More Blues Fest (The Final Edition) Festival - dag 3 Pasta & Blues Zottegem (20-09-2026) reporter: Marcel info organisatie: Pasta & Blues Zottegem © Rootsville 2026

Kort nachtje, want vandaag dienden we vroeg aanwezig te zijn voor de laatste dag van het More Blues Fest – The Final Edition. De laatste dag allicht, de Final Edition, wel dat zou de toekomst uitmaken, met Filip weet je natuurlijk maar nooit.

Het aperitiefje bestaat vandaag uit 'onze' vriend Peddlin’ Pete. Peddlin’ Pete aka Piet Vercauteren is een man met zijn gitaar en de blues. Hij brengt zuivere en onversneden blues, country en americana en dat alleen al vond is zeker de moeite van de verplaatsing.

Piet, die afkomstig is van Wetteren maar nu in Turnhout woonachtig is, is ook gekend van PD Martin Band, wijlen The Big Time Bossmen, Moonshine Reunion en vorige week nog aan het werk gezien op BluesBell met The Horny Horses en is duidelijk een manusje-van-alles. Zijn concerten zijn altijd doorspekt met eigen songs maar het zijn vooral zijn bluesklassiekers die het hem doen. Altijd leuk om de man aan het werk te horen.

Veel volk was er nog niet aanwezig op dit onchristelijk uur maar voor Piet maakte dat niet uit. Wij waren er klaar voor en de Piet ook en met ‘Big River Blues’, daterend uit 1933 en van de hand van The Delmore Brothers, gaf hij startschot van More Blues dag 3. Melancholisch werd het bij ‘Love In Vain’ van Robert Johnson.  Piet liet zien dat zijn fingerpickin’ werk meer dan in orde, en dat in combinatie met een warme, aangename stem was een schot in de roos. Hij brengt niet alleen covers aan de man maar met onder andere ‘Atrtificial State Of Misery For The Blues’ serveerde hij ook eigen songs. Ondertussen was de zon ook komen piepen wat het geheel alweer veel aangenamer maakte.

We vertrokken voor een reis naar de Mississippi Delta met ‘Screamin” And Hollerin’ The Blues’ van Charley Patton, ‘Walkin’ Blues’ van Son House’ of een schitterende versie van ‘Grinning In Your Face’, waarbij Piet een schitterende intro uit zijn gitaar toverde, dat laatste is wel sarcatsich bedoeld natuurlijk. De gigs van Piet zijn doorspekt met een pak humor en dat maakt het allemaal fijner. Iemand zin in wat hardrock? U wordt op uw wenken bediend met ‘Ace Of Spades’ van Motörhead. Mag het wat funky? Natuurlijk dadde en daar kregen we ‘Real Mother For Ya’ van Johnny Guitar Watson. Maar de essentie blijft old school Delta blues zoals ‘Pallet On The Floor’ van Mississippi John Hurt.

Fantastisch aperitiefconcert dat naar zijn einde ging met ‘Maybelene’ van Chuck Berry en ‘I’ve Been Everywhere’ van Johnny Cash, en wat dacht je? Ook al in een licht aangepaste versie waarbij hij, volgens mij, alle dorpen en steden van Vlaanderen de revue liet passeren. Het ging op het laatste zelfs zonder problemen over in “De Wilde Broendochter” van Ivan Heylen. Hier hadden we alvast volop van genoten. Merci Piet!

De naam van de tweede band vandaag liet bij mij niet onmiddellijk een belletje rinkelen: Silver Foxes. Deze grijze vossen zijn mij totaal onbekend, tot ik even wat opzoekwerk deed en de namen van de leden zag, nou moe…blijkbaar had ik wat gemist zo te zien.

Het is een obsessie voor Country, Folk, Blues, Tex Mex, Hawaiiaanse- en andere, oude Amerikaanse muziekvormen die deze heren van stand, met name Patrick Riguelle, Pol De Poorter en Mich Verbelen, in 1995 voor het eerst bij elkaar bracht. Het trio werd in 2001 een kwartet met toevoeging van gitarist Chris Peeters. Tot 2015 speelden de Silver Foxes op zowat elk festival in ons land. De drukke agenda’s van de bandleden zorgden er echter voor dat de groep uiteindelijk werd ontbonden. Maar in januari 2025 besloten Riguelle (zang en gitaar), De Poorter (Gitaar en mandoline) en Peeters (gitaar) de draad weer op te pakken. Mich Verbelen geniet ondertussen van een welverdiend pensioen en wordt vervangen door de geweldige Franky Cooreman op basgitaar.

Wie van Ry Cooder, The Band, Leon Redbone, Doc Watson, Chet Atkins etc houdt, zal dit illustere kwartet heel hard aan de boezem drukken! Het werd toch een heel speciaal optreden moet ik zeggen. Misschien iets meer voor in een club dan op een festival, maar je moet wel erkennen dat deze vier “grijsharigen” ontzettend grote muzikale talenten zijn en dit was alduidelijk van bij hun opener ‘Big Rock Candy Mountains’. Een song van bijna 100 jaar oud want geschreven in 1928 door Harry McClintock en dat toch nog door velen gekend is. Bij deze was de toon gezet voor wat toch een fijn muzikaal moment zou worden.

Verder met ‘Tennessee Stud’ en ‘Cannonball Rag’ van Merle Travis. Het klinkt allemaal smooth, americana met een vleugje country, gebracht door vier topmuzikanten met meerstemmigheid. Een beetje ragtime mag er ook wel bij en met ‘Smoke Smoke Smoke (that cigarette)’ zaten we in 1947 bij Tex Williams. Eigenlijk kregen we een mooie les muzikegeschiedenis want ook bij de echte country tearjerker ‘Your Cheating Heart’ gingen we terug in de tijd, met name naar 1953 en de grote Hank Williams. We kunnen met de teletijdmachine van deze grijze heren nog verder terug want met ‘Big Bad Bill (Is Sweet William Now)’ belanden wij in het jaar des heren 1924.

Het moet voor deze 4 toppers echter niet altijd een verre tijdreis zijn want met ‘A Good Day For The Roses’ zitten we in 1971 bij George Jones, ‘Behind The Locked Door’ is er eentje van George Harrison en ‘The Big Ride’ komt van de hand van Elvis Costello. Vooraleer afscheid te nemen krijgen we nog een bluesje met ‘Subterranean Homesick Blues’ van Bob Dylan om af te sluiten met het ritmische ‘Mystery Train’. Van de Filip mocht er echter nog een vervolg aan worden gebreid en met Ry Cooder’s ’Smack Dab In The Middle’ en Lead belly’s ‘Goodnight Irene’, dat trouwens een echte zangstonde werd, sloot dit hoogwaardig heerschap hun optreden af. Het betere werk mijn gedacht.

Al te gast bij Filip in 2023 en nu terug van de partij zijn Fat Harry & The Fuzzy Licks. Hedendaagse blues is waarschijnlijk de beste omschrijving van de muziek van deze geroutineerde band uit Rotterdam. Deze laat zich namelijk niet rangschikken onder een bepaalde categorie. Het laatst uitgebrachte album “Zero Ten Alley” (Continental Records) staat bol van de diversiteit en zelfgeschreven songs. Op het album zijn gastbijdragen van Joe Louis Walker en Robbin Robson (vroeger Kapsalis). Ook is hier nog vaste saxofonist Jan De Ligt te horen, die helaas kort na de opnames is overleden.

Soms klinkt er funk, soul en rhythm & blues, om uiteindelijk weer terug te keren bij de old school blues. Er werd al samengewerkt met tal van bekende namen als Carig Horton, Sax Gordon, de onlangs overleden Tail Dagger en John Primer. Kwaliteit ten over dus in deze band die bestaat uit Fath Harry aka Harold Van Dorth (zang en gitaar), Robbert Tuinhof (saxofoon), Jacco Van den Heuvel (drums), Remko Deijl (bas) en David Franco (toetsen).

Gezien de vast MC, Goes, zelf een optreden moest spelen, lag de presentatie in de handen van Filip. Gelukkig zijn daar tegenwoordig hoogtechnologische middelen voor, in dit geval de smartphone, en na een belletje naar Michel klonk diens stem door de microfoon. Presentatie met alweer de nodige humor en een stukje uit FiliPili’s “Hete Gedichten”: “Mie pijpt veur wa toebak”. Enfin, dit geheel terzijde want Fat Harry en zijn band gingen furieus van start met een stevig instrumentaal nummer, dat al meteen werd gevolgd door ‘Ignorant Wall’ uit het nieuwe album “Zero Ten Alley”.

Wat we hier horen is een goed gesmeede band met topwerk aan de sax, een stevige ritmesectie en stevige gitaarlicks van Harry. Met ‘Step By Step’ trokken we richting New Orleans en op ‘Someday’ kregen we uitstekend pianowerk te horen van David Franco en een al even sterke prestatie van Robbert aan de sax. De set van Fat Harry en zijn acolieten swingt als de beesten en is zeer gevarieerd. Ieder krijgt zijn “moment de gloire” om te soleren en mannekes, het klinkt allemaal als een klok.  Harry laat het trouwens niet na om even door het publiek op stap te gaan. Tijd voor een emotioneel momentje wanneer Harry zijn dobro bovenhaalt voor ‘Swear I Can Hear You’, song geschreven ter ere van de overleden Jan De Ligt. We naderen stilaan het einde van deze energieke set dat wordt besloten met ‘I’m Gonna Leave You’ ook al afkomstig uit de nieuwe plaat en ‘I’ve Seen The Light’. Ik denk dat iedereen volop had genoten van deze set.

Ondertussen zijn we al gekomen aan de laatste band van het weekend. Deze “Final Edition” wordt afgesloten door Canadian Tuxedo.

Canadian Tuxedo is een Belgische bluesband die de essentie van het genre belichaamt. Deze getalenteerde muzikanten, bestaande uit Milo Meskens (gitaar en zang), Daan Demeyer (piano, Hammond en zang), Stijn Tondeleir (bas en zang), Emilio De Temmerman (drums en zang) en Renato Marquez (viool en zang), hebben hun passie voor blues verenigd in deze formatie. Deze krachtige en veelzijdige band haalt invloeden uit de muziek van iconen zoals Marcus King, B.B. King, Stevie Ray Vaughan en Gary Clark Jr.

Wat Canadian Tuxedo echt onderscheidt, is de dynamiek binnen de band: elke muzikant neemt de leadzang voor zijn rekening, wat zorgt voor een unieke en gevarieerde sound tijdens hun optredens. Dit geeft hun muziek een frisse en meeslepende ervaring die u niet wil missen. We krijgen dus een pak covers te verwerken maar op zo’n frisse en leuke manier gebracht en vooral met een eigen toets dat het meer dan leuk wordt.

Het start bij ‘Talk To Your Daughter’ van J.B. Lenoir dat in een moderner kleedje wordt gestoken, stevig en energiek. Verder met BB King’s ‘TheThril Is Gone’ en ‘Riding With The King’. De zang wordt verdeeld onder elke muzikanten en het klinkt heel goed. Muzikaal zit alles stevig in elkaar en de klanken van de viool geven er een extra tintje aan. ‘Route 66’ van Nat King Cole uit 1947, wordt een tikje sneller gespeeld dan wat we gewoon zijn en bij ‘Down In The Hole’ krijgt de viool als hoofdrolspeler.

Totaal iets anders dan met ‘Bring It On Home To Me’ van Sam Cooke, altijd leuk om te horen deze song. Om dan even de huilende gitaar boven te halen voor Bob Dylan’s ‘All Along The Watchtower’, gebracht Jimi Hendrix style natuurlijk en hun versie van ‘The Weight’ van The Band is van hoog niveau. Deze jongens amuseren zich te pletter en brengen dat ook over op hun publiek. Dit was alvast een zeer mooie afsluiter van een leuke driedaagse.

Bij deze was ook een einde gekomen aan More Blues “The Final Edition”. Enfin, “final” dat valt nog te bezien, want wie tussen de lijnen door kon lezen kreeg wel een donkerbruin vermoeden dat De Morre eigenlijk niet direct van plan is om te stoppen. De toekomst zal het wel uitwijzen. Ondertussen kunnen we enkel zeggen: “Dikke merci Filip en de vrijwilligers” en ik zou zeggen: “tot volgend jaar”?

Cheers
Marcel