The Philips Covers Banana Peel - Wingene (07-09-2026) reporter: Marcel info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Stilaan loopt het festivalseizoen naar het einde, hoewel er nog wat op ons staat te wachten zoals Sortie Blues, Bell Blues of More Blues om er maar enkelen te noemen. Maar september leidt ook het begin in van het nieuwe clubseizoen zo ook in de jarige Banana Peel.

Inderdaad de oude joint wordt er dit jaar 60 en dat zal stevig worden gevierd, maar later hierover meer. Vandaag was het alvast de eerste schooldag en dat is altijd Belgisch en in een organisatie in de handen van Banana Peel’s “meubelstuk”: Willy De Vleeschouwer.

 

Voor vanavond had de Willy normaliter The Working Men uitgenodigd, maar door ziekte van duizendpoot Patrick Riguelle, werden deze “werkende mannen” vervangen door The Philips. Hierin vinden we terug Mr. Blokken aka Ben Crabbé (drums) samen met Jan Hautekiet (toetsen), Filip Bollaert(gitaar en zang), geen Bert Embrechts op de bas vandaag, afwezig wegens ziekte maar hij werd vervangen door Vincent Piryns. Vandaag dus aangevuld met Willy De Vleesschouwerop gitaar.
Met deze mannen duiken we in het archief van de pop en rock klassiekers met enkel maar hits in de aanbieding. En zoals gewoonlijk was de boel alweer totaal uitverkocht.

Stipt op tijd werd de band aangekondigd en na eerst wat publicteit te hebben gemaakt voor de 60-jarige vieringen, vlogen The Philips er in met ‘Rikki, Don’t Lose That Number’ van Steely Dan. Het geld zat in de jukebox en deze zou hits spuien tot het einde van de avond. Verder met ‘Keep On Running’ van Jackie Edwards uit 1965 maar beter gekend van de Spencer Davis Group. 

De songs worden aangekondig door Ben Crabbé die zowat MC van dienst is en die tevens de zangpartijen deelt met Filip Bollaert. Alles gaat zeer vlot en vooral zeer ludiek en gaat gepaard met veel humor, waardoor de joint geregeld in lachen uitbarst. Na een funky ‘Moving On’ volgde ‘Once Too Many’ en het fijne ‘Searching For A Heart’. Dat deze jongens profs zijn valt alvast niet te betwijfelen. Topmuzikanten en de band vormt een stevig geheel. De stem van Filip klinkt als een klok en zijn gitaarspel is uitmutend te noemen. Ze weten ook het publiek fijntjes te bespelen, maar niemand die daar om maalt natuurlijk. Tijd voor Ben om de akoestische gitaar ter hand te nemen en ons te verrassen met ‘How Can A Poor Man Stand’ en het wondermooie ‘If I Should Fall behind’ van The Boss himself.

Het tempo wordt dan stevig de hoogte ingetrokken met ‘Sugaree’, ‘Kansas City’ en het welgekende ‘My Babe’ om af te sluiten. Bij deze zat het eerste deel er op, zeer aangenaam, muzikaal top maar tijd voor wat frisse lucht want het was alweer pokkenwarm in de joint.

Na een fris drankje en een beetje frisse lucht was iedereen klaar voor deel twee. Dat werd op dezelfde leest geschoeid, waarom ook niet? Van start met Ben en ‘Don’t Talk To The Liar’ van The Bet, wie herrinnert zich die nog? Er wordt dan extra tempo gemaakt als Filip ‘Standig At The Crossroads Again’ door de boxen laat knallen. Maar u zult zich afvragen; “waar blijft Willy?”. Wel die mocht nu mee het podium op voor ‘I’ll Play The Blues For You’ en ‘Back In The Night’.

The Philips blijven zich kostelijk amuseren en het muzikaal niveau blijft outstanding. Er kwamen trouwens nog fijne zaken op ons af zoals ‘My Baby She Worships Me’ van Steve Earl, ‘You Do Something To Me’ van Paul Weller of ‘Why get Up’ van The Fabulous Thunderbirds. Stilaan kwam ook het einde in zicht, weliswaar vroeger dan we daar gewoon zijn de in de Banana Peel. Afsluiten deden de mannen met ‘Before You Accuse me’ van Bo Diddley en het uit volle borst meegezongen ‘Mustang Sally’ van Mack Rice uit 1965.

Het was natuurlijk buiten de aanwezigen gerekend die massaal om een bisser vroegen en er ook eentje kregen, en met ‘Crossroads’ werd deze avond afgesloten.

Dit was alvast een heel fijn begin van het 60ste seizoen. Niet wat we gewoon zijn daar maar ik en ook de rest van het publiek hebben een heel fijne avond gehad en dat is het belangrijkste.
Volgende week ander koek want dan krijgen ze het bezoek van Luther Dickinson Trio met niemand minder van Olivier Vander Bauwede en Jan Ieven. Be there or be square folks !

Cheers !
Marcel