Ink Ognito Jazz - Rhythm 'n Blues Hnita Jazz Club Heist-op-den-Berg (08-07-2026) reporter: Freddie info organisatie: Hnita Jazz Club info band: Ink Ognito © Rootsville 2026

Op deze zomerse avond worden we richting 'Hnita Jazz Club' gezogen voor wel een zeer integrerende avond. De hitte wordt hier vakkundig verdreven door de aangename airco in de club maar toch lijkt het wel of je in het zonnige zuiden bent aangekomen. Nee, geen handdoek leggen aan het zwembad maar de zitplaatsen waren allemaal zo goed als ingenomen door jasjes en pulls. Zelfs de 'Godfather' van Humo kreeg een gereserveerd zitje. Het leek wel 'Joling in Curaçao' maar toch zou het muzikaal veel, maar dan ook veel beter gaan worden met 'Ink Ognito' in deze oudste Jazzclub van België.

Ink Ognito (geboren in 1934 in Sevilla, Spanje) is een expressionistische schilder wiens kunst tijdens het regime van dictator Franco in de jaren zestig en zeventig in Spanje verboden was. Om te overleven, ging hij aan de slag als gewone gevelschilder, voornamelijk van fabrieksmuren. Nadat hij in 1979 van een ladder was gevallen, liep hij een ernstig hersenletsel op, waardoor hij het contact met de wereld verloor, evenals zijn vermogen om kleuren te zien; er bleef alleen zwart en wit over. Vanaf dat moment raakte hij geobsedeerd door de muziek uit zijn jeugd, voornamelijk het repertoire van The Ink Spots. Hij leerde op primitieve wijze gitaar spelen en begon zijn favoriete muziek te zingen, terwijl hij alleen nog maar zwarte abstracte vlekken schilderde. Onlangs ontdekt door twee lokale jazzmuzikanten, een uitstekende gitarist en een contrabassist uit zijn regio, geeft hij nu af en toe liveoptredens, maar hij weigert zijn muziek op te nemen. Eigenlijk wijst hij moderne media en alle communicatiemiddelen af.

Van Peter van de 'Hnita Jazz Club' kreeg ik het verzoek om het verslag van dit concert met 24 uur vertraging online te brengen en dit ten gunste van 'Gent Jazz', waar deze set dus op donderdag op de affiche zal staan. Het werd zo een dispuut tussen de twee duiveltjes op mijn schouders waarbij het rebelse dan toch met goede wil zich terugtrok en ik zo kwam toe te geven aan de alom vriendelijke voorzitter van deze club. 'Noblesse oblige' dan maar...

Van de 'MC' Gert De Bie kregen we te horen dat Ink Ognito op zijn 'rider' had laten zetten dat er een voorprogramma zou moeten plaatsvinden en daardoor hadden ze dus de chinese vrijwilliger gevonden als de 'man met de snor' aka Daan Stuyven...helaas zonder Isolde. 'Daan' begon er dan aan met een gitaar met een prijskaartje destijds van 3000 frankskes waarvan de sound na al die jaren nog picobello kan worden genoemd.

'Daan' zou een setje brengen met covers uit het rootsgenre en neeje geen Johnny Cash voor diegene die het zouden verwachten. Zo kregen we eentje van Nick Lowe met 'The Beast In Me' uit 1994 al was het wel 'The Man in Black' die het nummer de nodige aandacht kwam te brengen. Verder kregen we ook een nummer als 'You Know It's You' met op het einde ook reeds de inbreng van de twee muzikanten die hem zouden begeleiden deze avond en zo wist iedereen al dat 'Ink Ognito' gewoon Daan Stuyven was.

Deze twee begeleiders zijn Fré Madou op contrabas. De bassist die jaren speelde met 'DAAU' maar tevens ook nog vrij actief is als freelance bassist bij verscheidene Jazz formaties. Aan de andere kant op het podium kregen we dan Bruno De Groote op gitaar. Bruno speelde van 2018 tot 2020 bij 'dEUS' waar hij genoodzaakt was te stoppen door een herseninfarct. Hij is actief in de Blues en Jazz wereld maar in het projecten als 'Mambo Chillum'.

Tijd dan voor 'Ink Ognito' en daardoor worden we terug gekatapulteerd naar de 30-tiger jaren en niet in het minst naar het arsenaal van 'The Ink Spots' en zo weten we meteen waarvoor die monotone 'mic' zijn plaatsje heeft op het podium. 'The InkSpots' waren in eerste instantie een Amerikaanse zanggroep die ontstond in 1936 en het uitzong tot 1954.

De groep werd opgericht door Jerry Daniels, Deek Watson, Charlie Fuqua en Hoppy Jones. Doowop met een dunne lijn naar jazz en rhythm & blues. Zij brachten een perfecte vocale samenzang waarbij de nummers meestal werden onderbroken door een 'parlando-passage', iets waar 'Ink Ognito' zich dan ook wist aan te houden. Hun muziek was zeer karakteristiek maar toonde tijdens hun bestaan nauwelijks enige ontwikkeling. Toch gaan we een avond genieten van een verrassende Daan Stuyven en wordt het een heel concert genieten met een grote 'G'.

Terug in de tijd van 'The Ink Spots' dan met het grasduinen in hun ganse repertoire maar ook enkele covers die ze zichzelf wisten toe te eigenen door hun specifieke sound. Met nummers als 'I'll Never Smile Again', welk van origine een hit werd van Tommy Dorsey en in 1946 een hit werd voor 'The Ink Spots' in de R&B charts, en 'Don't Get Around Much Anymore' welk een standard is die werd gecomponeerd door 'Duke Ellington'. Het waren 'The Ink Spots' die in 1943 deze song uitbrachten als vocale groep.

De aanwezigen bevonden zich toen reeds in gedachte in de rokerige jazzclubs van welleer. Clubs die zo goed als uitgestorven zijn of je moet jezelf richting 'deep south' begeven van de 'cotton fields'. 'Prisoner Of Love' is een nummer dat door 'The Ink Spots' werd uitgebracht en dit gelijke tijd ook door crooner Perry Como in 1946. Zelfs James Brown wist dit nummer in zijn setlist op te nemen. Diegene die zich een beetje wisten te verdiepen in de geschiedenis van de muziek van destijds weten ook waarom dit zo gebeurde. Dezelfde reden waarom ook Elvis hits had met nummers als 'Hound Dog' van Big Mama Thorton en 'That's All Right' van Arthur Crudup, weetjewel!

In 1939 brachten 'The Ink Spots' het nummer 'If I Didn't Care' uit welk dan werd bekroond als één van de 10 beste singles ooit in de charts met maar liefst 10 miljoen copy's. Een periode dat nog naar de radio werd geluisterd en toch werd dit niet hun allergrootse hit. Nee, dat werd dan 'I Don't Want To Set The World On Fire' in 1941. 'Ink Ognito' en zijn trio wisten ons tot dan toe in een wurggreep te houden met deze prachtige muziek uit vervlogen tijden welk toch telkens weer onderbroken werd door een oorverdovend applaus hier in deze 'Hnita Jazz Club'.

'Whispering Grass (Don't Tell Te Trees)' werd uitgebracht door 'The Ink Spots' in 1940 toen onder het bewind van Bill Kenny. Het nummer is door de decennia heen cultureel belangrijk gebleven en kende een enorme heropleving in populariteit dankzij de opname ervan in de soundtrack van de videogameserie Fallout.

Datzelfde jaar later brachten ze 'Do I Worry' uit welk het bracht tot #8 in de pop charts, en een voorbeeld hoe invloedbaar 'The Ink Spots' toen waren, een herkenbaar geluid ook door die gekende falsetto stem.

De 'Java Jive' kennen we uiteraard nog allemaal ook wel beter gekend als 'I Like Coffee, I Like Tea' en brengt de sfeer hier in de 'Hnita Hoeve' zo nodig nog hoger. “Java Jive” is een nummer uit 1940, geschreven door de New Yorkse componisten Ben Oakland en Milton Drake. De bekendste versies zijn die van 'The Ink Spots' (1940) maar werd later ook uitgebracht door 'Manhattan Transfer' (1975).

Helaas worden we uit onze nostalgische droom wakker geschud door 'Daan' met de vermelding dat met 'Nothing' het luchtiger wordt maar tevens ook zijn aangekomen aan het einde van dit overheerlijk concert. Het is niet verwonderlijk dat dit trio een daverend applaus kreeg met een hoge dosis respect. En wanneer deze 'Ink Ognito' uitgezongen blijkt kan Daan zich nog aan een carrière als crooner wagen.

Uiteraard moest en zou er een bisnummer komen en zelfs hierna bleef het applaus maar doordenderen alsof er een naderend onweer zat aan te komen. Nog éénmaal dan met de reprise en meer swingende versie van het eerder gebrachte 'Don't Get Around Much Anymore' en zo sluiten ze hier het seizoen af met een uitzonderlijk geslaagde 'Big Bang'.