naam en ondanks dat blues de basis is van haar muzikaal gebeuren is ze niet vies om wat overstapjes te maken naar soul, funk of jazz.

Dat leverde haar ondertussen al een paar prijzen op in het blues milieu. In 2022 liet ze iedereen met verstomming staan bij haar prestatie op Swing Wespelaar en het jaar nadien deed ze dat nog eens over op Duvelblues, mijn verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Vanessa Collier (vocals, saxophones, guitar) had meegebracht: Chris Vitarello (guitar), Justice Guerera (bas), and Byron Cage (drums).

Dit was al van een ander niveau als daarnet. Met de opener ‘Two Parts of Sugar, One Part Of Lime’ liet Vanessa ons al kennis maken met haar sterke stem en haar geweldig werk op de saxofoon.  Hopla, de volgende rollercoaster kondigde zich alweer aan. Chris, de nieuwe gitarist, moest alvast niet onderdoen voor Laura Chavez, die normal deel uitmaakt van de band. Andere stijl maar zeer sterke kwaliteiten.  Na ‘Take Me Back’ dat swingt als de beesten kregen we met ‘I Can’t Stop The Rain’ een cover van Ann Peebles.

Muzikaal perfect met op het einde een serieuze muziekale discussie tussen gitaar en sax. Pure soul bij ‘What Makes You Beautiful’, een song geschreven voor haar zusters en met ‘Bloodhound’, waarbij ze de gitaar omgordde liet ze ons een potje Texas blues horen met een klein vleugje country. De band belandde terug op kruissnelheid bij ‘Sweatin’ Like A Pig, Singing Like An Angel’.

Stilaan naderden wij het einde van deze fantastische set met het soms ruba-achtig klinkende ‘Just One More’ om uiteindelijk afscheid te nemen met de U2 cover ‘When Love Comes To Town’. Jawadde dadde, dat was er eentje om in te kaderen, één brok pure energie en van zo’n muziek, wel daar word ik heel blij van. Ondanks het gejoel van de aanwezigen werd geen “encore” gegeven uit respect voor de buren. Jammer maar begrijpelijk.

Time flies when you’re having fun zoals ze zeggen en ondertussen waren we al toegekomen aan de laatste band van dit schitterende muzikale weekend. En alweer hadden ze daar een bom binnengehaald met de BB & The Blues Shacks.

Nu even zonder Bonita erbij, jammer eigenlijk, maar niet getreurd want nog steeds meer dan topkwaliteit in de band. Meer dan 30 jaar "on the road ", 3000 optredens en 15 albums waaronder eentje die een Grammy won. Deze mannen zijn stuk voor stuk virtuozen met een grote instrumentbeheersing.

Ze spelen een set swingende blues vol emoties die het publiek vastgrijpt. Als referentiepunten voor deze klasbakken kan je onder meer Rod Piazza , Little Charlie & The Nightcats ... nemen. Maak kennis met deze toppers: gitaarslinger Andreas Arlt, zijn broer Michael Arlt zingt en blaast op de Mississippi saxofoon, Fabian Fritz ramt op de toesten van zijn keys, Henning Hauerken is de coole bassist en Andre Wermeister de roffelaar van dienst. Ladies and gentlemen, it’s party time!

En of het een feestje werd! De band is een geoliede machine en de muzikanten weten elkaar blindelings te vinden en dit al van bij het begin en het goed gebrachte ‘Backstroke’ van Albert Collins, waarna Michael zijn entrée maakte met ‘I Can Take You To Heaven’ een prachtige soulvolle r&b song. Te danken aan de mooie stem van Michael zelf natuurlijk. Onze Duiste Mannschaft leverde alweer een sterke prestatie af met een goed uitgebalanceerd mix tussen eigen nummers en klassieke bluesstandards en de laatste overlevenden konden dit allemaal wel pruimen.

Wat mij betreft, begon de vermoeidheid toe te slaan en besloot ik wijselijk richting B&B te trekken want het was een lange dag geweest.

Het was alweer een goede editie van Hookrock dit jaar. Ivan & co grossieren ondertussen in goede affiches. Zeer vriendelijke en enthousiaste medewerkers maken dit trouwens allemaal mogelijk. Organisatie was top. Ik heb slechts twee kleine opmerkingen. Het mocht bijwijlen iets minder luid in de tent en voor volgend jaar misschien wat grotere glazen om onzen Duvel in uit te schenken, want dit was echt doodzonde. Voor de rest niets anders dan lof en ik zou zeggen: “Op naar noste jaor”. Marcel out !

Marcel

 

That's All Folks, CU next year!

alles behalve rusty

Hiese Daase, den Henk

en nog den Henk...

oeps, waar is den Henk?