Oetsloven Blues & Roots Festival Wellen (01-08-2026) reporter: Freddie info band: The Pirwolves - Maxwell Street - David Ronaldo & The Dice - Hideaway XXL - Doghouse Sam change-over: Olivier Vander Bauwede & Leander Vandereecken info organisatie: Oetsloven Blues © Rootsville 2026

In 1999 ging hier het eerste 'Oetsloven Blues' festival van start en nu 27 jaar later staat dit event er nog steeds als een rots. Een rots in de branding voor de Belgische bands want het zijn zij die hier steeds de voorkeur hebben gekregen van de organisatie. Een festival waarvan de tent steeds goed werd gevuld en het bier altijd wel rijkelijk vloeide, en dit alles door de democratische prijzen die hier nog steeds worden gehandhaafd. De plaats van gebeuren light tussen de perenboom #1045 en #1565.

Steevast wordt er afgesloten met een band uit de Belgische rootsscène om nog met de allerlaatste krachten van de trouwe festivalgangers die er hier altijd wel uit te gaan met de zekerheid van volgend jaar staan we hier weer. Dit jaar is het even anders door omstandigheden en toch zijn er 'reporters' die na al die jaren er nog steeds minachtend op neerkijken en nu pas 26 edities later voor de eerste keer present tekenen. Waarom dat weten we wel en wordt stilaan de kar wel gedraaid want 'voor geld danst de beer'

Het festivalterrein bevindt zich tussen de perenbomen met nummers 1045 en 1500 aan de 'Kathedraal van Oetersloven' of beter gezegd de 'Kapel van Oetersloven' die ze hier te danken hebben aan 'Heer van Wellen'  toen deze op kruistocht vertrok. Een titel die nu gewoon verder leeft als gewoonweg 'Burgemeester'. In die tijd een vermaak van onthoofdingen en ander volksvermaak. Gelukkig hebben Katrien en Bart er een andere bestemming aan gegeven, en voor zij die nog steeds geen 'GPS' in hun bezit hebben, de plaats van gebeuren is de Oetersloverstraat!

Vandaag staan er op het podium vijf bands met als surplus nog Olivier Vander Bauwede & Leander Vandereecken op het kleinere podium tijdens de change-overs. Beginnen doen ze hier met 'The Pirwolves' (lees Peerwolves) gevolgd door 'Maxwell Street' en dat is toch nog steeds één van de Belgische vaandeldragers van de Belgische tak in de Chicago blues, al blijven ze blank.

Dit wordt dan gevolgd door onze Belgische trots wanneer het 'Southern Blues' aanbelangt en dan hebben we het over 'David Ronaldo & The Dice'. Als vierde band op deze mainstage krijgen we 'Hideaway XXL' en die bestaan die draaien toch al wel mee sinds 1986! Jawel gasten '40 jaar'. Afsluiten doen ze dit jaar met 'Doghouse Sam & His Magnatpnes' en ook dit belooft dolle pret. 'Master of Ceremony' van het gebeuren is het nog steeds ouwe getrouwe 'Doghouse Sam'.

Dus het startsein wordt hier gegeven door 'The Pirwolves'. Dit trio bestaat uit Kurt Van Dewiele op drums, J0 Jo Vossen op lead gitaar/backing en frontman Guy Vanhove op vocals/harp die we op 'Mine Blues' nog zagen als special guest bij 'TC/Arno'...godverdomme. Zij brengen ons een intensieve mix van blues, Britse Pub rock en jawel punk.

Geen 'Cristalleke' maar 'Appelcuice' is hun opener hier op het 'Oetslovenpodium'. Rare kwasten toch want hun titels geven meermaals een humoristische twist aan hun teksten. Blues en Bluesrock komen aan te pas al durf ik Guy, Jo Jo en Kurt ook wel in het vakje Britse garagerock onder te brengen en dat is net nu niet ver weg van 'Punk'.

Guy Vanhove is er eentje die van alle markten thuis is maar bij wie 'Fun' toch primeert. Jo Jo Vossen die kennen we nog als gitarist bij 'Bourbon Street' maar ook dat is reeds meer dan een era passé. Drummer Kurt Van De Wiele die zou zich zonder meer thuis voelen in de wonderlijke wereld van 'The Black Swan'. Hun nummers tellen enkel maar een paar woorden zoals 'I Am' en dat gaat dan weer over 'Hot Pants', dat de Guy dat nog weet gedomme.

Naast zijn afgeleefde 'Strat' beheerst Jo Jo ook nog de skills van een 'Cigar Box' en dat zal hij zeker niet van de Mario hebben meegekregen. 'I Don't Mess With My baby' wordt bij deze 'Pirwolves' enkel vertaald als 'Mess' vandaar mijn verwijzing naar 'Punk'. Meer ook van een soft ballad zijn deze 'Pirwolves' niet vies. Met het verkennen van 'Old Man' zou je haast denken dat ze zich zouden wagen aan Neil Young maar niets is minder waar want zo zijn zo goed als alle nummers 'originals' van deze band.

Hun afsluiter luistert dan gewoonweg naar 'The Pirwolves' en zo mag je zelf het hokje invullen waar jij denkt dat ze thuishoren. Vergeet er wel niet bij te zetten dat dit trio de tent meteen aan hun lippen lag.

Na deze 'The Pirwolves' krijgen we hier op het zij-podium een eerste keer Olivier Vander Bauwede & Leander Vandereecken. Beiden komen uit het nest van de 'Missy Sippy' te Gent waar je dagelijks blues en andere genres kunt gaan beleven. Twee uitzonderlijk straffe muzikanten die zowat van alle markten thuis zijn. Vorig weekend zag ik Leander nog met zijn 'A Murder In Mississippy' een ganse tent in, beweging zetten met een square dance.

Uiteraard zal deze multiculturele rural style nu wel achterwege blijven en richten ze zich tijdens de change-over enkel tot Blues en Americana met nummers als 'I Am Gonna Make It Trough The Wood' en 'Chitlins Again' eentje dat in de nabije toekomst zal uitkomen op hun album 'Side By Side'.

'Maxwell Street' wordt hier in België in één adem uitgesproken met die van frontman Marino Noppe Verder bestaat deze formatie nog uit gitarist Willy De Vleeschouwer uit het nest van de 'Banana Peel' en een ritmesectie dat bestaande uit Didier Feys op drums en bassist Stefan Boret. Yvan van 'Zelzate Blueshappening' zet zo meteen een stapje voorwaarts, en niet alleen hij want vanf de eerste noten uit 'Think' en 'Woman Don't Lie' voelen we dat de originele Chicago blues hier vanavond terug op de troon zal komen te prijken. En dit door vier blanke mannen uit de vloanders, straf hé!

Met nummers als 'Waiting For Your Mama' en het slowbluesje 'One Hour Past Midnight' staat de houtenplanken dansvloer hier meteen weer vol en zeker al voor wie deze Vlaamsche bluesmannen nog een primeur blijkt te zijn. Dat is toch straf hier zo op 'Oetseloven'.

'CC Baby' of 'Cut Off My Right Arm' van Johnny Copeland komt de fans dan tot een delirium te leiden bij het brengen van 'Talk To Your Daughter'. Waarom Marino Noppe hier niet meer te zien is aan deze oostelijke zijde van België? vraag hem dat zelf of herleeft zo ook 'De Blauwe Wolk'? een toenmalige stop op zondag met ons 'chapter' voor een Guinness en een bluesconcert.

Verder dan maar met 'de' blues en Walking Blues' gevolgd door het aanstekelijke 'Ain't No LoveIn The Heart Of The City' van de Bobby Blue Band. Na 'Love Somebody' wordt er hier afscheid genomen van 'de' Limburg met een doorgedreven boogie want daar draait het toch om bij Chicago Blues. Ook nu zijn het 'Harde tijden'...

Alvorens ons terug te begeven naar de tent laten we Olivier Vander Bauwede & Leander Vandereecken nogmaals toe op één hun interventies hier op 'Oetsloven Blues'. Dit met nummers als 'Low Down Man' en 'Sicknotes' welk op hun album zal gaan verschijnen, maar wanneer? want we staan al te trappelen hoor...Genne Square dance, spijtig want ik had graag hier al dat volk in beweging gezien. Op 'Art & Roots in The Woods' dan maar...

Met 'David Ronaldo & The Dice' draaien we de kar richting 'Southern Rock' van groepen als er zijn 'The Allman Brothers'. De band bestaat naast frontman 'David Ronaldo' ook nog uit de twee uitmuntende string benders 'Dirk Lekenne' en 'Charlie Verbinnen' AKA the Best in Town. De ritmesectie bestaat uit rhythm juggler 'Hans Boeye' en op de gitaar met de dikke snaren is er 'Ilse Van den Broek'. Om deze keten van uitstekende grooves te vervolledigen is er ook nog toetsenist 'Patrick Cuyvers' op Hammond. Ikzelf zit nog in hun semi-akoestische set van vorige woensdag op een overvol pleintje aan 'Het Predikheren' te Mechelen. Magisch momentum hoor!

Vorig jaar, als '10 Years Anniversary' van de band, brachten ze het gelauwerde album 'Six String Preacher' uit, een album waarop ze de overleden gitaargoden komen te eren en daarmee brachten ze zelfs de eerder niet-gelovige op de knieën, of was het door die Zwarte Hoed? Met dit album dikte hun conto zo al aan tot zes stuks, waaronder ook het 'Live' album 'Burning (A)live'. Alle albums werden uitgegeven op het 'Fandango' label. In de pipeline zit nu reeds het volgend album welk zijn release zal kennen op 24 januari 2027 in GC De Mena te Rotselaar.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad om onze Kings of the Southern Rock naar Wellen te krijgen maar het is uiteindelijk gelukt en dat zie je meteen aan de talrijke fans hier aanwezig die zo ook de weg naar Wellen hebben gevonden.

Uitzonderlijk toch dat in een tijdspanne van amper 7 jaren deze 'David Ronaldo & The Dice' uin een arsenaal van meer dan vijftig originals kunnen putten. Gewoon voor de fun lassen ze dan telkens weer enkele intense covers toe aan hun setlist en dit is vandaag niet anders.

Met originals als 'Too Blind Top See', When A Good Man Cries' en 'Juke Joint Jamming' zitten we zo meteen bij het album 'Six String Preacher' en is de sfeer hier meteen ook spic & span te noemen. Een uitdrukking die ook door de velen noorderburen hier aanwezig goed in de mond ligt. Voor het album met daarop 'Suzy's Home' en 'Don't Die Before Your Dead' moeten we echt nog wachten tot januari 27 maar 'Live' kunnen we zo toch al de sfeer opsnuiven.

Pure rock 'n roll dan maar in de sfeer van 'The Georgia Sattelites' dan maar om nogmaals het vuur aan de lont te steken met het knappe 'Too Old To Die At 27' waarna door David Ronaldo de macaras ter hand neemt voor het ophitsende 'Oh Well' van de hand van Peter Green. Helaas ook onmisbaar in hun set is 'Almost Cut My Hair' en hun meesterstukje 'Hunted Man'. De Ronaldo adepten hebben het hier bijna niet meer maar gelukkig volgt dan nog het met ambiance gevulde 'Burn Up My Love' met daarin het bruggetje richting 'Get Ready' (niet de band LOL).

Geen 'David Ronaldo & The Dice' zonder de Duane en Gregg Allman en hun 'Whipping Post', en zo geschiede. De rest van 50 chartbusters zal voor een andere keer zijn anders vallen de appelen en peren hier van de bomen :-). Nu nog een manager vinden die voor deze band een heuse 'World Tour' kan in elkaar steken. Europa is alvast wachtende...

Hierna is het de beurt aan 'Hideway'. Deze band is aan zijn 40-jarig jubileum toe en daarvoor zijn ze voor deze gelegenheid uitgebreid met een blazerssectie, vandaar de naam 'Hideaway XXL'. De band die genoemd werd naar die fenomenale chartbuster van Freddie King uit 1960 bestaat uit Ralph Bonte (zang en gitaar), Jean-Marie Herman (gitaar), Johan Guidee (drums), Geeraard De Groote (sax), Eric Vandekerkhove (bas) en Patrick Cuyvers (toetsen), diene was zo toe aan zijn tweede zit. Voor de uitbreiding voor hun 40-jarig bestaan zijn er ook nog Jari (trompet), Quinten (trombone). Ze brengen ons een mix van blues & roots en soul met soms ook een snuifje gospel.

Tijd voor een 90 minuten swingende bigband? Ja, wel dat gaan we krijgen openend met 'The House Is Rockin'. In allerijl wordt er ruimte plaats gemaakt voor de swingende koppeltjes op de dansvloer. Nummers als 'Everybody Let's Roll' en 'Cadillac Blues' mogen hier zeker niet op ontbreken om ons zo te kunnen wentelen in die roaring fifties. Een meer dan geoliede machine hier op het podium met als fundamentals 40 jaar ervaring.

Met 'The Hoochie Coochie' in de versie van Taj Mahal krijgen we dan een mix van blues met Caribbean ritmes en zo moet je dan maar denken dat je op die felbegeerde cruise zit. Mooi is en blijft na al die jaren toch ook 'Members Only' voor de verliefde harten hier op Oetsloven Blues. Toch wel na al die jaren een blijvertje van Bobby Blue...en Hideway!

Jari en Quetin mochten dan even uitblazen in de backstage met de belofte of ze nog terug zouden komen. Het moet toch hemels zijn achter alle pupiters en partituren ;-) Met 'Blue Hour' en 'Turn Back The Hands Of Time' krijgen we een mooie dosis soulfood over ons heen en blijft de dansvloer overbevolkt. Met 'Blind Love' van B.B. King krijgen we er nog eentje uit 1956.

Back to swing dan maar met 'Jumping Froml 6 to 6' uit 1954 van Jackie Wilson en zo ook back into the soul kitchen met als bisnummer 'Mustang Sally' en ja hoor, dat kunnen ze hier allemaal meekelen...Ride Sally Ride!

Zoals we al kwamen te vermelden bestaat de afsluiter steeds uit een band uit het rockabilly of roots gebeuren in het land en waren het 'The Rhumba Kings' die deze eer zouden waarnemen. Helaas door een afzegging moesten die van Oetsloven Blues dringend aan de bak en toverden ze niemand minder dan 'Doghouse Sam & His Magnatones' uit hun hoge hoed. niet eens zo moeilijk want Doghouse Sam staat hier al op het podium als 'MC', dus enkel zijn Nederlandse ritmesectie een bedje en enkele eurotjes aanbieden volstaat.

Alvorens met de laatste band te beginnen kwam Katrientje Oetersloven ons met grote fierheid aan te kondigen dat aan de inkom meer dan 1000 bezoekers waren afgeklokt en daar mogen ze hier best fier op zijn op 'Oetsloven Blues'. Het zal dan ook wel te maken hebben met Petra en Leo die onder alle geheimhouding ook de smokkelroute hadden genomen vanuit Nederland richting Wellen net zoals veel van hun landgenoten.

So without furter ADO hier zijn 'Doghouse Sam & His Magnatones' en dat was van 'Gone Too Long' zoals ze het zelf bezingen. Dit trio heeft ondertussen ook terug zijn plaats in de internationale rockabilly scéne herwonnen en bestaat nog steeds naast Doghouse Sam ook nog uit de beste shuffler van de Lage Landen, Mr. Franky Gomez en de acrobatische Martin Ubaghs  op de doghouse bass.

Op het gevaar zoals op 'They Shoot Horses Don't They' uit de 'summer of 69' wordt ook hier een indrukwekkend feestje verder gezet met songs als 'Shakey Situation' en 'Nobody Else Around'. We denken zo ook aan Elvin Bishop's chartbuster 'Party Till The Cows Come Home', en de indrukwekkende remake van 'The Taildraggers' wat zo komt weer te geven wat hier aan het gebeuren is.

Het repertoire van deze 'Doghouse Sam & His Magnatones' bestaat zo ook enkel uit ambiance makende rootsy songs zoals ‘Can’t Quit Pickin’ On Me’ en ‘The Other Side'. Leven en meebeleven noemt dat en zo bevinden we ons in een meedogeloze rollercoaster van steengoede nummers. Andere gitaar wordt ter hand genomen, de slide wordt bovengehaald en ‘Let’s get It On en ‘Something’s Wrong’ galmt door de speakers met een schitterende solo van Franky en het covertje van Fats Domino ‘I’m Ready’. Helaas 'I'm Ready To Leave' en zo verlaat ik de beste editie van Oetsloven Blues' Tot volgend jaar...1001,1002,1003 and still counting!