Sortie Blues 7 Festival (Zaterdag) Helse Heuvels Herent 12-09-2026) reporter: Freddie bands: Big Bill (Farewell Concert) - Willie Branch - Big Abel & Band - Luther Dickinson John Primer & Steve Bell - Kitty Daisy & Lewis - Boogie Beasts info organisatie: Sortie Blues © Rootsville 2026

Het is niet saturday night at the movies maar gewoon de tweede dag van 'Sortie Blues' op de 'Helse Heuvels' van Winksele (Herent). Een prachtige locatie die ze voor de derde keer aandoen dit jaar. Gisteren tekende onze collega 'Marcel' hier nog present maar vandaag ben ik paraat voor een affiche met maar liefst 7 bands.

Opener is voor behouden aan Willie Branch en deze man komt niet uit Nashville maar gewoon uit het Oost-Vlaamse Oudenaarde. In het verleden zagen we hem telkens met band maar vandaag doet hij het helemaal in zijn eentje. Zijn muziek bestaat uit roots, country en folk.

Willie Tack AKA Willie Branch wist in het verleden al de weg te vinden naar 'Sortie Blues' dat toen nog plaats vondt op de allereerste locatie aan het 'Café Sortie' in Oud-Heverlee. We spreken van de derde editie in 2022. Toen nog met volledige band, vandaag op deze 'Acoustic Stage' maar nu wel in het gezelschap van zijn toetsenist Jan Roelkens.

Branch is een singer-songwriter en brengt country blues en folk geïnspireerde Americana. Of hij nu solo optreedt of met zijn band, wordt zijn muziek bepaald door zijn donkere en warme stem. Hij brengt ons eigen originals die perfect in het rijtje zouden kunnen passen bij namen als Niel Young, John Hiatt, Pete Seeger, Tom Petty en The Boss. Nummers als 'Woke Up in A Dream', 'Southbound', 'Gold and Amber'.

Na 'Hold On' brangt hij dan ook een cover van Bruce Springsteen's I'm On Fire' en kunnen we horen dat deze 'Willie Branch' uit het juiste eikenhout is gesneden. Hij straalt een indrukwekkende rust uit op het podium en haalt de ispiratie van zijn eigen nummers uit de verschillende gebrachtre roadtrips in 'Troempland'. Zo ook het prachtige 'Lucille' en ook met nummers als 'Fall and Get Up Again' en 'Fall and Get Up Again' en zo hebben ze bij 'Sortie Blues' een vol uur kunnen genieten van het tweede aantreden van deze 'Willie Branch, maar nu vijf jaar later.

Het tweede concert is voor de mensen van 'Sortie Blues' misschien wel de highlight van het jaar met het 'Farewell Concert' van onze eigenste iconische 'Big Bill'. Misschien zo ook de laatste keer dat we live 'Ene Me Hesp en Ene Me Kees' zullen aanhoren. Armand Hombroeckx AKA Big Bill of ook voluit 'Big Bill Krakkebaas' vormde in Leive (Leuven) in 1973 een bluesgroep met daarin ook Jean-Marie Aerts en Jean Blaute. Ze brachten in 1974 bij Parsifal hun album 'Big Bill' uit met als hit 'Ene me hesp' naar analogie van Chuck Berry zijn 'No Particular Place To Go'. Een nummer dat nu in 2026 nog steeds al iconisch wordt beschouwd. Later bracht 'Big Bill ook nog 'Ska' met hits als 'Tes Ska'.

Het werd ieder jaar alsmaar moeilijker om door gezondheidsredenen en veel meer dan een miljoen pinten nog te kunnen optreden. Nu is er eindelijk licht aan het einde van Armaan'ke zijn tunnel en wordt 2026 zowat zijn 'Farewell Tour' hier op 'Sortie Blues', na 75 te zijn geworden, zijn allerlaatste concert ook met zijn blues brother en vaste bassist, de 76-jarige Jean Vandooren.

Het verdict om te stoppen kwam er helaas ook door het stoppen van hun gezamenlijk stamkroeg 'Café Allee' op de Leuvense Grote Markt. Een authentieke kroeg waar 'Big Bill' zijn eigen 'kruk' had en waar ook namen als 'Pikke Punk' en de onlangs nog van ons heengegane Paul Van Bruystegem AKA 'Lange Polle' over den derpel kwamen. Voor één van de talrijke concerten in deze 'Farewell Tour' zagen we hem eerder ook nog in een bomvolle 'De Loods' (De Knoet) te Aarschot. Hun kenmerk is blues in het Leives dialect.

Big Bill Krakkebaas en Jeanke Vandooren gaan er nog eens een ferme lap op geven en dat met ondersteuning van Toon Derison op drums en aan gitaar kwam Charly Verbinnen uit de formatie 'David Ronaldo & The Dice' de anders aanwezige Luk De Graaff te vervangen Iemand die hier ook wel wou bijzijn is de 'eminence grise' van onze Belgische blues, Roland Van Campenhout.

Deze 'Leivese Blues' hier aan de 'Helse Heuvels' brengt mensen op de been openen ze Letter Fro:m A Prisoner' en de dankwoorden Love You Baby' van Big Bill. Vast op het repertoire van Big Bill staat altijd ook wel 'Boom Boom' van John Lee Snooker zoals Armand die Amerikaanse icoon komt te vernoemen.

Hierna krijgen we met 'Voordeur Blues' de nummers in het dialect. Dit tot grote hilariteit van de vele fans van 'Big Bill'. Een ander blues nummer dat steevast tot de setlist behoort is uiteraard 'Call Me The Breeze'  een nummer van de hand van J.J. Cale maar wereldbekend werd in de versie van 'Lynyrd Skynyrd' in 1974. Tijd dan ook om nog een gast er bij te halen waarvan ik enkel zijn voornaam ken en Geert brengt zo dan 'Blue Moon Of Kentucky', eentje uit 1945 van Bill Monroe. Vervolgens nog eentje van het vaste entourage van 'Big Bill Krakebaas' met Carl en van hem mogen we dan Ben E King's 'Stand By Me' verwachten. Hij breidde er nog een verlengstuk aan met een week op voorhand Jeanke in de spotlights te zetten met een sing-a-long van 'Happy Birthday'.

Ook Roland mocht zo een nummer brengen en de fans mogen éénmaal raden welk dit zou zijn...juist 'Jerry Roll Baker'! We zouden een ganse pagina kunnen wijden aan Big Bill maar het festival moet ook verder al kreeg Armaanke een ingegeven momentum dat hij het nog wel een jaartje zou kunnen volhouden en zo kwamen de ogen van Tim van Sortie Blues' als te sprankelen van hoop.

Met nummers als 'It's All Over Now' en 'Kroege van de Met' komen we zo aan het orgelpunt en mag de menigte nog eens meebrullen met 'Ene Me Hesp' en zo geschiede dan onder voorbehoud het laatste concert van 'Big Bil', een era van iconische Leivense blues, waarvoor duizendmaal dankuwel Armand en die tuurde al naar de toekomst. Misschien in 2027 dan als gastoptreden bij Roland?

Met het volgende trio komen we uit bij het 'Luther Dickinson Trio' en zo bevinden we ons in de 'North Mississippi Hill Country Blues' van namen als R.L. Burnside en Jr. Kimbrough. Ook vandaag laat Luther Dickinson zich net als gisteren assisteren door Jan Ieven op contrabas en wereldklasse op de harmonica, Olivier Vander Bauwede.

Dickinson werd geboren in 1973 in Memphis Tennessee en is vooral gekend als de gitarist van de geweldige 'North Mississippi All Stars' maar ook van 'The Black Crowes'. Grote naam dus hier op de 'Helse Heuvels' van Winkele. Jan Ieven stond vroeger ook mee aan het project van 'El Fish' en Olivier Vander Bauwede die is werelberoemd door allerhande projecten uit de stal van de 'Missy Sippy' in Gent.

Van hen krijgen we allerlei blues zoals Boogie, North Mississippi Hill Country, Low Down Blues, een beetje psychedelic en we zouden zelfs het genre Jazzy Blues durven te vernoemen. Nummers als het openende 'Po Black Boogie', Never, 'Up and Roll' en 'Toy Gotta Move' deden een volle arena hier voor het podium kirren van geluk met na het afsluitende 'Back Pack Train' uit het album 'Onward & Upward' een meer dan dankbaar applaus, en toch zien we Luther Dickinson hier vanavond nog terug op 'Sortie Blues'.

Volgend bluesmannen die klaar staan zijn John Primer en Steve Bell. Het lijkt er wel op of ze de vrijdag in rewind krijgen. Deze sympathieke Chicago bluesman heeft zo’n enorme staat van dienst dat hij eigenlijk geen nadere introductie behoeft, waardoor het heden ten dage bijna onmogelijk is om over Chicago Blues te praten zonder John Primer op te roepen!

Primer, geboren in 1945 in Camden - Mississippi, verhuisde op 18-jarige leeftijd naar de Windy City om een briljante carrière als muzikant te beginnen. Doordrenkt met de blues van Jimmy Reed, Howlin 'Wolf, Elmore James en B.B. King, maakte hij snel naam aan de West Side. In 1979 werd hij gerekruteerd door Willie Dixon, om toen deel uit te maken van de laatste groep van Muddy Waters.

Steve Bell zijn tuning van de bluesharp was gewoon deze te steken in een kom met water of was het misschien 'Holy Water'. Als opwarmertje kregen we al 'Funny, How Time Slips Away', eentje van Willie Nelson uit de roaring sixties maar bij de bluesliefhebbers zeker ook gekend in de prachtige versie van Kenny Neil. We krijgen ook nummers uit zijn laatste album 'Grown In Mississippi' maar ook nummers als 'Litlle By Little' incluis een verhaal over zijn vriendschap met Willie Dixon en Muddy Waters.

Ook het meesterschap van Steve Bell moeten we in de spotlights zetten op de bluesharp. We krijgen ook nog 'Hoochie Coochie Man' en 'Blues Before Sunrise' en zo sluit dit duo hier dit akoestisch podium voor 2026. Afsluitend werd de menigte nog eens opgehitst met 'The Blues Is Allright' en dit onder een oorverdovend applaus.

Hierna is het party time geblazen met de 'Boogie Beasts'. Dit illustere viertal brachten nog recent hun laatste album 'Don't Be So Mean' uit. Een homage aan niemand minder dan R.L Burnside en zo zitten weerom midden in de 'Mississipi Hill Country Blues'. De band bestaat uit Jan Jaspers (gitaar en vocals), Patrick Louis (gitaar en vocals), Gert Servaes (drums) en last but not least Fabian Bennardo (harmonica), een Vlaams-Waalse alliantie zoals we die kennen.

Met werk uit hun laatste album en 15 jaar 'Boogie Beast' op de teller kunnen we enkel vaststellen dat de tijd snel gaat, razend snel! Met 'Jumper On The Line', een nummer waarop het album een bijdrage werd geleverd door de zoon van Robert Lee, Duwayne Burnside en zo vullen die North Mississippi grooves meteen de weide voor het hoofdpodium. In de 90-ties schreef R.L. Burnside het volgende 'Alice Mae' welk hij uitbracht op het album 'A Ass Pocket of Whiskey'. Een veel gecoverde song van R.L. Brunside is uiteraard 'Poor Black Mattie' vanavond natuurlijk in de versie van de 'Boogie Beasts' en zo werd het 'Boogie With The Beasts'.

Altijd ook wel van de partij zijn de 'Guttlin Handcrafted Guitars' zoals de 'Supreme Tux' van Jan en de 'Helectrix' van Patrick. Vandaag de dag onmismaar geworden. Patrick Louis en Jan Jaspers nemen afzonderlijk de vocals waar, dit aangestuurd door de dirty grooves van Lord Benardo op de harmonica en de beats van 'Easy' Gert Servaes. Het volgende 'France Change' is er eentje dat niet werd geselecteerd voor hun nieuwe album 'Don't Be So Mean'. Vervolgens krijgen we 'Peaches' welk R.L. Burnside schreef in 1994.

Guttlin Supreme Tux

Guttlin Helectrix

Ook deze 'Boogie Beast' stellen hier op 'Sortie Blues' een special guest voor in de persoon van Luther Dickinson'. Luther kwam op het album aan het nummer 'Over The Hill' mee te werken en zo lijkt het er wel op of met z'n vijfen zich terug in de studio bevinden. Het meer bluesy nummer vanavond kregen we dan met 'Over The Hill' waaraan Luther Dickinson kwam mee te werken en zo deinen we toch al richting einde van hun aantreden hier op de 'Helse Heuvels' van Winksele.

Uiteraard mocht 'Goin' Down South' niet ontbreken in deze set en met 'Snakedrive' en 'Big Mama's Door' kwam er zo ook een einde aan deze 'Boogie With The Beasts'. De wakkere MC kwam dan toch al vlug op het podium om een bisnummer te vragen maar dat was niet zo moeilijk want daar riepen de aanwezigen al in volle borst voor en dat werd dan eentje het het BB arsenaal met 'You Don't Love Me'.

Vanuit de UK kwamen ze Kitty Daisy & Lewis naar Herent te lokken en ook zij hebben geen introductie meer nodig en dat allemaal met hun wereldwijde hit en remake van 'Going Up The Country' dat in 1978 ook een chartbuster was voor 'Canned Heat'. Kitty, Daisy & Lewis is een Britse band die wordt aangevoerd door broer en zussen uit de familie Durham. Hun muziek is sterk beïnvloed door R&B, blues, soul, punk, rock-'n-roll en West-Indische muziek. Ze zijn stuk voor stuk multi-instrumentalisten en bespelen gezamenlijk onder meer gitaar, piano, bas, drums, mondharmonica, banjo, lapsteelgitaar, ukelele, xylofoon en accordeon. Kitty, Daisy & Lewis hebben wereldwijd meer dan een kwart miljoen platen verkocht, en zelfs papa Durham tekende terug present.

Met een pittig boogie woogie instrumentaaltje schoten deze band de boel in gang en deden zo verder met ‘It Ain’t Your Business’ en ‘Baby Bye Bye’. De ambiance zat er onmiddellijk in en de eerste danspassen werden her en der ingezet. Moeilijk ook om de benen stil te houden bij deze aanstekelijke muziek. Deze luchtige rhythm 'n blues zij we niet zo onmiddellijk gewoon hier op 'Sortie Blues'.

Opvallend was dat Kitty, Daisy en Lewis na ieder nummer ook een ander instrument ter hand namen en ons zo konden laten horen dat er wel degelijk sprake is van muzikaal DNA in deze familie. Allemaal multi-instrumentalisten en daar kan papa Durham best fier op zijn dn dat zag je wel want de man straalde op het podium, waar hij discreet zijn ding deed op de achtergrond.

De band speelt met veel inzet en plezier en je zag dat ze zich duidelijk amuseren op het podium. En de trein dendert verder met ‘Thrill Me All The Time’, het iets rustiger werk met ‘Just One Kiss’ om daarna de gashendel weer open te trekken met ‘I’m Coming Home’, ‘Baby Don’t Make A Fool Out Of Me’ en het knappe ‘Developer’s Disease’ om af te sluiten met het onvermijdelijke ‘Going Up The Country’ van Canned Heat. Kitty Daisy & Lewis kwam zo rechtstreeks van een 'tour' in Brazilië maar van vermoeidheid was geen sprake, TOPPERS!

Als afsluiter krijgen we Bill Abel & Band voor de kiezen. Bill Abel brengt pure, authentieke blues recht uit het hart van de Verenigde Staten. Met zijn krachtige stem en expressieve gitaarspel weet hij het publiek moeiteloos mee te nemen in zijn verhalen. Zijn muziek ademt de sfeer van de klassieke blues, met invloeden uit Chicago en Texas, maar klinkt tegelijk fris en oprecht. Een artiest die de bluestraditie levend houdt met overtuiging en passie.

Zijn nieuwe band "The Groove Wranglers" bestaat hier op 'Sortie Blues' uit Bill (gitaar en zang), Jared Sitton (bas) en Be op drums. Helaas zag ik mezelf om tijd aan mijn gezondheid te besteden en begon ik voor mezelf aan de 'Long Way Home'.

En zo zit deze 7de editie van 'Sortie Blues' er hier weer op en kan de rust terugkeren hier in de 'Helse Heuvels' in Winksele (Herent).

Kitty Daisy & Lewis stonden in hun eerdere hoogperiode zelfs driemaal op Blues Peer.