Blues Zuidrand #2 Festival Hoogmis Edegem (18-07-2026) reporter: Marcel info bands: Missy Sippy All Stars - Big Dave & The Dutchmen - Doghouse Sam & His Magnatones info bands: Bas Paardekooper - Bill & The Burners - The Mighty Black Camel Blues Band info organisatie: Blues Zuidrand © Rootsville 2026

Na een meer dan geslaagde editie vorig jaar, hoewel de regen aan het einde wat roet in het eten kwam gooien, krijgen we vandaag ronde 2.

Alweer in de prachtige locatie van De Hoogmis. Niet enkel een mooie setting maar alweer paraat met een mooie affiche en dat was natuurlijk te danken aan het gepassioneerd blues duo David en Tom De Ridder. Vandaag hadden deze twee partners in crime een mooie affiche in elkaar gebokst met vooral België boven! En dat vinden wij altijd geweldig. Deze editie met een speciale MC en dit was voor de gelegenheid niemand minder dan Wim Helsen, dat gaf natuurlijk soms hilarische aankondigingen.

Veel volk aanwezig in het park van de Hoogmis en alvast meer aanwezigen dan vorig jaar en dat is een goed teken. Na eerst een hoop bekenden te hebben begroet, mij te hebben voorzien van de onvermijdelijke Duvel, was ik klaar voor een namiddag blues.

Eerste band van de dag was The Mighty Black Camel Blues Band, vorig jaar winnaar van de publieksprijs op de Belgian Blues Challenge. Daar vond ik ze niet zo geweldig presteren maar dit jaar op de Hageland Blues & Roots Night, waren ze top. Benieuwd wat ze vandaag zouden brengen. De Blues is in Balegem nooit weggeweest. Een hoog risicocontact op jonge leeftijd met het legendarische bluescafé de Klokke en de bassist van de first real Balegem Bluesband, was genoeg voor gitarist Polle om een band op te richten.

Een goeie band, vraagt een strakke drummer, een diepe bassist, een vingervlugge gitarist en een hese bezwerende stem. Dat mengsel geeft deze band de vorm die ze nu hebben en zorgt voor elektrische powerblues. De band bestaat uit Polle Stevens (gitaar), Wim Stevens (bas), Kobe Simoens (zang) en Roel Stevens (drums) en Pablo Vanderwaeren (keys).

Na het obligate instrumentale opener ‘Blues In 'D' Natural’ kwam Kobe Simons het podium op en werden we getrakteerd op ‘The Well’.  Deze boys weten duidelijk hoe blues moet worden gespeeld. De stem van Kobe klinkt als schuurpapier maar past wonderwel bij hetgeen ze hier aan de man komen brengen vind ik.

We kregen een mix van eigen nummers en covers als ‘Born Under A Bad Sign’ van Albert King, ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James of ‘Boom Boom’ van John Lee Hooker, waarbij Kobe het publiek introk. De set zit zeer goed in elkaar afwisselend stevig werk met tragere blues met stevige licks geperst uit de gitaar van Polle. Dit was alvast een veelbelovend begin van de dag zou ik zeggen.

De tweede band van de dag is de trots van Antwerpen want met Bill & The Burners hadden ze onder andere de winnaar binnengehaald van de eerste European Blues Challenge, met name Wim De Vos aka Howlin Bill.

Allemaal bekende koppen op het kleine podium met op kop Wim De Vos aka Howlin Bill (zang en harmonica), Johan “Junior Jay” De Laat (gitaar), Steve “Dynamite” Wouters (drums) en “Nashville” Niels Timmermans (bas) en zowaar de heer Patrick Cuyvers aan de keys. De wegen van deze muzikanten hebben elkaar al tal van keren gekruist in het verleden. Terwijl de bandleden geregeld teruggrijpen naar hun roots en op tekstueel vlak vanuit de puurste traditie de mensen de blues willen laten beleven, staan ze evengoed met beide voeten in het heden. Dit vertaalt zich in een resolute keuze voor eigentijdse muzikale arrangementen waar de vonken en het spelplezier vanaf spatten.

Dit viertal staat steeds garant voor kwaliteit en weet altijd het vuur aan de lont te steken. Wim en zijn acolieten kunnen nog steeds op een stevige fanbase rekenen en dat was duidelijk te zien toen de band een eerste muzikale intro inzette waarna Junior Jay met veel bombarie Howlin Bill aankondigde. Wie het wat heeft gevolgd weet dat Wim het de laatste jaren fysiek niet onder de markt had, maar zijn stem en harmonicaspel hebben alvast niet aan kwaliteit ingeboet, wel integendeel. Er werd gestart met ‘Move To The City’ en ‘Shape I’m In’. Onmiddellijk heel stevig ertegenaan met een ritmesectie dat staat als een huis en een Steve Wouters zichzelf overtreft in het stevige drumwerk.

‘Trouble’ is dan weer de nieuwe single en klink als een klok, net zoals de stem van Wim terwijl Junior Jay kwistig met messcherpe solo’s strooit. En laat net op dat ogenblik den elketriek uitvallen. Het euvel werd snel verholpen en de band ging op hezetlfde élan verder, tot groot jolijt van de aanwezige fans. Je hoort duidelijk dat deze jongens een stevig geheel hebben gevormd, een echte bluesmachine.

Vriend en vijand werden verrast bij hun eigenzinnig cover van ‘Should I Stay Or Should I Go’ van The Clash. Het betere werk mijn gedacht. Dit was alvast een meer dan stevig optreden dat richting einde fietste om af te sluiten met het geweldige ‘Hell Freezes Over’. Op deze set niets aan te merken het was van zeer goede makkelijk.

Voor de derde band waren Tom en David naar Nederland getrokken en hadden Bas Paardekooper en zijn band meegebracht. Power trio dus, iets voor de liefhebbers en wie mij wat kent, weet dat dit alvast mijn ding niet is. Maar voor elk wat wils zou ik zeggen.

Het trio bestaat uit Bas Paardekooper (zang en gitaar), Andre de Bruijn (bas) en Roel Van Leeuwen (drums). Voor de gelegenheid had de ban ook een toetsenman meegebracht weins naam ik jullie echter schuldig moet blijven. Bas kreeg van kleins af de muziek met de paplepel ingegoten en startte in 2017 zijn eigen band en werd in 2024 door de Dutch Blues Foundation genomineerd als Beste Nederlandse blues muzikant.  Met 5 albums achter zijn naam komt Bas hier zijn bluesrock aan de man brengen.

De mannen vlogen ervan in het begin stevig in met ‘Going Home’ en ‘Victim Of The Blues’. Zoals te verwachten meer dan stevig met ellenlange solo’s en ik kreeg de indruk dat de, door de voorgaande bands opgebouwde sfeer, langzaam verdween en daar konden songs als ‘A Bluesman’s Life’, ‘Gipsy Man’ of ‘Loose The Blues’ niets aan veranderen.  Redelijk eentonig wat mij betreft en zoals op het einde van de dag zou blijken, toch wel de vreemde eend in de bijt op deze affiche. Maar hey, voor elk wat wils natuurlijk!

“And now for something completely different’, party trio bij uitstek, niemand minder dan Doghouse Sam & His Magnatones. Altijd goed voor een stevige portie muziek deze drie jongens. Had ze onlangs op Damblues de boel op stelten zien zetten en verwachtte hier hetzelfde scenario.
​

Na een tijd even van de radar te zijn verdwenen, zijn de mannen back in full force. Ik heb altijd al een boontje gehad voor deze geweldige formatie. Wouter Celis aka Doghouse Sam en zijn Magnatones brengen aanstekelijke Rhythm 'n Blues, Blues en Roots muziek veelal van eigen makelij. De Magnatones dat zijn Franky Gomez op drums en Martin Ubaghs op contrabas. Na een tijdje te zijn weggeweest, is het trio al een tijdje terug “back in full force”, en ze laten ons terug genieten van een portie puike blues, rhythm ’n blues en roots. Laat maar komen die hap, we waren er volledig klaar voor, ik alleszins.

Het was ervan in het begin boenk op met ‘Gone Too Long’, meteen ook de titeltrack van hun laatste album. Zonder verpozen ging het trio verder op hun élan met ‘Can’t Quit Pickin’ On Me’, ‘The Other Side’en ‘Crossroads’. Als entertainer pur sang, wist Wouter in een mum van tijd het publiek tot aan het podium te krijgen en er werd gedanst dat het een lieve lust was. De muziek van dit trio is onweerstaanbaar, wie hier niet op, beweegt, wel, die moet dringend een dokter raadplegen.

Martin plukt als een bezetene aan de snaren van zijn contrabas en Franky laat zich gaan aan zijn drumstel. Wouter blijft Wouter, top gitaarwerk en aangename stem om naar te luisteren en zonder problemen iedereen meekrijgend in zijn muzikale rollercoaster. ‘Steppin Up’ krijgt wat extraatjes te verwerken en we horen tussen door het muzikaal thema van The A-Team. “I love it when a plans comes together”.

Andere gitaar wordt ter hand genomen, de slide wordt bovengehaald en ‘Let’s get It On en ‘Something’s Wrong’ worden door de boxen gejaagd. ‘Back In The Rain’ is dan weer afkomstig uit hun eerste album “Buddha” uit 2012. Dan komt er even een kleine rustpauze, neemt Martin de ukelele ter hand, Wouter de harmonica en Franky geeft het ritme aan met de lepels. Edoch, dit was maar van korte duur want toen raasde de tornado verder met een schitterende solo van Franky en het covertje van Fats Domino ‘I’m Ready’. What the heck, dit was er eentje om duimen en vingers af te likken. Zeer hoog niveau, de mannen hebben zichzelf alweer overtroffen en de aanwezigen hadden genoten, want zeg zelf, dit is muziek waar je blij van wordt.

De volgende band is al een hele tijd hot! En hoe. Big Dave & The Dutchmen zijn nergens weg te slaan. Dave voorstellen is niet meer nodig want ik denk niet dat er nog iemand rondloopt die deze Antwerpse reus nog nooit aan het werk heeft gezien. Voor dit nieuw project heeft Dave zich omringd door een aantal Nederlandse toppers zoals Micha den Haring op gitaar, Darryl Ciggaar op drums en vandaag geen Dusty aan de bas maar wel de Duitse bassist Nikloas Karolewicz, die wij vroeger dit jaar aan het werk zagen bij Marquise Knox en last but not least, pianowizzard Roel Spanjers.

Met zo’n bezetting kan het niet anders dan vonken geven. Vorig jaar werd hun eerste, titelloze album uitgebracht en dit was meteen een schot in de roos. Authentieke blues, soul en gospel met bijna allemaal eigen werk. Wie liefhebber is van Chicago blues met een vette knipoog naar de blues van de fifties en de sixties, zal van avond zeker aan zijn trekken komen. Er werd onmiddellijk ingevlogen met de stevige shuffle ‘Lets’ Rock ’n Roll’ en dan was het hek van de dam, wat zou leiden tot een schitterende gig, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.

Wie nog twijfels had over de harmonicakunsten van Big Dave was bij ‘My Little Girl’ volledig overtuigd. ‘So Sweet’ komt uit het nieuwe album, ‘This Work’ is een song geschreven door Roel Spanjers en valt duidelijke in de categorie van “tegelplakkers”, maar ook klassiekers worden niet aan de kant geschoven.  De band staat als een huis. Allemaal toppers met een Micha Den Haring die ons een heel subtiel gitaarspel laat horen, Spanjers laat zijn vingers vliegen over de “black & whites” en Darryl en Nikolas, strak in het pak zoals altijd, houden het ritme retenstrak. Dit is blues van de bovenste plank.

Tijd om even een rustmoment in te lassen en met het mooie ‘Blue And Lonesome’ van Little Walter, kunnen we allemaal even tot rust komen, waarna we terugkeren naar Chicago met ‘Too Late’ dat al dateert uit 1956 en alweer op het conto te schrijven is van Little Walter. De gashendel werd terug opengetrokken voor een wel heel snelle versie van Sonny Boy Williamson’s ‘9below 0’. Dan nemen Dave en zijn Dutchmen ons mee op een reis in hun teletijdmachine want we worden terug gekatapulteerd naar 1937 en Sonny Boy Williamson I, met een wel eigenzinnige versie van zijn ‘Good Morning Little Schoolgirl’.

Knap gedaan Dave! We mogen dan ook genieten van Dave’s dansmoves en hij krijgt zelfs het gezelschap van een “go-go girl” die zich volledig laat gaan op het podium. Micha krijgt nog de gelegenheid om zijn gitaaskills te tonen, en na een zeer ontroerend ‘I’ll Take Care Of You’ nam de band afscheid met ‘One Way Out’. Dit was nu eens blues van de bovenste plank. Telkenmale weten Dave en zijn Dutchmen het publiek bij de keel te nemen. Overduidelijk want na de massale vraag voor een bisser, kreeg het dankbaar publiek nog ‘Screwdriver’ als afscheidscadeau.

Vorig jaar viel hun optreden letterlijk en figuurlijk in het water. Een heuse waterhoos joeg zowat alle aanwezigen weg en daarom mochten ze het dit jaar nog eens overdoen. Hier zijn de Missy Sippy All Stars. Ondanks de Gentse Feesten, die gisteren van start gingen, naar Antwerpen afgezakt voor uw en mijn plezier. Schitterend!

Hoewel de band al lang niet meer hoeft te worden voorgesteld, toch nog een kleine geheugensteun. De band werd gevormd in de Missy Sippy in Gent. Het is altijd wat gissen wie er deel zal uitmaken van de band, want de Gentse blue scene is zodanig uitgebreid dat er massa’s kandidaten beschikbaar zijn. Kwalitatief van een zeer hoog niveau en met een zeer hoog blues gehalte. Hun eerste album werd met open armen ontvangen en reflecteert zeker wat we vandaag zouden horen. De band werd ooit opgericht naar aanleiding van het 5-jarig bestaan van de Missy Sippy.

Deze bende speelt blues zonder franjes en recht uit het hart. Wie nog steeds denkt dat bluesmuziek is voor “ouwe mensen”, wel die is eraan voor de moeite.  Allemaal jonge wolven (nietwaar Karel?) op het podium, met veel goesting om te spelen en vooral veel talent. Vandaag met Matt T.Mahoney op gitaar, Bern Coene aan de drums, Karel Algoed aan de contrabas, Olivier Vander Bauwede op mondharmonica en last but not least Leander Vandereecken op gitaar.

Swingen al van bij de eerste noten met een knappe ‘Every day I Had The Blues’ En ‘I Asked Her For Water’ van de grote Howlin’ Wolf. Met drie zangers in de band werd de taken eerlijk verdeeld en deed elk zijn duit in het zakje. Van Blues tot rock ’n roll, we kregen het allemaal met ‘Disease To Please’, eigen werk met‘Your Mind Is On Vacation’, het swingende ‘2:19’, het door Olivier gezongen ‘Ride Trough The Rain. Enfin, alles van zeer goede makelij en gespeeld op hoog niveau. De mannen hadden er zin in en het publiek al evenzeer.

Soms mag het wat trager met ‘Lonely Avenue’ maar dat is maar van korte duur want daar was ‘Pretty Thing’ al van Bo Diddley. Het was jammer dat het zo snel voorbij was, time flies when you’re having fun. Maar niet getreurd onze Gentse boys mochten er nog eentje komen spelen alvorens ons huiswaarts te zenden. Waarvoor onze welgemeende dank en dat dit een geweldige afsluiter was, hoef ik u niet te vertellen.

Alweer een topeditie daar in Edegem. Fijne organisatie, zeer leuke setting en een pak stevig werkende vrijwilligers. Thanks everybody. Bedank ook David en Tom en ik zou zeggen doe zo maar verder en alvast tot in 2027!
Cheer folks!

Marcel