Front Porch (US) Bluegrass Stamineeke Webbekom (12-07-2026) reporter: Freddie info band: Front Porch info club: Stamineeke Webbekom © Rootsville 2026

Nu dat de voetbalgekte enigszins is geluwd en onze KBVB zo vlug mogelijk rond de tekentafel moet plaatsnemen kunnen we ons terug gaan toespitsen op de non-Versace cultuur en dat is de muziek. Op een zomers terrasje wat genieten van Bluegrass moet dan ook weer kunnen en daarvoor trekken we richting 't Stamineeke'. In de voorbije era kregen we als verpozing nogal eens een Zydeco band maar heden ten dage is het meer Bluegrass geworden. Het kan niet altijd de vergruisde Chicago blues zijn al kregen we hier onlangs nog met 'Devon C. Williams' een wel zeer verademende Delta- en Gospelblues.

Hier staan op de affiche 'Front Porch' en die komen zoals je al wel kunt vermoeden uit Arkansas. Ze zijn afkomstig uit het 'Ozark' gebied gelegen in Noord-West Arkansas met als steden Fayetteville, Springdale en Betonville. Ze brengen naast Bluegrass ook Americana met invloeden uit de traditionele Ozark regio. Of ze hier in Webbekom ook arcs-en-ciel zullen kunnen waarnemen is nog maar de vraag.

'Front Porch' bestaat uit Petey Wesley (banjo/viool), Alex Hawf (mandoline), John Henry (gitaar) en Cameron Keeling (contrabas). Niet enkel als bluegrass formatie komen deze vier zich te profileren maar ook als een ouderwetse acid jazz punkrock, een explosieve bluegrass-fusion waar je vanzelf op gaat springen. In 2023 brachten ze hun debuutalbum 'Shallow Grave' uit waarna vorig jaar het album 'Toolbox' volgde, en dat album staat op deze Europese Tour in de spotlights. Op onze nationale feestdag staan ze ook geboekt op 'Roots in het Park' te Aarschot.

Bij het betreden van 'het pleintje' viel me meteen op dat de onontbeerlijke micro die een Bluegrass concert gewoonlijk vergezeld en andere noodzakelijke versterking niet aanwezig waren. Dus hoop ik maar dat de vocale kwaliteiten van deze 'Front Porch' krachtig genoeg zijn om hun 'Ozarkiaanse' gezangen te verdelen onder de aanwezigen. Het is tenslotte een 'live' concert en geen bijeenkomst van de zondagse scouts. Wie er de schuld van draagt dat laat ik in het midden want het is wel degelijk te warm om hierover een debat over te beginnen.

Ze openen meteen met 'Roadside', en zo bevinden we ons meteen bij hun debuutalbum 'Shallow Grave'. Hun Bluegrass valt meteen in de smaak al viel meteen op dat hun vocale kwaliteiten niet bij alle vier even krachtig genoeg waren. Uiteraard niet de schuld van dit viertal want instrumentaal zat het wel snor. Wanneer er me dan gevraagd werd of het goed was en ik repliceerde van waarover het gaat werd het antwoord ontwijkend.

Tussen nummers als 'Settle Down' en 'Head Lights' waren het niet de bindteksten die opvielen maar de stilte van hey massaal stemmen van de instrumenten. Ja akoestisch moet het uiteraard juist zijn! Met 'New Devils' dat op een van de twee albums is terug te vinden hoopten we eerst dat het er eentje was over onze Nationale voetbalploeg maar helaas pindakaas zouden de 'Ollanders' zeggen. We kregen wel mee dat twee sets niet meteen van hun gewoonte was en zo waren we met de titeltrack uit 'Shallow Grave' meteen aan de koffie toe. Nogmaals instrumentaal was het de 'real deal' al bleven ook de individuele solo's wat achterwege.

Het was John Henry op gitaar die het tweede gedeelte kwam aan te vatten en helaas was dit de enige die vocaal sterk genoeg overkwam zonder de nodige amps. Het daaropvolgende 'House Party' komt dat weer uit hun tweede album 'Toolbox' en werd geschreven door Petey Wesley op banjo en fiddle. Na 'Driftwood' en 'Runnin' hield ik het voor bekeken. Hun Bluegrass stond er maar van eventuele verhalen bleven ze me schuldig. Hopelijk een tweede kans op 'Roots in het Park' op dinsdag 21 juli met daarbij een noodzakelijke 'murder ballad'.