David Ronaldo & The Dice (B) Southern Rock Banana Peel - Ruiselede (Wingene) (21-09-2026) reporter: Marcel info band: David Ronaldo & The Dice info club: Banana Peel © Rootsville 2026

De concerten volgen elkaar op in sneltempo in de Banana Peel. Vandaag al de derde gig in september en wat mij betreft de vierde dag op rij dat ik in de weer was. Na Zottegem nu richting Ruiselede waar ze niemand minder dan David Ronaldo & The Dice hadden uitgenodigd.

Met David Ronaldo & The Dice krijgen we hier toch een topband van eigen bodem gepresenteerd.  Met ondertussen drie knallers van albums op hun naam, zijn deze mannen graag geziene gasten op tal van muziekevenementen. Hun laatste album “Six String Preacher” werd trouwens bekroond als beste album.

De band bestaat uit David Ronaldo (zang en gitaar), Charly Verbinnen (gitaar), Dirk Lekenne (Slide gitaar) en Hans Boeye (drums), Patrick Cuyvers (Hammond en toetsen) en Ilse van den Broeck (bas). Excellente keuze om deze band op de affiche te plaatsen want toen ik ze laatst aan het werkzag, zetten ze alweer een stevige prestatie neer. Dat het ging swingen was dan ook een zekerheid.

De kleine joint was zeer goed gevuld vanavond en de aanwezigen zouden alvast waar voor hun geld krijgen. Na de ankondiging van 'MC Franky' vloog de band er meteen in met ‘Too Blind To See’ en ‘When A Good Man Cries’. Van een stevig begin gesproken. David Ronaldo, dat is een show vol eigen nummers en een aantal uitgekiende covers. Een band dat staat als een huis met twee toppers van gitaristen en de ritmesectie die als een rots in de branding staat. Voeg daarbij het uitmutend toetsenwerk van Mister PC en je hebt de perfecte combinatie.

‘Juke Joint Jamming’ werd door David geschreven na een roadtrip “down the Delta” en met ‘World Going Down The Drain Blues’ kregen we een fantastische slowblues met een hoofdrol voor Charly en Dirk.

Er wordt door de band aan een nieuwe plaat gewerkt, die ergens in januari van volgend jaar zou moeten uitkomen en met het heel mooie ‘Suzy’s Home’ kregen we alvast een preview en dat zou later blijken, ook niet het laatste nieuwe nummer van de avond zijn.

Mag er wat rock ’n roll bij zijn? Natuurlijk dadde en met één van mijn favo songs, kregen we ‘Too Old To Die At 27’ aangeboden. ‘Six String Preacher’ was dan weer de titeltrack van hun laatste album en met ‘911 For The Blues’ kregen we alweer een nieuwe song, die ze blijkbaar voor de eerste keer live aan de man brachten.

Er was alweer een uur voorbij gevlogen en het verveelde geen seconde. We gingen dus richting de pauze toe met ‘Tunes For A Dime’, het aanstekelijk werkende ‘Fix It’ om het eerste deel in stijl af te sluiten met Fleetwood Mac’s ‘Oh Well’. Amai, wat was me dat? Een wervelwind aan muziek gebracht met ontzettend veel energie. Ik denk dat iedereen op dat ogenblik toe was aan een korte pauze om even op adem te komen.

Het was duidelijk dat iedereen waar je in de pauze mee sprak, duidelijk onder de indruk was van wat deze bende hier aan de man bracht. Tijd voor deel twee dus. David Ronaldo liet er alvast geen gras over groeien en lanceerde meteen een muzikale torpedo af met ‘Change Calls The Tune’ gevolgd door het tweede covertje van de avond met ‘Almost Cut My Hair’ van Crosby, Stills, Nash & Young.  Schitterende versie by the way.

Toen was het alweer tijd om twee nieuwe nummers te brengen beginnend met ‘Hen House Boogie’ dat gaat over “The Dutch Disease” en wie geregeld blues optredens meemaakt weet waar de band het over heeft. Het swingt als de beesten en dat kan ook gezegd worden van ‘Homesick Shuffle’

Het gitaarwerk van Dirk en Charly is niet overdreven, en alles lijkt zo makkelijk als je die twee hun ding ziet doen. Het baswerk van Ilse is uitmuntend en wat te denken van het geweldig drumwerk van Hans? Fenomenaal. Dit alles gebonden door de doorleefde stem van David, dit is klasse.

Na ‘Ride On’ en het knappe ‘World’s End Blues’, wat ons even op adem liet komen, kregen we nog een cover gepresenteerd van Johnny Winter met ‘R&R Hoochie Coo’. De liefhebbers konden dit alvast smaken. Stilaan naderden we het einde van deze geweldige gig, maar eerst kregen we nog een nieuw nummer te horen met ‘Don’t Die Before Your Dead’ en dat wordt meteen de titel van het nieuwe album. Met deze 4 nieuwe nummers in de set, werden we alvast goed verwend. David en zijn gang gingen er uit met een “BANG” en het aanstekelijke ‘Burn Up My Love”. Let’s get funky!!

We waren natuurlijk nog wel even verwijderd van 23 uur en dat weet je het wel, maar veel moeite moest er niet worden gedaan om de band terug op het podium te krijgen, waarna we hun versie kregen van ‘Whipping Post’ van The Allman Brothers.

Blijkbaar was dit nog niet genoeg want na lichtjes aandringen, mochten we nog even genieten van ‘Down By The River’ van Neil Young en dit op magistrale wijze gebracht. Nu was het doek definitief gevallen over een, alweer, geweldige muzikale avond in de Banana Peel, waar ze grossieren in steengoede optredens. Ik had er alvast enorm van genoten en aan de reacties van het publiek te horen, was ik niet alleen. Merci David & co voor deze fijne avond, en laat het ons niet vergeten mensen, dit is Belgisch!!!

Volgende afspraak in de Banana Peel is op het eerste weekend van oktober waar de festiviteiten zullen aanvangen ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de joint. Dan komen er grote namen langs als Norbert De Taeye, Roland van Campenhout en blues zwaargewicht SugaRay Rayford, so be there folks !

Cheers
Marcel