Sortie Blues Festival (Vrijdag) Helse Heuvels Herent (dag 1-11-09-2026) reporter: Marcel bands: Luke Winslow King - John Primer & Steve Bell - Bill Abel - Luther Dickinson info organisatie: Sortie Blues © Rootsville 2026

Voor de zevende keer pakken de mannen van Sortie Blues alweer uit met een stevig programma, verdeeld over twee dagen.

Het ging alvast een druk weekend worden want ook het Bluesbell festival stond al op het programma. Collega Freddy en ik hadden dus de taken ietwat verdeeld zodanig dat ik vandaag richting Winksele trok om daags nadien op te trekken naar Schellebelle terwijl onze Freddy Sortie Blues voor zijn rekening zal nemen.

Dit gezegd zijnde, op naar Sortie waar toch wel mooie namen op de affiche stonden geprogrammeerd. Onder een flauw zonnetje vertrokken, maar aangekomen in Wilsele, pakten dreigende donkere wolken zich samen. Dat zag er niet goed uit. Gelukkig kregen we net voor het eerste optreden slechts enkele regendruppels te verwerken en kon de rest van de avond droog verlopen. No rain baby!! Fijne setting daar en een leuke plek om een festival te organiseren. Een fris getapte Stella in een “boerke”, Duvel in een echt glas, het begon heel goed en het was wachten tot het startschot werd gegeven.

De avond ging van start in de Mississippi Delta met het aantreden van niemand minder dan Bill Abel, een echte “Mississippian”. Zanger, songwriter en gitarist Bill Abel, afkomstig uit de omgeving van Clarksdale (Mississippi), is een fakkeldrager van de rauwe, onconventionele en hedendaagse 'juke joint'-sound die zijn oorsprong vindt in de Mississippi-delta, waar hij opgroeide.

Bill brengt pure, authentieke blues recht uit het hart van de Verenigde Staten. Met zijn krachtige stem en expressieve gitaarspel weet hij het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn verhalen. Zijn muziek ademt de sfeer van de klassieke blues, met invloeden uit Chicago en Texas, maar klinkt tegelijk fris en oprecht. Een artiest die de bluestraditie levend houdt met overtuiging en passie. Persoonlijk vond ik dat er al heel wat volk was komen afgezakt voor wat eigenlijk een totaal semi-akoestische avond zou worden.

Bill zou tijden zijn set geregeld wisselen tussen de akoestische en de elektrische gitaar en natuurlijk met veel gebruik van de slide. Zoals te verwachten kregen we een stevige portie Deltablues voorgeschoteld met een mix van eigen werk maar ook de gekende klassiekers zoals deze ‘Stones In My Passway’ van Robert Johnson.  De stem van Bill Abel is doorleefd, warm en diep en zijn fingerpicking is vingervlug. Zijn ’61 Highway’ van Mississippi Fred McDowell is een uitmuntende versie. Wij krijgen dan een instrumentaaltje op ons bord. Het is een mix van boogie, Mississippi en Texas blues en doet heel veel denken aan de stijl van Magic Sam. ‘God Don’t Never Change’ is een pareltje van de hand van Blind Willie Johnson en dateert al van 1929.

Het is krachtig gespeeld, ietwat hypnotiserend en met veel variatie. Er mag ook wat gospel bij, maar dan wel Bill Abel style en dit met ‘Ain’t No Grave can Hold My Body Down’. Met een wel heel pittige versie van ‘Shake Em On Down’ belanden wij bij Bukka White, Tommy Johnson komt aan de beurt met ‘Bugaloose Blues’ en afsluiten doen we met Charley Patton, misschien wel de “godfather” van de blues en dit met ‘Down The Dirt Road’. Dit was alvast een zeer goed begin, als liefhebber van het genre had ik tenvolle genoten.

Nog eentje om duimen en vingers af te likken: Luke Winslow-King. Luke Winslow-King Balzuweit (zoals zijn volledige naam klinkt) is geboren in Cadillac (Michigan) in 1983.  De man is singer-songwriter, gitarist en producer, vooral bekend om zijn mix van blues, jazz, folk en rootsmuziek. Hij bouwde zijn muzikale carrière grotendeels op in New Orleans, een stad die sterk hoorbaar is in zijn stijl. Daar raakte hij diep beïnvloed door traditionele jazz, delta blues en street music. Als geen ander verweeft hij delta blues, folk, jazz en ragtime tot een uniek geheel. Zijn warme stem, subtiele gitaarspel en sterke songwriting zorgen voor een intieme maar tegelijk meeslepende live-ervaring. Verwacht een optreden vol sfeer, finesse en muzikaal vakmanschap. Begin juli bracht hij, weliswaar met band, een magistraal optreden op Hookrock. Dit was er weer eentje om naar uit te kijken. En of het goed was mensen!

Luke start met ‘Honeycombe’ uit zijn album ‘If These Walls Could Talk’ uit 2022. Verder met ‘Everywhere You Go There You Are’. Man, man, man, wat heeft die man een mooie en aangename stem. Zijn gitaarspel is verfijnd en van hoogstaand niveau en het is genieten van bij de eerste noten. Met ‘Kitty Hawk’, een instrumentaal nummer, brengt hij een ode aan zijn overgrootmoeder. Natuurlijk mag de slide niet ontbreken en hij brengt een haast onherkenbaar nummer van Jimi Hendrix en om afwisseling te brengen serveert hij met ‘Jitterbug Swing’ een swingende ragtime van zeer goede makelij. De man brengt een zeer afwisselende set dat geen seconde verveelt zeker niet met songs als ‘I’m Glad Troubles Don’t Last Always’, een ode aan de perziken met ‘Don’t Shake My Tree’ of het schitterende ‘Farewell Blues’.

Tijd om de harmonicarack om te hangen en met ‘San Fransisco Bay’ krijgen we er eentje van Jesse Fuller, ietwat onbekende bluesman uit Californië. Stilaan kwamen we aan het einde van dit wel heel hoogstaand optreden maar eerst nog ’I’m Travelling By Myself’ en ‘Swing That Thing’ als afscheidsnummer. Dit was TOP!

Er worden kosten noch moeite bespaard door de organistatie van Sortie Blues, want de volgende act, is met het Luther Dickinson Duo, alweer van topkwaliteit. Aangekondigd als duo met Jan Ieven maar het bleek uiteindelijk een trio te zijn want Olivier Vander Bauwede was aan het duo toegevoegd.

Dickinson werd geboren in 1973 in Memphis Tennessee en is vooral gekend als de gitarist van de geweldige North Mississippi All Stars maar ook van The Black Crowes. Grote naam dus daar in Winksele. Solo heeft hij al een vijftal albums uit en zijn muziek neigt naar blues met een vleugje folk en country. In 2024 was hij hier ook al te gast en gaf hij een performance om “U” tegen te zeggen. Ik vermoedde dat het vanavond niet anders zou zijn. Zoals de vorige keer mag Jan Ievens mee het podium op met zijn contrabas.

Van start met ‘Bye Bye Baby’, één van zijn oudere songs (1996) die hij ooit opname samen met Otha Turner de legendarische “fife and drum” meester. ‘Mean Ol’ Wind Died Down’ is er terug eentje van eigen makelij. Het samenspel tussen de drie klinkt perfect en Olivier laat zijn talenten alweer bewonderen. Luhter perst het maximum uit zijn gitaar echter zonder dat het ooit overdreven lijkt. Hier ook alweer fingerpicking werk en veelvuldig gebruik van de slide.

‘Shake Em On Down’ mocht niet ontbreken en met ‘Up & Rolling’ volgt een song over het drinken van “mushroom tea”. Het instrumentaaltje dat hierna volgt is er eentje van Otha Turner en om totaal iets anders te brengen, volgt een eigen versie van ‘Sitting On Top Of The World’.  ‘Waiting For My Ship’ begint funky maar krijgt onderweg stevige gitaarlicks te verwerken als ook verfijnd en zeer goed baswerk werk van Jan Ievens.

Afsluiten doen Luther en zijn acolieten met een verwerkte versie van ‘Mean Old World’ van T-Bone Walker uit 1942. Dit was alweer een topoptreden. Ik weet het, ik val in herhaling, maar wat wil je?

Om de avond af te sluiten hadden ze hier toch wel echte blueslegendes uitgenodigd. Speciaal van de US of A, het duo John Primer en Steve Bell.

Deze sympathieke Chicago bluesman heeft zo’n enorme staat van dienst dat hij eigenlijk geen nadere introductie behoeft, waardoor het heden ten dage bijna onmogelijk is om over Chicago Blues te praten zonder John Primer op te roepen!

Primer, geboren in 1945 in Camden - Mississippi, verhuisde op 18-jarige leeftijd naar de Windy City om een briljante carrière als muzikant te beginnen. Doordrenkt met de blues van Jimmy Reed, Howlin 'Wolf, Elmore James en B.B. King, maakte hij snel naam aan de West Side. In 1979 werd hij gerekruteerd door Willie Dixon, om toen deel uit te maken van de laatste groep van Muddy Waters. Na het overlijden van deze laatste zal John Primer 13 jaar de vaste gitarist zijn van Magic Slim & The Teardrops.

Vervolgens besluit hij definitief uit de schaduw van zijn mentor te treden om een solocarrière te beginnen, onderbroken door talloze albums van uitstekende kwaliteit. Toch nog even melden dat John driemaal genomineerd werd voor de fameuze Grammy’s. Samen met John Primer, mochten we ook Steve Bell verwelkomen.

De voorbereiding op het optreden was alvast hilarisch te noemen, want deze ouwe rakker bezit wel een stevig portie humor en weet dat duidelijk te gebruiken, waardoor hij de aanwezigen onmiddellijk meeheeft. Er is misschien en carrière als stand up comedian verloren gegaan, who knows?

Het begin was alvast veelbelovend met ‘Mistery Train’ van Junior Parker op de voet gevolgd door ‘Key To The Highway’ wat altijd toegewezen wordt aan Big Bill Broonzy maar uiteindelijk werd geschreven door pianist Charlie Segar. John is misschien de 80 voorbij maar zijn zang en zijn gitaarspel lijden er alvast niet onder.  Hoewel Steve Bell er precies wat ongeïnteresserd bij zit, blaast hij wel een stevig stukje mondharmonica.

John en Steve brengen een goede mix tussen de welgekende klassiekers en eigen werk. Denken we aan ‘Mannish Boy’, het duchtig meegebrulde ‘Oh Baby’ en het fijne ‘How Long Will You Be Mine’. Kortom John en Steve brachten wat wij van hen hadden verwacht en waren de perfecte afsluiter van een schitterende avond.

Als liefhebber van het genre had ik ontzettend genoten, dus bij deze merci aan de mannen van Sortie!!! Morgen is het hier de beurt aan de Freddie en zit ik op BellBlues, tot in den draai gasten!!!

Cheers

Marcel