Luther Dickinson Trio (US/B) Blues Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (14-09-2026) reporter: Marcel info band: Luther Dickinson info club: Banana Peel © Rootsville 2026

Wie dacht dat september een rustige muziekmaand zou worden wel, die is eraan voor de moeite. De laatste festivals van de zomer passeren de revue, volgend weekend zelfs nog “More Blues Fest – The Last Edition” op het programma en ondertussen zijn de clubs alweer volop aan het draaien. Dus, rustig is het alvast niet in Muziekland.

Na een druk weekend met Sortie Blues en Bluebell, was het alweer tijd om richting de Banana Peel te trekken voor het tweede concert van het seizoen. Na vorige week de jukebox hits van the Philips tussen de kiezen te hebben gekregen, gooiden ze het daar over een andere boeg met de komst van Luther Dickinson.

Van rock ’n roll naar North Mississippi Hill Country Blues en aanverwanten. Luther gaat dat niet alleen doen want hij laat zich bijstaan door twee Belgische topmuzikanten zijnde Jan Ieven (o.a. El Fish) aan de contrabas en en de geweldige Olivier vander Bauwede op mondharmonica. Dit trio had dit weekend hun muzikale waarden al bewezen op Sortie Blues, zelfs tot tweemaal toe, en gisteren in de Hoogmis in Edegem. Tijd dus om de Banana Peel aan hun veroveringslijstje toe te voegen.

Luther, geboren in Memphis in 1973, komt terecht in een muzikale familei waar hij muziek met de paplepel krijgt ingegoten. Na de verhuis van de familie naar North Mississippi, komt hij in contact met giganten als Otha Turner, RL Burnside en Junior Kimbrough. Met deze mannen als inspiratiebron start hij met broer Cody in 1996, de North Mississippi All Stars.

Later vindt hij zelfs tijd om aan te sluiten bij 'The Black Crowes', 't is te zeggen dat Luther wel een heel bezige bij is. Dit weekend was de man goed voor een topconcert op Sortie Blues en ik vermoedde dat dit zich hier in de West-Vlaamse juke-joint zou kunnen herhalen.

Geen uitverkochte zaal deze keer, maar dat zou alvast de pret niet bederven. Stipt op tijd werd het trio aangekondigd en konden de festiviteiten beginnen en het was er onmiddellijk boenk op met een vettige ‘Let It Roll’, rauwe gitaar en de slide en het fantastisch fingerpicking werk van Luther. Dat ging trouwens zonder overgang verder met ‘You Got To Move’ van Mississippi Fred McDowell .

Het geheel hangt aan elkaar met Luther’s stevig gitaarwerk, perfecte baslijnen van Jan Ieven en het formidabele werk van Olivier op de Mississippi saxofoon. Vervolgd wordt met ‘Poor Black Mattie’ van R.L. Burnside dat heel lang wordt uitgesponnen en de klassieker van Little Walter ‘My Babe’. Hier neemt de gitaar het werk over van wat Little Walter’s harmonica deed, het is eens iets anders. Midden in het nummer mag Jan zich eens laten gaan op zijn upright bass.

Het tempo wordt dan even lichtjes, met de nadruk op lichtjes, naar beneden gehaald voor ‘Up & Rollin’ om nadien dan even snel terug de hoogte in te gaan bij de afsluiter van het eerste deel, het stevige ‘Shake On Down’, met een verhaaltje over een “geiten BBQ” bij Otha Turner. Gezien het alweer ontzettend warm was in de kleine joint waren een koude Duvel en wat frisse lucht meer dan welkom.

De tweede set werd alvast terug stevig ingezet met ‘Baby, What’s Wrong With You’ van Mississippi John Hurt waarna Luther teruggreep naar zijn verhaal van Otha Turner’s BBQ en ons trakteerde op een wel heel knappe versie van ‘Sitting On Top Of The World’ van The Mississippi Sheiks, en dat dateert al uit 1930. Bij deze maakt Luther alweer gretig gebruik van de slide natuurlijk.

Luther is een zeer begenadigd gitarist, iedereen staat versteld van zijn techniek en zijn vingervlugheid, maar we mogen ook zijn twee Belgische kompanen niet vergeten. Het baswerk van Jan Ieven is uitmuntend en wat het harmonicawerk van Olivier betreft, wel…moet daar nog iets aan worden toegevoegd? Ik denk het niet, die man is een fenomeen en ik wik mijn woorden… Dit trio is perfect op elkaar ingespeeld en ze amuseren zich te pletter.

Luther brengt hierna een ode aan zijn grootmoeder, waar hij veel van heeft geleerd en dat wordt met het heel knappe ‘Up Over Yonder’ goed in de verf gezet, meteen ook een klein intiem momentje. Lang duurt het echter niet want meteen hierna volgt het funky-achtige ‘Chevrolet’ en nadat ook Jr Kimbrough de revue mocht passeren kwamen we terecht bij T-Bone Walker en ‘Mean old World’.

Luther gaat even op een stoel zitten en zet een nummertje in dat volledig klonk als ‘When The Circle Be Unbroken’, maar waar we uiteindelijk uitkomen bij het mooie ‘Mean Ol’ Wind Died Down’. Het betere werk en dat bleek meteen ook het einde te zijn van deel 2.

De mannen waren al bezig hun materiaal aan de kant te zetten, maar dat was buiten de waard gerekend, in dit geval de MC van dienst. Het was nog geen 23 uur, dus dan weet je het wel, maar het kostte weinig moeite om Luther terug te roepen voor een afsluitertje en zoals hij zei: “I Can Play All Night”. Dat hoefde dan ook weer niet natuurlijk en met ‘Poor Boy’ van R.L. Burnside nam het trio afscheid van een zeer dankbaar publiek.

Dit was er alweer eentje met een gouden rand. Geweldig om te zien hoe deze gasten hun stiel beheersen. Zeer goed opgebouwde set met veel afwisseling, dit was gewoon geweldig, meer moet hier niet worden over gezegd. Me happy!

Ze zitten niet stil in de Banana Peel want volgende week volgt al een nieuw concert met de komst van David Ronaldo & The Dice, so just be there folks!

Cheers
Marcel