More Blues Fest (The Final Edition) Festival Pasta & Blues Zottegem (18-09-2026) reporter: Marcel info organisatie: Pasta & Blues Zottegem © Rootsville 2026

Voor mij zijn de festiviteiten bij “De Morre” zowat de laatste festivalexploten van het zomerseizoen. De Filip is al een aantal jaren bezig aan zijn “allerlaatste” editie, maar zo blijkt telkens weer dat er steeds een jaartje bijkomt. Tja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan hé.

Echter, zou dit jaar wel defintief het einde betekenen van dit More Blues gebeuren. We zullen wel zien wat de toekomst zou brengen, maar laten we ons nu maar concentreren op deze “final edition”.
Filip had weer met zijn “bierkaartjes” affiche gezorgd voor een leuk driedaags programma, dus klaar om richting Zottegem te bollen voor The Final edition Part One.

Op deze eerste dag stonden alvast al 3 bands geprogrammeerd. Twee ervan meer dan genoeg bekend, de derde was voor mij een blanco blad.

Zoals elk jaar was de presentatie in de bekwame handen van MC Michel Goessens aka “Goes”, die dit alles in goede banen leidde met de nodige portie humor en de pikante verhalen en boze brieven aan het adres van FiliPili. Het was droog maar een waaide een snijdende koude wind over het terrein van Pasta & Blues waardoor enkel de die hards naar Zottegem waren afgezakt. Maar laat dat de pret niet bederven natuurlijk.

Op dit muzikaal weekend te openen, werd gerekend op het enthousiasme van Clark & The Aces. Altijd goed voor een stevige portie oldschool blues, roots, rock and rockabilly. De band bestaat momenteel uit Clark Kenis (zang en double bass), duivel-doe-al en muzikale duizendpoot Wouter “Little Boy” Verhelst (gitaar) en Tim Peeraert (drums). Er bestaat geen twijfel dat dit zou swingen, dus hou u vast aan uw bretellen en put on your dancing shoes boys and girls!!

Dansen hadden de meesten beter gedaan om zich op te warmen, want hetgeen Clark en zijn kornuiten hier aan de man brachten was zeker en vast bedoeld om de beentjes te strekken. De gashendel wordt al vanaf het begin met ‘Gone Riding’ en ‘Open Road’ stevig opengetrokken. Tempo minderen zit er bij deze jongens niet in, want de set wordt in hels tempo afgewerkt. Het swingt als de beesten en je ziet dat de mannen hun portie ”fun” hebben op het podium.

Er worden nog heel fijne zaken op ons losgelaten zoals ‘Model T Ford’, ‘Whipe Your Tears’, ‘Gerdundula’ of ‘Up Jump The Devil’. Clark, als steeds met de brede glimlach, slapt zijn bas als een bezetene en Wouter laat zich helemaal gaan met geweldige solo’s en dit alles ondersteund door het stevige roffelwerk van Tim…niets op aan te merken, dit is “a lot of fun”. Stilaan brengen de jongens ons naar het einde van deze energieke set, die toch al een aantal dansers voor het podium heeft gekregen jawel. En met ‘Don’t Give A Fuck’ en het stevige ‘Beer Drinkin’ Boogie’ neemt het trio afscheid van het Zottegemse publiek. Zoals gewoonlijk, was dit alweer dik in orde.

Oude bekenden in de volgende band, want daar was weer Smokestack Charlie! Ik ben ondertussen de tel kwijtgeraakt van het aantal keren dat ik deze fijne bende heb gezien deze zomer. Niet normaal, je kan nergens komen of hun naam staat op de affiche. Waarschijnlijk de meest geboekte band van de Lage Landen ondertussen.

Enfin, heel erg is dat niet want hetgeen deze rakkers aan de man brengen is wel altijd leuk en aangenaam. Een pak gekende en misschien voor sommigen minder bekende covers. Veel Chicago Blues natuurlijk en ook veel harmonicawerk, want als je een krak als Geneviève Dartevelle in je rangen hebt dan weet je dat de Mississippi saxofoon een primordiale plaats krijgt in het geheel. Maar alles rust niet op Geneviève’s schouders want de rest van de band mag er gerust wezen, met Wim Huybrechts aka “Den Huibbe” ons allen bekend van Chilly Willy en The One Time Blues Band, een ritmesectie met Robert Theys aka “De Bettes” aan het slagwerk en Willy Voordeckers aan de bas en ondertussen terug van weggeweest, gitaarslinger Raffe Claes.

Om het even spannend te maken had de Wim de setlist ietwat door elkaar gehaald, maar dat was natuurlijk geen probleem. De opener was alvast en hele goede want met ‘Do the Hipshake Baby’ van Slim Harpo was het meteen al ambiance. Dat zou dus wel zo blijven tot aan het “gaatje” gelijk ze zeggen.  Met ‘Ti-Na-Nee-Na-Nu’ bleven we bij Slim Harpo, die dus duidelijk één, van de favoriete bluesartiesten is van Den Huibbe.  Slecht is dat niet natuurlijk want dat zijn nummers waarop Geneviéve zich compleet kan laten gaan op haar Mississippi saxfoon. Met ‘Evil (Is Going On) geschreven door Willie Dixon in 1954, maar opgenomen door Howlin’ Wolf, alweer een favoriet van de Wim.

Alle grootheden passeren vanavond de revue, denk maar aan Little Walter met ‘My Babe’, Bo Diddely met ‘Pretty Thing’ , terug naar Slimp Harpo met ‘I Got Love If You Want It’.  Den Huibbe huppelt van links naar rechts op het podium, terwijl Raffe geregeld stevige licks het publiek instuurt en dit allemaal gesteund door de ritmesectie die staat als een rots in de branding. Zelfs een elektriciteitspanne midden ‘Spoonful’ van Howlin Wolf kan deze bende niet uit het lood staan en gaat Den Huibbe gewoon verder zingen in het donker en zonder versterking. Ondertussen fietsen wij richting het einde van de show met ‘One Way Out’ en de, zoals steeds, geweldige afsluiter van Billy Boy Arnold: ‘I Wish You Would’.  Ze hadden het alweer gelapt!

Om de amateurs van het stevige werk te plezieren mocht de Franse band Voodoo Wild, deze eerste avond afsluiten. Zoals u kan raden zou dit een Tributeband zijn voor Jimi Hendrix, en dit op de verjaardag van Jimi zelf.

Voodoo Wild werd in 2005 opgericht en staat onder leiding van Pierre Velghe, een muzikant die al zijn hele leven een groot bewonderaar is van de muziek van Jimi Hendrix. Die passie bracht hem ertoe om in 1999 in het voorprogramma van de Noel Redding Band (geleid door de bassist van de Jimi Hendrix Experience) te spelen en vervolgens Voodoo Wild op te richten.

Sinds 2005 treedt de band op in zalen en op festivals in de regio Hauts-de-France en de Benelux. Dankzij hun vele optredens hebben ze een stevige reputatie opgebouwd, zowel vanwege de kwaliteit van hun show als de authentieke Hendrix-sfeer die ze weten over te brengen. Dit powertrio bestaat uit Pierre Velghe (zang en gitaar), Roberto Amato (bas) en Sébastien Dewaele (drums).

Niet echt mijn ding dit. Huilend gitaarwerk met een zware ritmesectie, not for me. Ik meende als openingsnummer ‘Spanisch Castle Magic’ te herkennen, maar daar is het ook bij gebleven. Het was ondertussen wel al laat geworden, ook een pak kouder en ik had nog wat kilometers voor de wielen alvorens in mijn bed te kunnen kruipen. Dus richting blues mobiel en op naar het Waasland. Er kwamen nog twee dagen op ons af, dus op tijd rusten vond ik een goede boodschap. Tot morgen gasten!

Cheers
Marcel